บันทึกนายสายลม..วันเกิดที่หลงเข้าใจ

            วันนี้ข้าพเจ้าได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนคนหนึ่งของข้าพเจ้า ประเด็นหลัก ๆ ที่คุยกันก็ด้วยเหตุผลที่ว่าเพื่อนของข้าพเจ้าคนนี้จะชวนข้าพเจ้าไปร่วมเป็นเกียรติในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของมันนั่นเอง…….               
           นั่นสินะ โดยส่วนตัวของข้าพเจ้าเองนั้น ไม่ค่อยได้ให้ความสำคัญกับวันเกิดของตัวเองมาหลายปีแล้ว อาจเป็นเพราะว่ามุมมองของคำว่าวันเกิดของข้าพเจ้าเปลี่ยนไป               
          เมื่อหลายปีมาแล้ว ข้าพเจ้าได้มีโอกาสไปปฏิบัติและศึกษาธรรมะ เพื่อค้นหาความเป็นจริงของชีวิต ได้อ่านหนังสือเล่มเล็ก ๆ เล่มหนึ่งซึ่งเนื้อหานั้นทำให้ข้าพเจ้าได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ในความเป็นจริงอีกด้านหนึ่งของความเป็นไปของสังคม และหลังจากการอ่านหนังสือเล่มนั้นทำให้มุมมองความคิดของคำว่า วันเกิด ของข้าพเจ้าเปลี่ยนไปตลอดชีวิต               
           เนื้อความในหนังสือเล่มเล็ก ๆ นี้ มีอิทธิพลต่อข้าพเจ้าเป็นอย่างมาก และบทกลอนที่อยู่ในหนังสือนั้นทำให้ข้าพเจ้าต้องกลับมาทบทวนชีวิตตัวเองใหม่ทันที                 เนื้อหาและบทกลอนในหนังสือเขียนโดย ท่าน อ.นภาลัย สุวรรณธาดา โดยท่านได้แรงบันดาลใจในการเขียนหนังสือเล่มนี้มาจาก เมื่อครั้งหนึ่งท่านอาจารย์ฯ ได้รับเชิญไปร่วมเป็นเกียรติในงานฉลองครอบรอบวันเกิดของผู้ใหญ่ คนใหญ่คนโตท่านหนึ่ง พอท่านอาจารย์อยู่ในงานสักพักจึงขอตัวเข้าห้องน้ำ ระหว่างทางเมื่อท่านเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ ท่านก็ได้เจอกับคุณยายแก่ ๆ ท่านหนึ่งแต่งตัวมอซอ ธรรมดา ๆ นั่งอยู่หน้าห้องน้ำ  ท่านอาจารย์แปลกใจมาก เลยถามว่าคุณยายเป็นใครมาจากที่ไหน                
          สุดท้ายของคำตอบที่ได้คือ ยายแก่ ๆ คนนี้ก็คือแม่ของเจ้าของวันเกิดนั่นเอง ....คำตอบที่ได้ทำให้อาจารย์สะเทือนใจมาก เลยเป็นแรงบันดาลใจให้ท่านเขียนและแต่งบทกลอนบทนี้ขึ้น 

     งานวันเกิดยิ่งใหญ่ใครคนนั้น                  ฉลองกันในกลุ่มผู้ลุ่มหลง
หลงลาภยศสรรเสริญเพลินทะนง               วันเกิดส่งชีพสั้นเร่งวันตาย
ณ  มุมหนึ่งซึ่งเหงาน่าเศร้าแท้                       หญิงแก่ ๆ นั่งหงอยและคอยหาย
โอ้วันนี้ในวันนั้นอันตราย                             แม่คลอดสายโลหิตแทบปลิดชนม์
     วันเกิดลูกเกือบคล้ายวันตายแม่                 เจ็บท้องแท้แค่ไหนไม่เคยบ่น
กว่าอุ้มท้องกว่าจะคลอดรอดเป็นคน             เติบโตจนมาวันนี้นี่เพราะใคร
แม่เจ็บเจียนจะขาดใจในวันนั้น                     กลับเป็นวันลูกฉลองกันผ่องใส
ได้ชีวิตแล้วก็หลงระเริงไป                              ลืมผู้ให้ชีวิตอนิจจา
     ไฉนเราเรียกกันว่าวันเกิด                           วันผู้ให้กำเนิดจะถูกกว่า
คำอวยพรที่เขียนควรเปลี่ยนมา                       ให้มารดาคุณเป็นสุขจึงถูกแท้
เลิกจัดงานวันเกิดกันเถิดนะ                             ควรแต่จะคุกเข่ากราบเท้าแม่
ระลึกถึงพระคุณอบอุ่นแด                                อย่ามัวแต่จัดงานประจานตัว

          ของขวัญวันเกิดของข้าพเจ้าในทุก ๆ ปีและทุก ๆ วันคือ รอยยิ้ม ความอบอุ่น ตักนุ่ม ๆ ของคุณพ่อและคุณแม่ของข้าพเจ้า  แค่นั้นก็ทำให้ข้าพเจ้ามีความสุขแล้ว……………….