พูดแล้วแตกแยกไม่พูดดีกว่า
การทำวาจาให้ปกติมี 4 “ไม่” คือ ไม่โกหก ไม่ส่อเสียด ไม่พูดหยาบและไม่พูดเพ้อเจ่อ แต่สิ่งที่คนมักเข้าใจคลาดเคลื่อนอยู่เสมอคือ พูดส่อเสียด จริงแล้วก็คือการพูดออกมาโดยเจตนาหรือไม่เจตนาก็ตาม รวมทั้งพูดจากสิ่งที่เขียน (อ่าน) ถ้าผลทำให้เกิดความแตกแยก ขัดใจกัน แตกความสามัคคี นับว่าเป็นการพูดส่อเสียดทั้งสิ้นครับ ในบ้านเมืองเราขณะนี้ก็คงมีการพูดทำนองนี้อยู่บ้างผลจึงมีสภาพอย่างที่ประจักกันอยู่ครับ…
การพูดส่อเสียดที่ได้ยินบ่อยๆนั้น เห็นว่าต้องการหรือตั้งใจพูดมากกว่า เพราะคนที่พูดคงรู้รายละเอียดดีหรือเจตนาจะให้ได้ยินจึงจงใจพูดขึ้นมา
ครับส่วนใหญ่คนมักเข้าใจอย่างที่คุณตุ๊กตาว่านั่นแหละครับแต่การกระทำที่ไม่เจตนาก็จะนับรวมไว้ด้วยถ้าผลออกมาแล้วเกิดความแตกแยกก็จะนับหมดครับไม่เว้นครับ….ดังนั้นจึงควรมีสติในการพูดนั่นเองครับ ..
แวะอ่าน
คำว่า ส่อ หมายถึง การแสดงออก เสียด หมายถึง ลักษณะที่ของสองสิ่งอยุ่ใกล้กัน เบียดกันจนมีเสียงดัง
ถูกไหมน้า
ดี มีสาระ
เดียวดายกลางสายฝน