เป็นบันทึกที่เกี่ยวกับการอ่าน แล้วโยงเข้ามาสู่ความคิดที่มีอยู่เป็นพื้นฐาน ประกอบกับประสบการณ์รอบด้านที่เกิดอยู่
เมื่อวานนี้..ได้อ่านบันทึกของท่าน..นาย สมพงศ์ ตันติวงศ์ไพศาล ขออนุญาตมาเล่าต่อ  เนื่องจากว่า  ท่านจุดประกายให้ครูอ้อยได้เขียนต่อ..ในความรู้สึกที่.....อยากจะให้ครู...มี
แต่คิดว่าคงไม่ใช่แน่นอน เพราะปัจจุบัน เรามี การจัดการความรู้ (KM) มีความเป็นหลักวิชาการแน่นอน  มีแผนหรือไม่ก็น่าจะมีการจัดทำแผนยุทธศาสตร์ แผนปฏิบัติการ และแผนบูรณาการ  ที่ขาดน่าจะเป็นความเป็นมืออาชีพ.....เสียมากกว่า 
ครูอ้อย โค้ด ข้อความข้างบนนี้มาด้วย ....จากบันทึกชื่อ การจัดระเบียบตัวเอง ...ความเป็นมืออาชีพ...1  ท่านสนใจคลิกอ่านได้  ท่านเขียนได้ถูกใจ  ถูกสถานการณ์  กับขณะนี้พอดีทีเดียว  ครูอ้อยจะย่อยสลายความเข้าใจในเรื่องนี้.....  
ครู...ที่ปฏิบัติการ   มีการจัดการ   มีการทำแผน  แต่ขาดความเป็นมืออาชีพ ...ยังคงแต่มีอาชีพเป็นครู  
อยากให้ครูปรับเปลี่ยน  พฤติกรรมในบางเรื่อง...ดังคำคมว่า...อย่าทำตัวเป็น...ชาล้นถ้วย  ควรจะพัฒนาตนเองตลอดเวลาในทุกๆด้านของพฤติกรรม    ยังคงที่จะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมความเป็นมืออาชีพเสมอ  
ทำไมครูอ้อยถึงพูดถึง  มีอาชีพเป็นครู...ใครจะว่าใครได้  เรื่องนี้  ตัวเองถึงจะรู้ตัวเองดีกว่าใครว่า  จะจัดตนเองเข้าไปอยู่ในพวกใด  หากแบ่งเป็น 2 ค่าย  คือ  ค่ายมืออาชีพ  กับค่ายมีอาชีพเป็นครู   
การศึกษาจะพัฒนาไปไม่ได้เลยฉันใด  หากครู..ยังไม่ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในเรื่องพัฒนาตนเอง..ฉันนั้น 
จะพูดว่าครูทุกคนไม่พัฒนา  ก็ไม่ถูกอีก...เพราะเห็นครูจำนวนมากที่ที่ต้องการจะเลื่อนวิทยฐานะ   ชำนาญการพิเศษ   นั่น..เป็นเป้าหมายของการพัฒนา  เพื่อการศึกษา  และลงไปสู่นักเรียนในที่สุด 
เมื่อมีการพัฒนาที่มีเป้าหมายของการเลื่อนวิทยฐานะ  ยังมีสองทางก็คือ..จริงใจหรือไก่กา   เพื่อตนเองอย่างถาวร  หรือเป้าหมายของการศึกษาและนักเรียน ...ก็ไม่ทราบได้