“อาจารย์ครับ ผมก็จะไม่มีเงินให้ลูกน่ะซีครับ หากเจ้านายไม่คืนเงินก้อนนั้นให้ผม ผมอุตส่าห์เก็บสะสมเอาไว้ให้ลูก”

ขออนุญาตจั่วหัวตรงๆอย่างที่น้องเบิร์ดขึ้นไว้ที่ โกงไม่เป็นไร ขอให้มีผลงาน ? ซึ่งมีมิตรรักแฟนเพลงไปแสดงความเห็นอย่างถล่มทลาย ล้วนมีหลักการ แนวคิดน่าสนใจ บังเอิญผู้บันทึกเผชิญซึ่งๆหน้า อดไม่ได้จึงขอบันทึกไว้เป็นจารึกอัปยศของ... อย่างน้อยก็ประกาศให้โลกรู้ว่าข้าราชการพันธุ์นี้ยังมีอยู่เต็มบ้านเต็มเมือง 

นายสงกับภรรยาเป็นชาวบ้านธรรมดาฐานะก็ไม่รวยไม่ถึงกับจนตรอกก็พอขลุกขลิกไปได้ อาชีพทำนาปลูกพืชไร่ รับจ้างทั่วไปและพยายามจะปลูกพืชเศรษฐกิจ ตลอดทั้งปี บ้านโทรมเก่าๆ ใครต่อใครแซวว่าเมื่อไหร่จะยกบ้านหลังใหม่ นายสงก็อยากจะทำแต่เงินทองทุกบาททุกสตางค์ที่ได้มาจากหยาดเหงื่อ ต้องเก็บเอาไว้ให้ลูกทั้ง 5 คน คนโตเรียนอยู่ที่คณะวิทยาศาสตร์ มมส. ปีที่ 4 ลูกสาวถัดมาเรียนคณะมนุษย์ศาสตร์ มข. ปีที่ 2 คนที่สามเรียนที่วิทยาลัยอาชีวะในท้องถิ่น อีกสองคนเรียนชั้นมัธยมใกล้บ้าน 

ผมโชคดีที่ลูกๆไม่เกเร และเรียนดีครับได้ทุนของประกันชีวิตตลอดปริญญาตรีทั้งสองคน แต่ก็ไม่เพียงพอผมต้องส่งเงินไปเพิ่มตลอด นายสงกล่าวกับผู้บันทึก เปิดเทอมแต่ละปีผมจะต้องหาเงินเตรียมไว้ให้ลูกทุกคนรวมกันประมาณ 30,000 บาท เลือดตาแทบกระเด็นครับ ก็บ้านนอกเราไม่มีหนทางหารายได้มากนัก ผมจึงต้องเก็บผักตามบ้านกินเอาไม่ต้องซื้อ บ้านช่องก็ปล่อยไปก่อน ส่งลูกๆให้จบก่อน 

ผมต้องตระเวนรับจ้างทุกอย่างที่มีในท้องถิ่น รวมทั้งไถนา สวนมันสำปะหลังก็หยุดทำมาสองปีแล้ว เพราะดินหมดสภาพ ปีก่อนไม่ได้ทุนคืน จึงต้องปล่อยว่างไว้ หันไปปลูกพืชเศรษฐกิจในแปลงนาเต็มๆหลังทำนาแล้ว 

มาเมื่อปลายปีที่แล้วพายุทำให้ที่นานายสงซึ่งอยู่ในพื้นที่โครงการปลูกพืชหลังนา ต้องพังลงไปเพราะโครงการไปฝังท่อน้ำแต่กลบไม่ดี จึงร้องเรียนให้โครงการช่วยพิจารณาแก้ไข ซึ่งทราบว่าเจ้าหน้าที่ทำเรื่องไปแล้วและได้งบประมาณลงมาแล้วแต่ก็ช้าไปหน่อย เมื่อเข้าฤดูทำนา นางสงต้องตัดสินใจเอาเงินที่ออมไว้ให้ลูกจำนวน 6,500 บาทไปจ้างรถไถมาทำการแก้ไขที่นาก่อน กะว่าเมื่องบทางราชการมาก็จะขอเงินก้อนนี้คืนไปให้ลูก ทั้งนี้เพื่อตัดสินใจทำนาไว้เก็บข้าวกิน   

รอเท่าไหร่การจัดจ้างตามระเบียบราชการก็ไม่ดำเนินการเสียที วันเวลาก็ผ่านไป นายสงใจร้อนรุ่ม เดินหาเจ้าหน้าที่หลายครั้งขอให้ช่วยรีบดำเนินการหน่อย แต่ก็ผัดผ่อนจนเกือบจะหมดกำลังใจ  ในที่สุดการจัดจ้างก็ดำเนินการแต่ผู้อนุมัติงบประมาณราชการบอกว่าไม่สามารถคืนเงินที่นายสงได้ลงทุนทำไปก่อนได้ หัวหน้างานสูงสุดในจังหวัดนี้ไม่อนุมัติ และฝากบอกนายสงว่าขอให้เสียสละ 

ผู้บันทึกฉุนสุดๆเพราะทราบดีว่ามีงบประมาณมากพอแต่เขาไม่ยอมอนุมัติ กลับบีบให้นายสงเสียสละ ผู้บันทึกลงหมู่บ้านเพื่อแจ้งให้นายสงทราบ และปรึกษาถึงแนวทางออก  “อาจารย์ครับ ผมก็จะไม่มีเงินให้ลูกน่ะซีครับ หากเจ้านายไม่คืนเงินก้อนนั้นให้ผม ผมอุตส่าห์เก็บสะสมเอาไว้ให้ลูก” นายสงพูดพร้อมน้ำตารินหลั่งต่อหน้า... ผู้บันทึกรู้สึกสุดๆกับสภาพที่เห็นและรับรู้ข้อเท็จจริง และเกือบที่จะระงับสติไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งออกมาเช่นนั้น  

นายสงรู้ว่าลูกที่เรียนที่ มมส. และมข.ต้องการเงินจากบ้านเพิ่มเติม และพยายามสะสมไว้กะจะส่งไปให้ แต่เมื่อจำเป็นต้องใช้ก่อนเพื่อจะได้ปลูกข้าวไว้กิน แล้วจะขอคืนจากทางราชการซึ่งตกลงกันไว้ก่อนแล้ว ราชการก็ยอมตกลง.. 

ผู้บันทึกเดินเรื่องสุดๆและทราบว่า ผู้อนุมัติโครงการซ่อมกิจกรรมนี้มีเงินส่วนนี้เหลือแต่ขอกักเอาไว้รวมกับที่จะเบียดบังเอามาจากกิจกรรมอื่นๆเพื่อรวบรวมสักก้อนหนึ่งเอาไว้ต้อนรับนายสูงสุดที่จะเชิญให้มาเยี่ยมสำนักงานปลายเดือนนี้ 

เขาทำต่อหน้าต่อตา เขาไม่รับรู้ และไม่สนใจว่านายสงเดือดร้อนอย่างไร เขายืนยันคำเดิมและเบียดบังงบประมาณราชการจากกิจกรรมโน้นกิจกรรมนี้ต่อไป.... 

ถ้าเป็นท่าน ท่านจะทำอย่างไรครับ ?