ฆ่าความโกรธ..?

ฆ่าความโกรธ..?.ใครว่าไม่สำคัญ...

ท่านผู้อ่านครับ...ในสภาพจิตใจของสัตว์ทั้งหลายในโลกนี้  มักจะมีความแตกต่างกันไปตามการสั่งสมลักษณะนิสัยของสัตว์...

  แต่ละประเภทก็ไม่เหมือนกันนะครับ  เช่น   เมื่อเราไปเห็นกระต่ายคือช่วงที่ผมไปปฏิบัติธรรมอยู่ในแคมป์สน  จังหวัดเพชรบูรณ์นั้น หลังเที่ยงคืนไปไปดูกระต่ายป่าออกมาชมจันทร์  มันเห็นเราแล้วมักมีอาการตกใจจะหาทางวิ่งหนีตลอดเวลา  เป็นต้น...

แม้ลิงมันก็มีนิสัยอยู่ไม่สุขชอบเคลื่อนไหวไปมามักโกรธง่ายถ้าใครไปหยอกมันเข้า  อันเป็นนิสัยประจำตัวสัตว์ ...

 ซึ่งคนเราเองก็เถอะ  เมื่อต้องการในสิ่งใดไม่ได้สิ่งนั้น  พร้อมกับได้รับคำดูถูกอันเป็นเหตุลดเกียรติลง  ก็เกิดความโกรธขึ้นมาทันที...

  เมื่อพิจารณาให้ดีแล้ว  ความโกรธย่อมเป็นไฟที่ร้อนแรงสามารถเผาผลาญสภาพจิตใจตัวผู้มีความโกรธนั้นให้ได้รับความทุกข์ทรมานอยู่ตลอดเวลา ...

 ด้วยเหตุนี้  คนผู้มีปัญญาทั้งหลายพึงหาทางแก้ไข  โดยหลักแห่งเมตตาธรรม  คือความรักความปรารถนาดีต่อกันทั้งต่อตนเองและต่อผู้อื่นอยู่เสมอ...

 เพื่อสร้างบุญกุศล  อันจะนำความสุขมาให้  การใช้หลักเมตตาธรรมจะเป็นธรรมาวุธฆ่าความโกรธให้ได้แล้วชีวิตนี้ย่อมอยู่เป็นสุข...

สำหรับผู้มักโกรธย่อมอยู่เป็นทุกข์แน่นอนครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ.