ครึ้มเมฆ ครึ้มฝน เจ้าบินฝ่า

 ท่องกระแสเวลาเพราะกล้าฝัน

สายลมแรง ปีกกาง กลางตะวัน   

ด้วยปีกนั้นไร้การพันธนา 

 

 ๏ขอบฟ้าไกลมิไกลเกินปลายปีก

  ฝ่าร้อนหนาวหลบหลีกพายุกล้า

เพื่อสังคมอุดมการณ์ผ่านเวลา

แสวงหาแสงทองของพรุ่งนี้

 

 ๏อาจ...ปีกล้า(ปีก-ล้า)เกินฝ่าถึงวันพรุ่ง

 

อาจไร้เรี่ยวแรงพยุงมุ่งวิถึ

อาจเมฆหมอกม่านดำยามราตรี

จึงคนดีเกินฝ่าท้าแรงลม 

   

๏ทุกจังหวะเคลื่อนไหวในชีวิต

"แห่งเกียรติศักดิ์ม่วงมิตร" คือสั่งสม

กับย่างก้าวแกร่งกร้านผ่านโคลนตม

คือย่างก้าวที่ห่ม "อุดมการณ์"

 

 ๏คืนม่านฝน บังฟ้า ด้วยห่าฝน

เกียรติศักดิ์  ศรีคนยังกล้าหาญ

คืนฟ้าครึ้มมืดมนอนธกาล 

การเดินทางยาวนานก็จบลง

  

 ๏คือชีวิต คือวิญญาณการต่อสู้

"เกียรติศักดิ์"เธอคงอยู่มิผุยผง

เป็นแสงดาวแห่งศรัทธาย่อมทรนง 

เธอจะคง "สถิตย์ในใจผองชน"