ฉันกลายเป็นคนที่มีความสุขไปอีกหนึ่งวัน
ฉันไปรับ น้องหนิง ( มมส. ) ในเมืองสุรินทร์
บขส. พาเธอรีบขึ้นรถ ไปที่ รร.แสงทรัพย์ฯ เพราะ
นักเรียนและครู รออยู่...วันนี้ เรามีนัด กับ รายการ
มดคันไฟ ตอนบ่ายโมง รายการหนึ่งของ พี่นกนิรมล
แห่งทุ่งแสงตะวัน
น้องหนิงคุยตลอดทาง....สนุกสนาน เวลาฉัน
จะคุยบ้างต้องแตะที่เข่าของเธอและสบตา...ทำนอง
ว่า พี่ขอพูดมั่ง.....
ไปถึงโรงเรียน ทีมรายการมดคันไฟยังมาไม่ถึง
เราก็คุยกับท่านผอ. คุยกันเรื่อง โรงเรียน เด็ก และทั่ว
ไป น้องหนิงจะสนใจเรื่อง นักเรียนพิการ...
ซึ่งที่นี่ก็มีนักเรียนที่สายตาพิการ มองได้ข้างหนึ่ง
และ ท่าน ผอ.บอกว่า
“ ผลการสอบ โอเนท เอเนท ที่ผ่านมา เด็กคนนี้
ทำได้ดี และสูงสุดในชั้น ตอนนี้จบการศึกษาไปแล้ว
และยังไม่ได้ติดตามว่า ไปเรียนที่ใด หรือ อยู่บ้าน....”
น้องหนิง ให้ ข้อมูลดีมาก เกี่ยวกับ องค์กร
ที่สนับสนุนเด็กที่พิการทางสายตา และทางมูลนิธินี้
จะสนับสนุนการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง ให้ทุนการศึกษา
ดูแล ติดตาม ถ้าเขารู้ว่า เด็กอยู่ที่ไหนก็จะให้ความ
ช่วยเหลืออย่างเท่าเทียม ทั้งเด็กเก่งหรือไม่เก่งก็ตาม
ฉันฟังแล้วก็ปลื้มน้องหนิงมาก....เธอจบ
พยาบาลวิชาชีพ...และได้ใช้มุมมองของวิชาชีพ
ที่มีความรู้ ในเรื่อง
พัฒนาการเรียนรู้ของเด็ก ปัญหาเด็กดาวน์ เด็กพิการ
ปัญหาสายตาเลือนราง ปัญหาพิการทางสมองและ
ทำงาน ที่ ม.สารคาม ดูแลและเป็นเพื่อน เป็น
ที่ปรึกษา ช่วยเรื่องการเรียนรู้ของ กลุ่มนักศึกษา
ทั้งมหาวิทยาลัย ให้
มีโอกาสการเรียนรู้ กับ คนปรกติ....
หนิงนั่งดูรายการตัวอย่าง มดคันไฟ กับ นักเรียน ที่ รร.แสงทรัพย์ฯ
มันเหมือนกับการพิสูจน์ว่า....คนเรา มีสิทธิ
และโอกาสในการเข้าถึงเรียนรู้ได้ เท่าทันกัน
แม้พิการก็ตามถ้ามีเครื่องมือ อุปกรณ์และ
คนที่เข้าใจและเคียงข้างผู้ด้อยกว่าทางกายภาพ
ตอนเย็นฉันพาเธอมาเที่ยวชมสถานที่เด็กรักป่า
มาดูการซ้อมละครหุ่นของศิษย์เก่าของเรา
กำลังซ้อมละครหุ่น ภาค 3 เรื่อง พลังรัก ควายดีเซล
ที่จะเล่นที่ กทม. ใน สองเดือนข้างหน้านี้....
เธอสนใจอย่างมาก ได้สนุกกับดูหุ่นที่เชิดไปตาม
ท้องเรื่อง และเพลง จังหวะ สนุกๆประกอบละคร
กลางคืนเราก็คุยกันจนดึกดื่น...ฉันรู้สึกว่า
เราคุยกัน แบบเหมือนคนที่เป็นเพื่อนมาแต่ชาติปาง
ก่อน...ไม่น่าเชื่อว่า เราพบกันแค่สองครั้งสั้นๆ
ในรอบปีนี้ จนแฟนฉันก็ปล่อยให้เราคุยกันอยู่สองคน...
