หลังจากที่เข้ามาใช้ gotoknow เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2548 ปัจจุบันก็ปี 2550 เป็นเวลา 1 ปีกว่าๆ แล้วที่ไม่ได้เข้ามาเขียน blog เลย ตอนแรกนึกว่าโดนตัดจากระบบเสียอีก เห่อๆ เกรงใจเจ้าของเว็บฯ มากเลย เห่อๆ ผ่านมาหนึ่งปีผมผ่านมาอะไรบ้างจะเล่าให้ฟังนะ ........จำไม่ได้แล้ว.... 
ในปี 49 ผมได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าด้วยแหละ กระทันหันไม่ได้ตั้งตัวเลย ช่วงแรกไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ก็นะเกิดมาก็ไม่เคยเป็นหัวหน้าสักที ตั้งแต่หัวหน้าชั้น หัวหน้าห้อง หัวหน้ากลุ่ม หัวหน้ายาม หัวหน้าพรรค ก็ไม่เคยเป็นสักที ลำบากใจเหมือนกันครับ ไม่มั่นใจว่าจะทำได้ด้วย เพราะความเคยชินกับการรับคำสั่ง และทำตามมาตลอด ต้องพลิกมาออกคำสั่งและควบคุมให้งานสำเร็จ ข้อผิดพลาดประการหนึ่งผมได้รับคือการไว้ใจคน.... ผมไว้ใจลูกน้องผมมากเลย เชื่อมั่นว่าทุกคนเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีความคิดเหมือนผม ใช้วิธีการทำงานเหมือนๆ ผมคือไม่ต้องพูดอะไรมาก บอกครั้งเดียวว่าต้องการอะไร แล้วผมจะทำให้เสร็จทุกครั้งด้วยตนเองไม่ต้องให้ใครมาตาม ปรากฎหมายไม่เป็นไปตามคาดครับ ในบรรดาลูกน้องผม 6 คน มีอยู่ 3 คนเท่านั้นที่สั่งงานแล้วไม่ต้องตาม อีก 3 คนต้องตามตลอด จนน่ารำคาญ เป็นบทเรียนที่ดีครับ "ว่าคนเราไม่เหมือนกัน การบริหารจัดการคนเป็นเรื่องยาก ต้องอาศัยความเข้าใจคน เข้าใจงาน เข้าใจพฤติกรรม ต้องเอาใจใส่คนของเราให้มากขึ้น" ซึ่งนิสัยส่วนตัวแล้วผมจะเป็นคนเฉยๆ ยังไงก็ได้ ไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของใคร ไม่จู้จี้จุกจิ๊กกับใคร.... มันขัดกับนิสัยผมจริงๆ แต่ก็ต้องพยายาม เพื่อให้เป้าหมายของผมที่วางไว้ตั้งแต่เริ่มทำงานใหม่ๆ บรรลุ เป้าหมายของผมก็คือ "ทำระบบสารสนเทศให้กับโรงเรียนดาราวิทยาลัยให้สำเร็จให้ได้" ปัจจุบันได้พัฒนาไปมากทีเดียว ผมมีส่วนรวมมาด้วยตลอด ลองผิดลองถูก มาตลอด 7 ปีที่ผ่านมา ได้พัฒนาด้านเครือข่ายเกือบครอบคลุมทุกจุดของโรงเรียนแล้ว มีคอมพิวเตอร์เพียงพอทั้งครูและนักเรียน คนในโรงเรียนมีการตื่นตัวทางด้านคอมพิวเตอร์มากขณะที่ว่าครูมี Notebook ประจำตัวทีเดียว ผมละทึ่งเลยแบบว่าครูพร้อมแล้วที่จะรับ IT ผิดกับเมื่อก่อนมาก เพราะเมื่อก่อนขนาดจับเม้าส์ยังไม่เป็นเลยเลย ขณะนี้เหลืออยู่สองเรื่องที่ต้องเร่งพัฒนาอย่างหนักก็คือ ด้านฐานข้อมูล และโปรแกรมระบบสารสนเทศ ที่จะต้องพัฒนาให้ครอบคลุมทุกๆ งานที่สำคัญของโรงเรียน เป็นเรื่องยากมากครับ และต้องใช้เวลานาน แต่ผมก็เชื่อมั่นว่าผมทำได้แน่นอน หากไม่ถูกไล่ออกเสียก่อน เห่อ..... 
หลังจากหนึ่งปีการศึกษาผ่านไป ผมได้สรุปแล้วว่าผมจะต้องให้ลูกน้องผมบันทึกลงสมุดบันทึกทุกวัน และส่งทุกวัน เหตุผลก็คือ ปีที่ผ่านมาไม่รู้จริงว่าลูกน้องผมทำอะไรบ้าง ทำงานกันหรือเปล่าเพราะเสียงสะท้อนกลับมาไม่ค่อยดี ปีนี้ผมก็เลยให้ทุกคนจดบันทึกการทำงานของตนเองลงในสมุดทุกวัน ดีครับดีขึ้น หนึ่ง ผมรู้ว่าลูกน้องทำอะไร สอง ลูกน้องจะได้ทบทวนตัวเองว่าตัวเองทำอะไรไปแล้วบ้างวันๆ หนึ่ง หากตัวเองไม่ทำอะไรเลยมันจะรู้สึกผิดเอง
ผมคิดว่า วัฒนธรรมการเขียนบันทึก ช่วยหลายๆด้านในการทำงานครับ
คิดว่าแนวทางนี้เหมาะสมและ ชายแสนดี นำมาใช้ในงานด้วย ยอดเยี่ยมไปเลยครับ
ยินดีที่ได้รู้จักครับ