กลับมาถึงบ้านได้หลายวัน  มัวแต่สาละวนกับการสอนที่ค้างคามา 

ถึงวันนี้  ตอนเช้ายังดีอยู่เลย  ยังวิ่งเหยาะๆรอบสนามได้...

แต่มาถึงเวลานี้  ทำไมถึงมีน้ำตาออกมา..หลังจากได้อ่าน  บันทึกหลายๆบันทึก 

ที่ท่านพี่บางทราย..เอาผ้าเช็ดหน้าที่ครูอ้อยให้เป็นที่ระลึกซับน้ำตา  

บันทึกที่พ่อบ้านน้ำตาท่วมจอ  ตลอดจน  มิตรรักที่ไม่ได้ไปด้วยกล่าวถึงความอบอุ่นที่ยากนักจะพบได้ในยุคนี้สมัยนี้...

กับครูอ้อยที่มีปัญหารุมเร้าตลอดมา..ทำให้เบื่อหน่ายต่อการทำงานที่ทำให้บั่นทอนสภาพจิตใจ...

แบ่งเวลามานั่งอ่านจนซาบซึ้งตรึงใจ....

วันนี้  จึงมีน้ำตาออกมา...ความรู้สึกช้าจริงๆ  ครูอ้อย...