ความสุขหาได้ง่ายๆ แค่เราเห็นคุณค่าของการมีกันและกันของสรรพสิ่งในโลกใบนี้

วันนี้อยากนำเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยซึ่งเป็นความสุขส่วนตัวที่ไม่สงวนลิขสิทธิ์ของผมมาเล่าให้พี่น้องและเพื่อนๆใน G2K ฟัง

ทุกครั้งที่ผมขับรถเข้ากรุงเทพฯ เพื่อมาประชุมที่สำนักงานใหญ่ในกรุงเทพฯ ตอนที่ผมยังทำงานอยู่ต่างจังหวัด ผมรู้สึกว่าผมได้ทักทายกับต้นไม้ชนิดหนึ่งทั้งตอนขับรถไปและกลับ มันทำให้ผมรู้สึกสดชื่นและยิ้มออกมาเองในใจ ยิ่งวันไหนผมเข้ากรุงเทพฯคนเดียว วันนั้นถือเป็นจังหวะเหมาะใหญ่เลย ไม่มีคนนั่งมาด้วยในรถ ผมก็จะยิ้มออกมาแบบไม่ต้องกลัวใครหาว่าผมบ้าเลย ฮ่าๆๆ ต้นไม้ที่ว่านี้ชื่อ พลับพลึง กทม. ครับ ถ้าใครอยู่ในวงการไม้ดอกไม้ประดับ หรือชอบจัดสวนก็น่าจะคุ้นเคยชื่อของเขาเป็นอย่างดี

พวกเขาโบกมือทักทายผมทุกครั้งที่ขับรถผ่าน

พวกเขานั่งคอยทักทายเราอยู่บริเวณเกาะกลางถนน อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งเช้า สาย บ่าย ค่ำ ลองสังเกตดูนะครับ

ความสุขหาได้ง่ายๆ เพียงแค่เราเห็นคุณค่าของการมีกันและกันของสรรพสิ่งในโลกใบนี้