พี่สาวส่งเมลเตือนใจมาให้อ่านครับ
เด็กตาบอดคนหนึ่งนั่งตรงบันไดหน้าตึก โดยวางหมวกข้างๆ ตัว เด็กน้อยยกป้ายที่เขียนข้อความว่า
"ผมตาบอด ได้โปรดช่วยเหลือผมด้วย"
- ในหมวกใบนั้นมีเหรียญเพียงเล็กน้อย
- มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ล้วงเงินในกระเป่าแล้วใส่ลงไปในหมวก จากนั้นชายคนนั้นก็หยิบป้ายดังกล่าวมาพลิกด้านหลังแล้วเขียนข้อความบางข้อความลงไป
- เขาวางป้ายลงที่เดิมเพื่อให้คนอื่นได้เห็นข้อความใหม่ที่เขาเขียนลงไป
- ไม่นานนักหมวกใบนั้นก็เต็มไปด้วยเหรียญ มีคนจำนวนมากมาเติมเงินในหมวกนั้น
บ่ายนั้นเอง ชายคนดังกล่าวเดินกลับมาอีกครั้ง เพื่อดูว่าเด็กชายตาบอดนั้นเป็นอย่างไร
เด็กชายตาบอดจำเสียงฝีเท้าได้ จึงถามชายคนดังกล่าวว่า "คุณคือคนทีเปลี่ยนข้อความในป้ายของฉันใช่มัย? คุณเขียนอะไรลงไป?
ชายคนดังกล่าวตอบว่า "ฉันเพียงแต่เขียนความจริง และเขียนในสิ่งที่คุณเขียนไว้ เพียงแต่เป็นอีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้น"
สิ่งที่ชายคนนั้นเขียนลงไปคือ
เรียน ท่านอาจารย์ จารุวัจน์
เป็นข้อความ "สุนทรียภาษา" ครับ อ่านแล้วเห็นภาพของผู้พิการครับ
เป็นอีกหนึ่งมุมมองครับ ขอบคุณมากครับ
เดี๋ยวผมจะนำเสนอมุมมองของผมต่อเรื่องนี้ในบล็อกต่อไปครับ แต่ไม่ใช่วันสองวันนี้นะครับ