สวัสดีค่ะพี่บางทราย

            แอมแปร์อ่านบันทึกนี้ของพี่บางทรายแล้วนึกถึงวันที่พ่อเล่าเรื่องเจ้าของร้านขายแอลกอฮอล์ มาถึงบ้านเราและนั่งพาดปืนบนตัก แล้วบอกให้พ่อเลิกสั่งห้ามนักเรียนไปดื่มที่ร้านเขา
            พ่อบอกเขาว่าลูกใครใครก็รัก ถ้าลูกผมกินลูกอมฟันผุ  แล้วคนขายลูกอมยังจะขายให้ลูกผม  ผมเป็นพ่อผมก็ต้องห้ามลูกซื้อ 
           คุณจะว่าอย่างไรนั่นก็แล้วแต่   แต่ผมรักลูกผม  ผมก็ต้องห้ามลูกผมอยู่ดี 
           พ่อพูดกับเขาอย่างนี้ โดยที่มีแอมแปร์นั่งอยู่บนตัก  (ตอนนั้นแอมแปร์ยังเด็กเกินกว่าจะจำความได้) 
           เขาได้ฟังดังนั้น ก็ลุกไป  ...แล้วก็ไม่กลับมาอีก 
 
           วันที่พ่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง  แอมแปร์ฟังแล้วรู้สึกเป็นห่วงพ่อ  แต่ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่พ่อทำ    อีกทั้งยังได้ข้อคิดว่า  

           "ความกลัวไม่ช่วยให้สิ่งผิดกลายเป็นสิ่งถูกขึ้นมาได้" 

             อ่านบันทึกนี้ของพี่บางทรายแล้ว ....ทำให้แอมแปร์รู้สึกแบบเดียวกับวันที่พ่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟังนะคะ...