การพึ่งพิงกัน……. ผู้เขียนจำได้สมัยเด็กๆ บ้านที่อาศัยอยู่เป็นบ้านสวนฝั่งธน  กรุงเทพฯหน้าบ้านเป็นคลองไม่ใหญ่นักมีน้ำใสสะอาดอุดมสมบูรณ์ทั้งกุ้งทั้งปลา  ที่บ้านมีลักษณะเป็นบ้านไม้เปิดโล่งๆใต้ถุนสูงอยู่แบบครอบครัวขยาย ลักษณะคล้ายๆบ้านในชนบท  ที่บ้านมีอาชีพทำสวนฐานะปานกลาง มีบ้านหลายหลังอยู่ไม่ห่างกัน  ผู้เขียนจำได้ว่า บ้านข้างๆจะขึ้นมาขอยืมข้าวสาร หัวหอม กระเทียม บางทีก็เป็นของใช้ อยู่เสมอ  ผู้ใหญ่ในบ้านมียาย ป้า และแม่ ใครมาขออะไร ก็ให้ไปด้วยความเต็มใจทุกครั้ง เราเป็นเด็ก แต่จำได้ พูดบอกกับผู้ใหญ่ว่า …เขามายืมข้าวสารตั้งหลายครั้งไม่เห็นเอามาคืนบ้างเลย…ผู้ใหญ่บอกว่า….ไม่เป็นไรให้เขาไปเถอะ..ตัวเองเมื่อโตขึ้น ก็มีนิสัยชอบให้ ช่วยใครได้ก็ช่วยเขาไป ที่เราเป็นเช่นนี้เพราะเราเห็นแบบอย่างของผู้ใหญ่ที่เราเห็นเป็นประจำตั้งแต่เด็กๆ เราเห็นการพึ่งพิงกัน…..เดี๋ยวนี้รุ่นผู้ใหญ่จากไปหมดแล้วทั้งบ้านที่มายืมและบ้านเรา  …เหลือแต่รุ่นลูกหลาน ก็ยังพึงพิงกันเหมือนเดิม ..เราก็ไม่เดือดร้อนอะไร คนมาขออะไรเราก็ให้ไป อยู่ในขอบเขตช่วยกันได้ บางครั้งเราเดือดร้อนต้องการความช่วยเหลือ เขาก็ช่วยเราได้ ในบางเรื่องบางประเด็น….ผู้เขียนทำงานอยู่กำแพงเพชร ก็มีโอกาสได้ให้สิ่งของเครื่องใช้ ของกิน ให้กับคนงาน เจ้าหน้าที่ ในมหาลัย เราเห็นว่าสิ่งไหนเรามีมากแล้ว ใช้ไม่หมด กินไม่หมด (อยู่คนเดียว) เราก็จะแจก คนที่เขาต้องการ…ขวดน้ำพลาสติกที่ผู้เขียน กินน้ำหมดแล้วจะเก็บไว้พอมีจำนวนมากก็ใส่ท้ายรถไว้เมื่อเจอคนเก็บของตามถังขยะ ก็จอดรถยกลงไปให้เขา ..อย่างวันนี้ ประมาณสองทุ่มครึ่งขับรถกลับจากตลาดเห็นเด็กหนุ่มกับแม่กำลังเก็บของในถังขยะเราก็จอดรถ ยกถุงใส่ขวดน้ำที่ดื่มแล้วให้  เด็กหนุ่มดูท่าทางดีใจ พูดว่า..ขอบคุณครับๆ…การพึ่งพิงกันไม่มีใครเดือดร้อน ได้ด้วยกันทั้งสองฝ่าย ผู้ให้สุขใจ ผู้รับดีใจ………วันที่30พ.ค50จะมีการอบรมสร้างบล๊อกที่มหาลัย งานนี้ได้เชิญอ.จตุพร มาเป็นวิทยากร …อ.ขจิตท่านทราบเรื่องและสอบถามรายละเอียดของกิจกรรมอาจารย์บอกว่าอยากมาช่วย และอาจารย์จะนั่งรถจากโคราชมาช่วยถึงกำแพงเพชร..หิ่งห้อยซาบซึ้งในน้ำใจมิตรชาวบล๊อกไม่ทอดทิ้งกัน….และเราพึ่งพิงกัน….ขอบคุณค่ะ