ทราบไหมคะว่าทำไมไม่มีแม้กระทั่งปลาเล็กปลาน้อย  คำตอบก็คือเพราะความเจริญค่ะ ความเจริญที่ใครๆเขาต้องการกันนัก คลองนาทับแต่ก่อนอุดมสมบูรณ์ไปด้วยกุ้ง หอย ปูปลา ดิฉันเคยได้กิน แม่กุ้งตัวเท่าแขน ปูดำตัวเท่าๆสองฝ่ามือ ปลากะพง ปลากระบอก ปลาแขยง ดิฉันเคยไปนั่งบนกิ่งไม้ที่ทอดยาวลงไปในคลองแล้วปล่อยอะไรลงไป ปลาแขยงเป็นฝูงมาลอยเต็มผืนน้ำ  นึกถึงแล้วยังตื่นเต้นอยู่เลย แต่นั่นคืออดีตค่ะ

อยากฝากถึงเจ้าของแพผู้มีศักยภาพพอที่จะเป็นแกนนำรณรงค์ให้ช่วยกันรักษาสิ่งแวดล้อม ให้ธรรมชาติคงอยู่เหมือนเดิมไปนานๆ จะได้ใช้เป็นที่หากินได้นานๆ ลองคิดดูว่า ถ้าต่อไปท่านล่องแพอยู่ในคลองน้ำเน่าใครเขาจะมาเที่ยวกัน ดิฉันเดาว่าอย่างน้อยเจ้าของบันทึกนี้คนหนึ่งละ ที่คงจะจำไปอีกนาน

ในฐานะคนในพื้นที่อยากเล่าให้ฟังต่อว่า ต่อไปคลองสายนี้จะเป็นคลองรองรับน้ำเสียจากโรงไฟฟ้าและ โรงงานต่างๆที่กำลังจะผุดขึ้นในอีกไม่ช้า หลังจากโครงการท่อแก๊สอำเภอจะนะแล้วเสร็จ ท่านลองนึกภาพต่อดูว่าสภาพคลองนี้จะเป็นอย่างไร

ดิฉันไม่กล้าจินตนาการต่อค่ะ เพราะหลับตานึกที่ไรมันคือความเจ็บปวดค่ะ เจ็บปวดที่ตัวเองไม่สามารถรักษาสิ่งที่ดีๆเอาไว้ได้

อยากขอคำแนะนำจากผู้ที่เข้ามาอ่านบันทึกนี้ว่าดิฉันควรทำอย่างไร เพื่อที่จะไม่เจ็บปวดไปมากกว่านี้ ดิฉันอยากให้สิ่งสวยงาม สิ่งที่ดีๆที่อัลเลาะฮ์ประทานให้มาอยู่กับเราไปนานๆ ชั่วลูกชั่วหลาน อัลฮัมดุลิ้ลละห์