ความไม่เท่าเทียมในการปลูกพืชอาหารสัตว์ของคนเลี้ยงที่ต่างกัน เป็นผลทำให้ปริมาณการกินหญ้าที่แตกต่างกัน อีกทั้งส่งผลให้การเจริญเติบโตที่ต่างกัน

พ่อวิจิต    จันทรานุวงศ์ เกษตรกรผู้มีน้ำใจแห่งบ้านหายโศก  ตำบลหายโศก อำเภอพุทไธสงค์ จังหวัดบุรีรัมย์  เป็น เกษตรกรที่ต่อสู้เพื่อความอยู่รอดตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง ซึ่งได้ค้นหาตัวตนของตนเองและต่อสู้กับชีวิตมากว่า 63 ปีได้เล่าให้ฟังว่าในการทำอาชีพเกษตรนั้นต้อง

พ่อวิจิต กับบรรยากาศการพูดคุย

เลี้ยงและปลูกที่หลากหลาย เป็นวิธีคิดวิธีทำของพ่อวิจิต ที่ได้ยึดเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตตลอดมา เพื่อเป็นการลดความเสี่ยงในอาชีพ เนื่องจากอาชีพการเกษตรเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงอยู่ในตัวตลอดเวลา และอาชีพการเลี้ยงวัวก็เป็นอีกอาชีพหนึ่งที่น่าสนใจ ซึ่งตนได้ยึดอาชีพนี้มาโดยตลอด และในขณะนี้ได้เลี้ยงโคลูกผสมบรามันห์จำนวน 8 ตัว นับว่าเป็นธนาคารปุ๋ยอินทรีย์ที่มีราคาถูกที่สุด สามารถนำปุ๋ยต่างๆ เหล่านี้ไปใช้ในการปลูกพืชผัก และไม้ผลได้เป็นอย่างดี และการเลี้ยงวัวยังเปรียบเสมือนบัตร ATM ตามขอบชายทุ่งของพี่น้องเกษตรกร ซึ่งจะขายเมื่อไหร่ก็ได้เมื่อมีความจำเป็นต้องใช้เงิน

เกี่ยวหญ้าแพงโกลาไปให้วัว...คร้าบ

ปลูกหญ้าแล้วเป็นทุกข์ พ่อวิจิตได้เล่าให้ฟังว่าในการเลี้ยงโค (วัว) ในสมัยนี้จำเป็นต้องปลูกหญ้าเพื่อนำมาให้สัตว์กินที่คอก ซึ่งไม่เหมือนกับการเลี้ยงวัวในสมัยก่อนที่เราจะต้องนำวัวออกไปหาหญ้า (กินหญ้า) หรือพูดง่ายๆ ว่าปล่อยเลี้ยงตามทุ่งนา หรือตามโคกนั่นเอง แต่ในสมัยนี้เราจะทำแบบนั้นค่อนข้างลำบากเพราะที่ดินของแต่ละคนมีจำกัด ผู้คนก็ปลูกพืชผักในที่ดินของตนเองหากจะปล่อยไปเลี้ยงเหมือนเดิมวัวของเราก็จะไปทำลายพืชพรรณของคนอื่น มีหวังโดนปรับเป็นรายวันอย่างแน่นอน

Dsc05705+%28small%29
หญ้าแพงโกลา

ทำไมถึงเป็นทุกข์ ครั้นเมื่ออายุมากขึ้นทุกข์สิ่งทุกอย่างมักจะปล่อยวาง เห็นอะไรก็น่าสงสารไปหมด แม้กระทั่งที่ตนเองได้ปลูกหญ้าแพงโกล่าเอาไว้ประมาณ 3 ไร่ และล้อมรั้วเอาไว้เพื่อไม่ให้วัวควายของคนอื่น รวมทั้งของตนเข้าไปเหยียบย่ำ ซึ่งตอนนี้หญ้าได้สวยงามมากและได้ตัดไปให้วัวของตนกินอย่างอิ่มหมีพีมัน แต่ในขณะที่วัวของคนอื่นที่ไม่ได้ปลูกหญ้า ประเภทปล่อยวัวไปหาหญ้านั้นครั้นวัวหากินมาถึงแปลงหญ้าของตนก็ได้แต่โด่คอชะเง้อดูน้ำลายไหล ไม่สามารถเข้ากินได้เนื่องจากมีรั้วลวดหนามขวางกั้นอยู่ ตนจึงได้แต่สงสารว่าทำไมหนอคนอื่นถึงไม่ค่อยปลูกหญ้ากันเล่า ทำไมหนอเราถึงใจไม้ใส้ระกำไม่ให้วัวคนอื่นได้กินบ้าง เราจะบาปไหมหนอ จึงเกิดเป็นความทุกข์อย่างมหัน และทำไมหนอถึงเป็นเช่นนี้

ขอบคุณมากครับ

อุทัย   อันพิมพ์

30 พฤษภาคม 2550