"มองตัวเอง รู้จักตัวเอง...ใช้ตัวเองเป็นแบบฝึกหัด..เป็นหนังสือ...อ่านตัวเองให้ออก บอกตัวเองให้เป็น....

วานนี้...มีโอกาสได้ไปนั่งฟัง ดร.กะปุ๋ม...ที่มาเป็นวิทยากรให้กับ ม.อ. ในเพิ่ม EQ ในการทำงาน..ดร.กะปุ๋มมาชวนพวกเราให้ "มองตัวเอง  รู้จักตัวเอง...ใช้ตัวเองเป็นแบบฝึกหัด..เป็นหนังสือ...อ่านตัวเองให้ออก บอกตัวเองให้เป็น...."
             ช่วงหนึ่งในห้อง...ดร.กะปุ๋ม ชวนเราคุยว่า...หากเรารู้กำหนดว่าเราจะมีชีวิตอยู่อีก เท่าไหร่ แล้วเราจะต้องจากโลกนี้ไป...เราจะทำอะไรบ้างในเวลาที่เหลืออยู่นั้น ดิฉั้นฟังคำตอบได้ไม่ทั้งหมด หลังจากออกจากห้องมาชวนคุยต่อในโต๊ะอาหาร 5-6 คนในโต๊ะ
            ทุกคนหยุดคิดจึงตอบว่า... "ไปอยู่กับคนที่เรารัก"   "ไปหาแม่"  "ไปสถานที่ๆอยากไป..อยู่กับตัวเอง" "ไปบวชศึกษาธรรมะ"  "ลาออกจากงานไปทำประโยชน์ให้กับสังคม"  "ทำบุญอย่างเดียวเช่นไปอยู่วัด ช่วยงานวัด" 
         ดิฉั้นวิเคราะห์ลึกไปในคำตอบ "เป็นการมองแบบแยกส่วนวิถีปกติกับช่วงเวลาแห่งความสุข".(ดิฉั้นทึกทักเอาที่นี้ว่า...สิ่งที่เราอยากจะทำในช่วงสุดท้ายของชีวิตที่เหลืออยู่คือสิ่งที่ ตัวเองคิดว่าน่าจะเป็นความสุขที่สุด) อยากทำในสิ่งที่...วิถีชีวิตปกติไม่ได้ทำ...แล้ววิถีปกติเรามิได้อยู่กับความสุขกระนั้นหรือเราทำอะไรกันอยู่ในทุกๆ วัน ตอบหยาบๆ ได้ว่าทำงาน....ทำมาหากิน....เลี้ยงดูลูก....ไม่ใช่ความสุขกระนั้นหรือทำให้ดิฉั้น "ฉุกคิด" ความสุขทุกวันหรือความสุขในปั้นปลายชีวิต

ดร.กะปุ๋มสรุปทิ้งท้ายประเด็นนี้ว่า 
.....เริ่มทำเลยค่ะเริ่มทำสิ่งที่ตนคิดว่าจะทำ....ตั้งแต่วันนี้เลย...ไม่ต้องรอให้รู้ว่าเราจะมีชีวิตเหลืออยู่อีกกี่วัน....เพราะในความเป็นจริงเราไม่สามารถรู้ได้ว่าเราจะมีชีวิตเหลืออยู่อีกกี่วัน เราไม่ต้องทำสิ่งเหล่านั้นตลอด...ทั้งเดือน...หมั่นทำเรื่อยๆ ความสุขจะซึมซับอยู่ในหัวใจ...ในอณูของร่างกายทุกวัน....