เมื่อดูก็เห็นส่วนรองเท้าคู่ของเด็กหญิงอายุประมาณ 8 ปี ถึงแม้ส่วนลำตัวและหัวจะห่อด้วยผ้าก็รู้ว่าเละอ่อนห้อยลงมา.

ยามเช้าวันนี้อากาศเย็น ๆ มีแสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลงมาเห็นได้ตามซอกขุนเขาเกาะยอ...

เมื่อมองขึ้นไปบนฟ้ากว้างไกลเกือบสุดสายตาเห็นเครื่องบินไอพ่นมุ่งไปทางใต้อยู่อีกทิ้งรอยไอควันสีขาว ๆเหมือนรอยไถดูเป็นทางยาวมาจากสุดเขตแดนนครศรีธรรมราชเลยครับ...

เมื่อคืนแว๊บดูข่าวทางทีวีเห็นภาพที่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล  มีรถปี๊กอัฟเข้ามาจอดแล้วเห็นนายตำรวจลงมาแล้วอุ้มห่อผ้าหนึ่งรีบเข้าไปในห้อง...

เมื่อดูก็เห็นส่วนรองเท้าคู่ของเด็กหญิงอายุประมาณ 8 ปี ถึงแม้ส่วนลำตัวและหัวจะห่อด้วยผ้าก็รู้ว่าเละอ่อนห้อยลงมา...

มีเสียงหวีดตกใจเศร้าใจจากผู้พบเห็นออกมาทางทีวีด้วย...รถคันนี้นำผู้ได้รับบาดเจ็บและตายมาจากอำเภอสะบ้าย้อย  ที่เกิดเหตุระเบิดท่ามกลางคนไปจับจ่ายซื้อสิ่งของในตลาดยามเช้า ๆ เมื่อวันก่อนนั้นเอง...

  <p>โอ้...น้ำตาดั่งสายเลือดไหลรวยรินอาบแก้มทั้งสองข้างของคนอันเป็นที่รักหยดแล้วหยดเล่า...จนจะท่วมท้นแผ่นดินด้ามขวานทองของไทย...ยามเมื่อคนสุดที่รักของพวกเขาจากไปอย่างไม่หวนกลับมา...</p><p></p><p>จากไปอย่างไม่ได้ร่ำลา…จากไปอย่างรวดเร็วเหมือนลมพัดผ่าน…ความโศกเศร้า…คลอเคล้าด้วยน้ำตา…นั่งเหม่อซึม…รอวันเห็นใบไม้ร่วงล่นลงสู่พื้นดินทีละใบ ๆ คงหมดมีแต่ไม้ยืนต้น…</p><p></p><p>จะมีใครที่ไหนเล่า...จะมีเทพเจ้าองค์ใด...ช่วยเหลือพวกเขาให้รอดพ้นจากความทุกข์สุดเหลือจะที่คนธรรมดาจะทนทานอยู่ได้บ้างหนอ...</p><p>ด้วยบันทึกนี้ขอร่วมไว้อาลัยดวงชีวิตทุกดวงที่จากไป  โดยเฉพาะคุณหนูน้อย ๆ กลอยใจของคุณพ่อคุณแม่ที่ยังเป็นภาพติดตาอยู่…</p><p></p><p>ขอให้ดวงวิญญาณไปสู่สุคติ...</p><p></p><p>โอ้…สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม…เพราะความทุกข์ระทมตรมใจของชาวโลกอย่างนี้เองพระพุทธศาสนาจึงอุบัติขึ้นมาเพื่อแก้ไขปัญหาชีวิตนี้…ผู้ใดเห็นทุกข์ผู้นั้นเห็นธรรม…ผู้ใดเห็นธรรมผู้นั้นเห็นเราตถาคต…เอวัง.</p>