เจอแล้ว...ตั๋วรถไฟ

เมื่อคืนนี้  มีเรื่องตื่นเต้นที่บ้านของครูอ้อย  ก็คือ....ตั๋วรถไฟที่ไปเชียงใหม่ วันที่ 12 นี้...ได้หายไป  

โอย...ครูอ้อยเทกระเป๋าที่ใช้เป็นประจำ   แต่ก็หาไม่เจอ  มือของครูอ้อยกลายเป็น....นิ้วมือล็อคไปเลย...

แบบว่า...ประมาณว่า...โอย..พระเจ้า   มันหายไปได้อย่างไร  

ครูอ้อยก็คิดถึงความหลังว่า....มันหายไปไหนนะ 

พ่อบ้านกลับมา  ครูอ้อยจึงถามว่า....เห็นบ้างไหม  พ่อบ้านก็บอกว่า...เห็นครูอ้อยเอาใส่ในกระเป๋าใบใดใบหนึ่งนี่น่ะ 

ครูอ้อยจึงนึกออกว่า...อ๋อ...ได้ใส่ไว้ในหนังสือที่อยู่กองนี้น่ะ  

 แต่หนังสือกองนี้มีอยู่ 2 พวกก็คือ  เอาไปส่งคืนให้พี่สมบุญแล้ว 

กับอยู่ในไดอารี่ที่ไม่ได้เอากลับมาบ้าน  และมันก็อยู่ที่โรงเรียน 

ครูอ้อยก็เลยโทรศัพท์ไปหาพี่สมบุญ...พี่สมบุญก็หาให้แล้วบอกว่า...ไม่เห็น  

ครูอ้อยก็เลย.....นอนสมาธิ  แล้วก็คิดว่า...พรุ่งนี้เช้าจะต้องไปหาที่โรงเรียน 

พอรุ่งเช้า....หมายถึงสายๆหน่อย  เจ้าตัวกระรอกมันจะหมดกรรม  มันวิ่งบนสายไฟ  แล้วมันก็ถูกไฟฟ้าลัดวงจร  

หม้อแปลงไฟฟ้าระเบิด....ตูม 

ตอนที่ครูอ้อยกำลังเขียนบันทึก  ครูอ้อยคิดว่า...รถยางแตกแล้วระเบิด...

น้องขวัญมาบอกว่า...วายแม่  ไฟฟ้าดับ  ยังไม่ได้หุงข้าวเลย  

แล้วเรา..2 คน แม่ลูก  ก็เลยตัดสินใจไปโรงเรียนกันทันที...อาบน้ำ  แต่งตัว 

ขาไป  แวะที่ศึกษาภัณฑ์ลาดพร้าว  จับจ่ายซื้อของ...แล้วตัดแว่นสยตา  ราคา.....เกือบถูกมากๆ 

แล้วมาโรงเรียน  พอเปิดประตูห้อง  เดินตรงมาที่สมุดไดอารี่  พลิกทีเดียวก็เจอ....

โอ...พระเจ้ายอด...มันจอร์ชจริงๆ

เจอแล้วค่ะ...ตั๋วรถไฟไปเชียงใหม่...