การขับเคลื่อน งานสังเคราะห์การท่องเที่ยวโดยุชมชน ของแม่ฮ่องสอน เพื่อใช้เป็นฐานข้อมูลในการพัฒนาการท่องเที่ยวโยชุมชน ที่ผมเป็นหัวหน้าโครงการวิจัยอยู่ กำลังอยู่ในช่วงการดำเนินงานในระยะที่ ๑ ครับ
ในขั้นตอนนี้ส่วนหนึ่งเป็นการสังเคราะห์การท่องเที่ยวในภาพรวม ในพื้นที่ศึกษา วิจัย ทั่วทั้งจังหวัดแม่ฮ่องสอน และผมได้พบข้อมูลที่น่าสนใจ นำมาแลกเปลี่ยนกันในตรงนี้ครับ <ul>
จุดเริ่มต้นของ CBT ชุมชนควรหันกลับมามองและประเมินชุมชนของตนเองก่อน
แกนนำ นักพัฒนา CBT ควรสร้างความเข้าใจร่วมกับชุมชนเพื่อปรับฐานคิดชุมชน
ก่อเกิดกลุ่มทำงานร่วมกัน วางบทบาทตามความสามารถเหมาะสมของสมาชิก
ร่วมค้นหา “ต้นทุน”(ทรัพยากรท่องเที่ยว) เพื่อเข้าใจคุณค่า/ความหมาย ร่วมกับสมาชิกชุมชน
คำนึงว่า “ทรัพยากรท่องเที่ยว” จัดการโดยชุมชนหรือระหว่างชุมชนเพื่อสร้างข้อตกลงร่วมกันในการจัดการ
คำนึงถึงการสืบทอด และความยั่งยืน “ทรัพยากรท่องเที่ยวของชุมชน” เพื่อคนรุ่นหลังมากกว่ารายได้ซึ่งเป็นเพียงตัวเสริม
จัดสรรผลประโยชน์รายได้ จากกิจกรรมการท่องเที่ยวอย่างยุติธรรม แบ่งปันสู่ชุมชน โดยยึดหลักว่าทรัพยากรท่องเที่ยวคือ “ทรัพยากรส่วนรวม” (สมบัติสาธารณะ)
มีการเรียนรู้และปรับกิจกรรมการท่องเที่ยวผลิตภัณฑ์ในชุมชน ตามสถานการณ์การท่องเที่ยวที่เปลี่ยนไป
สร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างชุมชน /พื้นที่ /หน่วยงานต่างๆ
กระบวนการ CBT แก้ไขปัญหาที่เกิดจากการท่องเที่ยวแบบเดิม
แลกเปลี่ยนเรียนรู้ขยายแนวคิดแนวทางร่วมกับสมาชิกชุมชนหลากหลายวิธีการ
หาโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ดูงาน CBT ต่างชุมชนเพื่อศึกษารูปแบบวิธีการจัดการ นำมาประยุกต์ใช้ในชุมชน
สร้างสัมพันธ์ที่ดีระหว่างนักท่องเที่ยวกับชุมชน การแลกเปลี่ยนเรียนรู้
</ul> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทั้งหมดเป็นการถอดบทเรียน จากงานสังเคราะห์การท่องเที่ยวของแม่ฮ่องสอน เป็นเพียงส่วนหนึ่งของข้อมูลที่น่าสนใจ งานชิ้นนี้จะสรุปช่วงแรกภายใน เมษายน ๒๕๕๐ นี้ครับ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="right">จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="right">เชียงใหม่</p>
ผมให้ความสำคัญกับการสร้างกระบวนการมีส่วนร่วมของคนในชุมชนเป็นอันดับหนึ่ง ซึ่งหมายถึงการมีส่วนร่วมเป็น "เจ้าของ" ในสมบัติอันเป็น "มรดกร่วมทางสังคม" หรือ สมบัติสาธารณะ
จากนั้นก็การเชื่อมไปสู่เครือข่ายในระดับภาครัฐ , ชุมชน, หรือแม้แต่เอกชนก็เป็นสิ่งสำคัญไม่ยิ่งหย่อนกัน เพื่อให้ภายนอกเข้าใจและเป็นพลังในการประสานความร่วมมือในแง่ต่าง ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้น ทั้งเพื่อการอยู่รอด, ต่อยอด และขยายยอด แต่ก็ต้องอยู่บนพื้นฐานของการมีส่วนร่วมของชุมชนเป็นที่ตั้ง
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับคุณพนัส
ผมสนับสนุนความเห็นข้างต้นครับ
การลุกขึ้นมาจัดการทรัพยากรของตนเอง เป็นการพึ่งตนเองรูปแบบหนึ่
ซึ่งการท่องเที่ยวโดยชุมชน เกิดกระบวนการแบบนี้
หมายถึง CBT. เป็นเครื่องมือของการพัฒนา
ขอบคุณครับ...
แวะมาให้กำลังใจสำหรับการพัฒนาการท่องเที่ยวค่ะ
ช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมายุ่งมาก ๆ อยากจะบอกคุณเอกด้วยว่า เมื่อต้นเดือนมกราคม พี่ไป ปาย มาแล้ว ค้าง 2 คืน ที่ ณ ปายกับ Bulun Buri เป็นช่วงที่คุณเอกไปประชุมที่เชียงรายน่ะค่ะ
เตรียมเสื้อผ้าไป 3 ลังใหญ่ ๆ ระหว่างทางก่อนถึงปาย มองเห็นป้ายรับบริจาคเสื้อผ้าหน้าวัด.... (จำชื่อวัดไม่ได้) แต่คุ้นว่าเคยเห็นในบันทึกของคุณเอก ก็เลยแวะเอาของลงที่วัดนั้นเลยค่ะ ก็เลยไม่ได้โทรไปรบกวนคุณเอก
โอกาสหน้า จะแวะไปเยี่ยมเยียนค่ะ
เสียดาย…ที่ไม่ได้เจอกันนครับ<p>แต่ยังระลึกถึงน้ำใจที่แสนดี ที่เคยฝากของมาให้ผู้ขาดแคลนที่ปายครับ</p><p>ช่วงนั้นไปสนุกสนานที่เชียงรายครับ</p><p>เข้าใจว่าวัดนั้น เป็นวัดพระธาตุดอยจอมแจ้ง ใช่หรือเปล่าครับ</p><p>ต้องขอบคุณอีกหลายๆครั้งครับ</p>
ปัญหาการท่องเที่ยวที่ส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมที่พักแรม
พอดีกำลังศึกษาเรื่องการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนอยู่ค่ะ อยากกลับไปพัฒนาบ้านเกิดตนเอที่เชียงราย ซึ่งอ่านบทความคุณเอกแล้ว ได้เความรู้อีกเยอะ ถ้าจะให้ดี อยากรู้จักและขอคำแนะนำจากคุณเอกหน่อยอะค่ะ ตอนนี้ก็กำลังทำวิจัยชุมชนบ้านห้วยน้ำขุ่นอยู่ ศักยภาพทางการท่องเที่ยวค่อนข้างมีมาก แต่ความรู้ความเข้าใจในการจัดการการท่องเที่ยวของชุมชน ไม่มีเลยก็ว่าได้ ผู้นำขาดความรู้ความสนใจ เลยเหนื่อยค่ะ ซึ่งชาวบ้านต้องการการท่องเที่ยวเข้าสู่ชุมชนสูงมากกกกกกกกกกกกกกกกก