หลายคนคงยังนึกไม่ออกว่าภาพหรือความเป็นอยู่ในทะเลเป็นอย่างไรใช่ป่าว.มะแล้วลุงพูนจะเล่าให้ฟัง
ลุงเริ่มที่วันที่ลงมาปฏิบัติงานวันแรกเลยนะ .......
การเดินทางนะเขาเหาะกันไปนะ ก็คือนั่งเฮลิคอบเตอร์ไป ต้องนั่งทั้งไปและกลับใช่เวลาไม่นาน ซัก 50 นาที ก็เกือบๆ ชั่วโมงบ้างบางทีถ้าอากาศไม่ดี ตอนอากาศไม่ดีนะสนุกมาก ที่เขาเรียกว่าตกหลุมอากาศนะ มันจะวู้บ....บ..ลงไปเหมือนเครื่องจะตกประมาณนั้นแล้วก็กระตุกมาอีก ยิ่งในช่วงเจอเมฆก้อนโตๆเตรียมตัวรับมันได้เลย ใครเคยนั่งเครื่องบินก็คงนึกออก แต่นี้มันอาจจะมากกว่าซัก 2 เท่าได้ ....เริ่มสนุกแล้วซิ ...... แล้วใครเคยสัมผัสกับก้อนเมฆบ้าง....... คงไม่เคยแน่นๆ แต่ลุงพูนมีมาแล้ว จริงๆก็ไม่มีอะไรในนั้น วันแรกที่ลงพูนได้นั่งเฮลิคอบเตอร์ ตอนเข้าในก้อนเมฆก็หวังว่าจะได้เจอเทวดาท่านบ้าง ...แต่ไม่เจอเลยสงสัยท่านยังไม่มาเพราะเครื่องออกบินเช้ามาก ตอน 6 โมงเช้านี้ก็ไปกันแล้ว เครื่องขึ้นจากสนามบินทหารเรือสงขลา...แต่ที่ลุงพูนเจอในก้อนเมฆ ก้อนสีขาวลูกใหญ่นะ มันน่าตื่นเต้นกว่านั้นอีก ทุกคนคิดว่ามันคือะไร......................................................... มันคือ ....หยดน้ำที่มาสัมผัสกับตัวเครื่องแล้วจะไหลเป็นทางไปตามข้างๆกระจกนะสิ ลุงก็เอามือลอดไปทางช่องที่เล็กๆหน้าต่างแล้วก็เล่นกับมันพอเปียก ส่วนเพื่อนที่นั่งมาข้างเขาหลับกันหมดแต่จะมาตื่นพร้อมๆกัน ก็ตอนที่ตกหลุมอากาศนี้แหละ.แต่บางทีนักบินก็ใจดียังบินหลบก้อนเมฆบางทำให้หลับสบายหน่อย..
มีอยู่ครั้งหนึ่งระหว่างบินกลับ เจอกลุ่มเมฆฝนขนาดใหญ่แต่นักบินก็ยังคงบินตรงเข้าไป สักพักเครื่องเกิดวู้บ...นักบินก็ตัดสินใจหลบดีกว่าแต่ช่วงเวลาเดียวกันมันรู้สึกว่าวู้บไปนานมาก......ลุงคิดว่าไปซะแล้ว แต่ก็กลับมา ตลอดการเดินทางในวันนั้นเลยนะ แต่เหตุการณ์ผ่านไปจนเครื่องลงจอดทุกอย่างเป็นปรกติ.เครื่องดับสนิทเราทะยอยกันลง แล้วนักบินก็เอ่ยขึ้นว่า .....ขอโทษนะครับระหว่างทางอาจจะสะดุดหน่อย นะครับ... เง้..... ลุงคิดในใจว่ามันยังดีนะที่ยังมีโอกาสได้ขอโทษนะนึกว่าเรียบร้อยไปแล้ว .....แล้วผมจะนึกถึงคุณ นะคร๊าบคุณนักบิน ........จำไว้
แล้วลุงจะมาเล่าตอนนะ........
