ทำอะไร ต้องใส่ใจให้ความรักลงไปด้วย....
หลายเดือนก่อนตอนเย็นย่ำฉ่ำสายฝน
เจ้าหอยโข่ง คิดซุกซน ปนสร้างสรรค์
ชวนพี่เม่ย มาเลยเร้ว... เย้ว เย้ว พลัน
มาช่วยกัน ปลูกดาวเรือง ให้เฟื่องบาน
มีต้นกล้า ที่ป๊าเพาะไว้ ได้มากนัก
นำมาปัก ลงแปลงปลูก สนุกสนาน
ลูกทำไป ก็ยิ้มไป ใจเบิกบาน
ฝ่ายแม่พาล ทำแกมบ่น ไม่สนใจ
 
ถึงตอนนี้ มีให้เห็น เป็นเรื่องแปลก
ดาวเรืองแยก แตกกลุ่มกอง เป็นสองสาย
สายหนึ่งนั้น ช่างเติบใหญ่ ได้สบาย
ส่วนอีกสาย โถ แคระแกน แสนลำเค็ญ
คุณพ่อบ้าน ขานออกมา ว่าแล้วนั่น
ดาวเรืองพลัน แสดงดู ว่ารู้เห็น
คุณลูกหวัง ตั้งใจปลูก ผูกรักเป็น
ต้นโตเด่น ดูเข้มแข็ง เพราะแรงใจ
ส่วนคุณแม่ แหม!คงเครียด ขี้เกียจนัก
คงปักปัก ทำทู่ซี้ สิใช่ไหม?
เจ้าไม้ดอก จึงชอกช้ำ ระกำใจ
จึงโตได้ เท่าที่เห็น เป็นพิธี
อีกครั้งที่ มองย้อนดู เรียนรู้ได้
จะทำการ สิ่งใดใด ให้เสร็จสม
เพียงแรงกาย ทุ่มเทไป ยังไม่ชื่นชม
ต้องพร่างพรม เทใจตั้ง จึงสมหวังเอย......