อินเดีย จีนกลาง จีนฮกเกี้ยน อาหรับ มาเลย์ แล้วไม่มีสิงคโปร์บ้างหรือไง

วันที่ 29 พฤษภาคม 2550

วันนี้เป็นวันอังคาร สถานการณ์ดูปกติ ครูลีลาหยุด ดังนั้นช่วงเช้าจึงว่าง บ่ายมีคลินิก ลูกสาวไปโรงเรียนทันเวลา เพราะตอนกลางคืนสัญญากับพ่อเอาไว้แล้ว <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ว่าด้วยเรื่องคลินิก ที่นี่เขามีคลินิกพิเศษทุกวัน consultant จะมีประจำที่คลินิกทั้งเช้าและบ่าย จันทร์ถึงศุกร์เลย ผลัดๆกันมาตามตาราง วันที่คนประจำผ่าตัด ซึ่งก็คือวันพฤหัสบดีและศุกร์ เขาก็จะเชิญ (จ้าง) visiting consultant มาช่วยตรวจ ซึ่งก็คือครูรอยและครูคริสต์ ซึ่งผมยังไม่เคยเจอท่านที่สองนี้เลย ดังนั้นคนไข้จะได้รับการดูแลแน่ๆถ้ามาที่นี่ แต่ต้องมีนัดก่อนนะ เพราะทุกบ่าย ผมจะได้ยินเสียงตามสายประกาศว่า วันนี้หมดคิวรับบัตรแล้ว ฟังดูแล้วคุ้นๆเหมือนที่โรงพยาบาลผมที่เมืองไทยเลย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ตลอด 2 สัปดาห์กว่าๆที่ได้มาตรวจคนไข้ที่นี่ (นั่งดูมากกว่า) สิ่งหนึ่งซึ่งผมสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนคือ ความแตกต่างหลากหลายของวัฒนธรรมของผู้คนชาวสิงคโปร์ อะไรทำให้ผมรู้สึกเช่นนั้น ก็แต่ละวันจะมีคนไข้ที่เป็นชาวสิงคโปร์แท้ๆ พูดภาษาจีน ซึ่งยังแบ่งเป็นจีนกลางบ้าง ฮกเกี้ยนบ้าง แถมฮกเกี้ยนของสิงคโปร์กับของฟิลิปปินส์ก็ต่างกันไปอีก ภาษาอังกฤษ ซิงกลิช บางครั้งก็มาเลย์ ศรีลังกา จนรู้สึกว่าความหลากหลายนี้มันทำให้ใจของผมไม่ค่อยสุข ไม่ค่อยอิ่มเอิบกับการสื่อสารเท่าไหร่นัก ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะผมยังไม่คุ้น (ไม่เก่ง) กับภาษาอังกฤษที่นี่ มันรู้สึกเหมือนกับคนที่ดูหนังฝรั่งแล้วได้ยินพวกฝรั่งหัวเราะแทบตาย แต่เรานั่งบื้อ ไม่รู้ว่ามันขำตรงไหน ผมเองยังอดคิดเล่นๆไม่ได้เลยว่า เวลาคนที่นี่บอกรักกันว่า “I love you” นั้น เขาจะประทับใจเหมือนคนไทยพูดว่า “ผมรักคุณ” หรือไม่ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                วันก่อนมีคนไข้เป็นชาวศรีลังกามาตรวจ เวลาเธอแสดงความเข้าใจ เธอจะส่ายหน้าหยึกๆ ส่ายตั้งแต่หัวมาถึงคอและสะโพก ผมนี่เกือบหัวเราะออกมาเลย เพราะดันทะลึ่งคิดไปว่า หมอก็อธิบายไป คนไข้ก็ส่ายหน้าไป มันจะรู้เรื่องกันหรือ แต่นั่นคือวัฒนธรรมของเขา เขาเข้าใจจึงส่ายหน้าแบบนั้น นี่ยังไม่เห็นเวลาเธอไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าจะพยักหน้าหรือเปล่า <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>               สิ่งหนึ่งที่แสดงถึงความหลากหลายของที่นี่ก็คือ อาหารการกิน มีทั้งอินเดีย จีน ฝรั่ง ญี่ปุ่น มาเลย์ และไทย ผมยังไม่เห็นร้านไหนเขียนเลยว่า อาหารสิงคโปร์ เวลาไปไหนๆก็สามารถหากินของได้ง่ายๆ (ในเมืองนะครับ ไม่ใช่ย่านที่ผมอยู่ตอนนี้) จะเลือกของชาติไหนก็ได้ อยากกินโรตี prata มะตะบะ ก็ไปร้านอินเดีย ขณะที่ร้านข้างๆก็ขายอาหารมุสลิม ก๋วยเตี๋ยวก็มีให้เลือกมากมาย แต่หาอร่อยไม่ได้เลย จะกินอาหารจีนนี่มีให้เลือกมากหน่อย ที่ทรมานคนอย่างผมมากที่สุดคือ หาผักกินยากเหลือเกิน ผมแทบจะไม่รู้สึกว่ามีผักติดฟันมานานแล้ว <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เรื่องความแตกต่างนี้ ที่ประทับใจผมมากที่สุดก็คงจะเป็นเรื่องศาสนา เพราะคนที่นี่เขาสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ เราจะเห็นวัดฮินดูในชุมชนมุสลิมหรือจีน มัสยิดใหญ่ในย่านคนจีน ย่านอาหรับ โบสถ์คริสต์แฝงตัวอยู่ในย่านอินเดียน้อย (ฟังดูเพราะกว่า Little India เป็นไหนๆ) ดูแล้วมีความสุขมากครับ