วันนี้ตั้งแต่เช้าที่เดินเข้าห้องประชุมใหญ่คณะอิสลามศึกษาเพื่อร่วมในการปฐมนิเทศนักศึกษาบัณฑิตศึกษา คำทักทายแรกที่มายังผม คือ เป็นงัยตกได้กี่ตัว? ได้ยินคำถามนี้แล้วเจ็บใจตัวเองจริงๆ

ที่มาของคำถามนี้คือ เป็นที่รับรู้กันว่า ผมกับอาจารย์อีกสี่ท่านในสาขาวิชาวิชาชีพครู(อ.สุนทร อ.อับดุลกอนี อ.คอเหล็ดและอ.เกษตรชัย) ไปร่วมกิจกรรมที่นักศึกษารหัส49 จัดขึ้น คือ ล่องแพ ณ ปากอ่าว ต.จะโหน่ง อ.จะนะ จ.สงขลาครับ ซึ่งนักศึกษาและอ.เกษตรชัย (ตัวตั้งตัวตีของโครงการนี้) โฆษณาก่อนไปว่า มีกิจกรรมตกปลาตอนกลางคืนด้วย ผมในฐานะที่ได้รับการโปรโมทมา ก็ชักชวนอาจารย์ท่านอื่นอีกหลายท่าน ว่าไปไหม รอบนี้มีการตกปลาด้วย (ยอมรับครับว่า การตกปลาเป็นกิจกรรมหนึ่งที่ผมชอบ แต่ไม่ค่อยได้ทำสักที และในชีวิตนี้ก็ไม่เคยตกได้สักตัวเลย)

ขออนุญาตเล่าลำดับเหตุการณ์การไปร่วมงานของนักศึกษาในครั้งนี้นะครับ เราเริ่มลงแพกันประมาณหกโมงเย็นครับ ทั้งๆ ที่นัดกันตั้งแต่บ่ายสาม เหตุผลเพราะแพยังไม่กลับเข้ามา (ที่จะโหนงมีบริการแพเที่ยวชมอ่าวไทยทุกวันครับ วันละหลายรอบเหมือนกัน)

เมื่อขึ้นแพ แพก็ล่องไปเรื่อยๆ ครับ มีไกด์แนะนำสภาพรอบฝั่งน่าสนใจมากครับ ที่ผมสนใจอีกอย่างหนึ่งระหว่างการล่องแพ คือ ตลอดเส้นทางจะมีดอกไม้ชนิดหนึ่งลอยอยู่เรื่อยๆ ซึ่งจากการสอบถามจึงทราบว่าเป็นดอกปอ หรือสำเนียงใต้จะเรียกว่าดอกป้อ ซึ่งต้นของมันเอาไปทำกระสอบหรืออะไรทำนองนี้แหละครับ ดอกสีแดงอ่อนๆ ครับ ซึ่งมันทำให้ลำน้ำนี้สวยงามได้บรรยายไปอีกแบบครับ

หลังละหมาดมัฆริบร่วมกับอีซา ท้ามกลางพระอาทิตย์ตกน้ำทะเล ก็รับประทานอาหารกัน เป็นข้าวหมกแพะฝีมือนักศึกษาเองครับ (ทราบว่า อ.เกษตรชัยควักกระเป๋าจ่ายทั้งหมด) ฝีมือดีมากครับ ขนาดผมหาแพะไม่เจอยังกินข้าวเปล่าๆ อร่อยเลย

รายการต่อมาคือการปิ้งไก่ ปิ้งปลาหมึกกันครับ พร้อมๆ กับกิจกรรมการแสดงของนักศึกษาแต่ละกลุ่ม แสดงสดครับ แนะนำตัวบ้าง อนาชีดบ้าง

หลังจากนั้นผมก็หามุมทำกิจกรรมที่ชอบละครับ ตกปลา แน่นอนครับนักตกปลามือสมัครเล่นอย่างผมก็ต้องยืมเบ็ดของนักศึกษาครับ ทบทวนท่าแกว่งเบ็ดอยู่นานครับ จึงสามารถนั่งรอให้ปลามาติดเบ็ด

รอแล้วรออีก ปลาก็ไม่มากิน แม้กระทั่งมาแทะเล็มก็ยังไม่มีเลยครับ โดยส่วนตัวก็เดาแล้วแหละครับว่า ที่ๆ เรือจอดเนี๊ยะไม่น่าจะมีปลา เพราะน้ำไหลแรง (บริเวณกลางๆ ของปากอ่าว)

รอไปประมาณครึ่งชั่วโมง ผมตัดสินใจดึงเบ็ดขึ้นสำรวจ ปรากฏว่า เหยื่อยังอยู่ครบครับ ไม่หายไปไหนเลย แหม่ ทำไมไม่สนใจกันบ้างเลย ปลา หนอปลา

เริ่มใหม่อีกทีครับ โยนเบ็ดลงไปใหม่อีกที ปรากฏว่าคราวนี้ไม่ได้ดังใจนึกครับ เพราะเอ็นของเบ็ดมันดันพันกันให้ยุ่งไปหมด ด้วยความเสียดายเอ็น จะตัดทิ้งก็เสียดาย ก็เลยใช้วิธีการแกะปมเงื้อนครับ แกะอยู่ประมาณ 15 นาทีไม่สำเร็จ จึงไปเชิญนักศึกษานักตกปลามืออาชีพ (เจ้าของคันเบ็ด) มาช่วยแกะ รวมกันอีกประมาณ 1 ชั่วโมงแกะไม่สำเร็จ จึงตัดสินใจตัดส่วนที่พันกันออก แล้วก็ตกใหม่ครับ

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ผมก็ดึงเบ็ดขึ้นอีกครั้งสำรวจความเสียหายของเหยื่อ ปรากฏ ไม่มีอะไรเสียหายเลย ปลาหนอปลาทำไมไม่สนใจกันเลย

โยนเบ็ดลงไปอีกครั้งหนึ่งครับ แต่เหตุการณ์ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดครับ เนื่องจากเบ็ดไปเกี่ยวติดอยู่กับหลังคาแพครับ ดึงยังไงก็ไม่หลุด สุดท้ายต้องรบกวนคนขับแพปีนขึ้นไปปลดลงมาให้

และแล้ววินาทีสุดท้ายก็มาถึงครับ เก็บเบ็ดแล้วไปนอนดีกว่า

บทสรุปอีกประการหนึ่งคือ ตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ ผมยังไม่สามารถตกปลาได้แม้แต่ตัวเดียว และครั้งนี้คือประสบการณ์ที่แย่ที่สุด คือ ไม่มีแม้กระทั่งปลาตัวเล็กๆ มาตอดเหยื่อเล่น