เมื่อสักครู่โทรหาผู้ใหญ่ที่เคารพ สนทนากันทั่วไป ได้ความรู้ใหม่ว่า หน่วยงานราชการบางหน่วยยังไม่บูรณาการ ที่ผมเคยพูดผู้ใหญ่หลายท่านไว้ว่า ส่วนใหญ่คำนี้เป็นจินตนาการเสียมากกว่า
เลยคิดคำเล่น ๆ ว่า บูรณา กอไก่-สระ-อู ( กู เป็นที่รู้ ๆ ว่า เป็นภาษาที่นิยมในสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ปัจจุบัน กู ซึ่งแปลว่า ฉัน หรือเรา นั้นถูกมองว่า เป็นคำไม่สุภาพ แต่สำหรับคนคุ้นเคยกัน ยังใช้คำนี้อยู่ ซึ่งพวกเขาถือว่าสนิทสนมกันดี ) เป็นเช่นนี้ คงเป็นเพราะเราไม่ได้อบรมกันตั้งแต่เด็ก ทำอะไรชอบ เป็นดาราฉายเดียวเสียส่วนใหญ่ ไม่ค่อยเน้นการทำงานเป็นทีม ใครเด่นก็เชียร์จนเด็กเกือบจะเสียคน
การอบรมแบบผิด ๆ ทำให้ติดนิสัยจนเติบโต เมื่อมาทำงานใหญ่โตแต่กลับบูรณาการไม่เป็น อีกส่วนหนึ่งกลัวเขารู้ว่ามีงบประมาณมาก แล้วถั่วจ่ายไม่ได้ น่าเสียดายเหล่านี้ ทำให้ประชาชนต้องเหนื่อยกับการถูกเรียกมาประชุม อบรมซ้ำซาก เพราะคิดแต่เรื่องตัวเอง หน่วยงานตัวเอง ไม่พยายามแสดงหาพันธมิตรทำงาน
พวกเขาจะคิดถึงพวกพ้อง หรือหน่วยงานที่ควรต้องเชื่อมประสานเมื่อนายสั่ง หรือถูกบังคับ แบบนี้บ้านเมืองจะเสียหาย อย่างไรก็ดี มองแง่ดียังไม่สิ้นหวัง เพราะมีอีกหลายหน่วยงานที่สามารถทำงานเชิงสร้างสรรค์และบูรณาการได้ดี ที่ควรแก่การยกย่อง
ใครจะเรียกว่า บูรณาฉัน ก็ได้แต่ว่าก็ว่า ขอให้คิดถึงส่วนรวมกันไว้มาก ๆ ไม่ใช่คิดถึงพวกตอนฉันเดือดร้อนไร้ทางไป
เรื่องทั้งหมดที่เขียนมาไม่ควรมองข้าม เพราะจะทำให้ชาวบ้านขาดความเชื่อถือในระบบราชการ และราชการด้วยกันเอง ก็จะไม่สบายใจ เขาเป็นราชการด้วยกันทำไมไม่รู้กัน ไม่ปรึกษาหารือกัน
