ไม่เกิดกับตัวเองไม่รู้เลยว่าจะเป็นได้ขนาดนี้

          ยิ่งใกล้วันมหกรรม KM ภูมิภาคเท่าไรยิ่งตื่นเต้นแบบสุด ๆ เพราะจะได้เจอกับ บล๊อกเกอร์ กิติมศักดิ์ หลาย ๆ ท่านค่ะ ดีใจมาก แต่แล้ว ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นกลับตัวเองค่ะ

          เช้าวันนี้ ราณีตื่นขึ้นมามาปกติดีทุกอย่างค่ะ พอสิบโมงกว่าไปบ้านค่ะ อยู่ ๆ ก็เกิดการเสียวหลังอย่างแรง แล้วก็หายไป แล้วก็เจ็บถึ่ขึ้นเรื่อย ๆ หันหลังไม่ได้ ลุกไม่ได้ แม่จับมาทายา และกดเส้นท้องให้ แต่ยิ่งเป็น หนักขึ้นเรื่อย ๆ ลุกก็ไม่ได้ ใส่กางเกงติดตะขอก็ยังไม่ได้ เราก็ตกใจมาก ไม่รู้ไม่เคยเป็นอะไรที่หลังมากก่อน ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย เอี้ยวผิดท่าหรือก็เปล่า แม่เห็นเราร้องหนักขึ้น ก็ตกใจใครไม่เป็นไม่รู้หรอกนึกว่าเราแกล้ง แต่แม่รู้ว่าถ้าเราไม่เป็นหนักจะไม่ร้องโอดโอยและราณีก็บอกแม่ว่าไปโรงพยาบาลเถอะ ไม่ไหวแล้ว อย่างน้อยก็มีหมอทำกายภาพบำบัดได้ ความเจ็บและปวดหลังทำให้น้ำตาแทบร่วง ลุกขึ้นยืนยังไม่ไหวเลย นั่งสักพักจึงค่อยลุกขึ้นได้ แต่ก็เสียวหลังแบบสุด ๆ ไปเลย มาเป็นระลอก ๆเลยค่ะ แม่บอกพ่อให้เอารถออกไปหาหมอ ราณีรีบบอกไห้ไปโรงพยาบาลดีกว่า แต่แม่กับบอกว่า "ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอกไปให้หมอจับเส้นก่อน" (หมอนวดนะค่ะ) ปรากฏพ่อต้องเชื่อแม่ไปให้หมอจับเส้น พอไปถึง นวดหลัง อยู่ประมาณ 1.30 ชั่วโมง ราณีร้องลั่นร้านหมอเลย หมอบอกว่าเส้นหลังพลิก และเป็นสะสมมานานแล้ว จึงเป็นแบบนี้

          ปัญหาเล็กจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่ขึ้นมาโดยที่เราไม่รู้ตัว ตอนนี้ก็ยังเสียวหลังอยู่และเจ็บเป็นระยะ แต่ก็ไม่มากแล้วค่ะเพราะเบาลงมาก ของอย่างนี้ถ้าไม่เกิดขึ้นกับใครก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ็บได้สุด ๆไปเลย เฮ้อ พรุ่งนี้ต้องไปนวดอีกครั้ง 9 โมงเช้า นี่ขนาดยังไม่แก่นะเนี่ย อิอิ ไม่น่าเชื่อจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้ เฮ้อชีวิต ตอนนี้กลับมานั่งคิดก็ขำตัวเองว่าเป็นไปได้หนอเรา