กลางดึก ครูเสือ ขี่ช้อปเปอร์ มาจอดหน้าบ้าน
ฉัน....ฉันกับหนิงตกลงว่าจะนอนพักผ่อนกันอยู่แล้ว
เพราะมันดึกมาก คิดว่า ครูเสือคงพักที่วัดกับ
พระอาจารย์ คงไม่มาแล้ว....
ครูเสือ มาเป็นวิทยากร ที่ศูนย์ฝึกอบรมเยาวชน
สุรินทร์ ช่วยพระอาจารย์ของศูนย์ฯ อบรมนักเรียน
อาชีวะสุรินทร์ จำนวน 200 คน ทั้งวันและ กลางคืน
ถึงปิดการอบรม
ช่วงเช้าเราทานอาหารง่ายๆที่ฉันทำ...เราพูด
ตรงกันว่า คิดถึง น้ององุ่น...ถ้ามาด้วย ก็จะเพิ่ม
น้ำหนักพวกเราให้มากกว่านี้เป็นแน่
สายๆเราก็ไปอยู่ที่ รร.แสงทรัพย์ฯร่วมกับ
ทีมรายการมดคันไฟ...คอยให้กำลังใจในการถ่าย
ทำรายการของทีมน้องๆ...
ฉันกลายเป็นคนที่มีความสุขไปอีกหนึ่งวัน
ดีใจที่เพื่อนพี่น้องมาเยี่ยมกัน....
สวัสดีค่ะพี่หน่อย
เป็นอีกวันที่ซัมซับสิ่งดี ๆ รับรู้ความรู้สึกดี ๆ ผ่านทางบันทึกของพี่หน่อยค่ะ
ขอแบ่งปันความสุขนี้ด้วยคนนะคะ
ยิ้ม ๆค่ะ
ได้อ่านบันทึกนี้แล้ว ทำให้รู้สึกอิ่มใจมาก แม้จะไม่เคยพบกันมาก่อนนอกจากทักทายกันบ้างในบันทึก และอ่านความคิดจากงานเขียนของแต่ละคน ก็เหมือนกับได้รู้จักกันมานานแล้วจริงๆ
อิ่มใจจริงๆ ค่ะ ขอบคุณนะคะ
สวัสดีค่ะน้องหน่อย....
คิดถึงค่ะ..รักษาสุขภาพนะคะ
คุณ รัตติยา เขียวแป้น
ส่งความสุขมาให้น้องแป้ด เต็มๆด้วยคะ....สักวันเราคงได้ร่วมกิจกรรม
การงานอย่างแน่นอน....พี่เชื่อในพลัง
แ ห่งมิตรภาพคะ
หนูนิด...ที่รัก
ไม่ต้องอิจฉาจ้า...9-10 ที่ หนูนิดจะมา...น่าจะมีรายการดีๆ
อยู่นะ....แต่คงไม่ได้ออกทีวีน่ะ
เอาแค่ ...ตู้เย็น พัดลม...ก่อนได้มั้ย
กมลวัลย์
อ่านคำว่า อิ่มใจ....ตัวเองก็รู้สึก อิ่มไปด้วยคะ....
ความสุขเล็กๆน้อยๆนะคะ ร่วมกันสร้างร่วมกัน...
โ ลกนี้ก็มีความสุขด้วยกัน
นอนหลับฝันดีอีกแล้ว....ขอบคุณคะ
สิริพร กุ่ยกระโทก
ดีจังคะ ครูอ้อย ไปจังหวัดไหน ก็มีแต่เพื่อน
อบอุ่น จัง
สวัสดีค่ะพี่หน่อย
หนิงกลับมาถึงคอนโด(มหาวิทยาลัย)แล้วค่ะ ทานข้าวแล้ว ง่วงกำลังดีเลยค่ะพี่ อิอิ
ว่าแต่ว่า รูปใครเนี่ย...อ้วนกลมอารมณ์ดีเชียว 555
พี่หน่อย-ลุงจืดขา
ขอบพระคุณมากค่ะ หนิงมีแรงพลังๆกลับมาทำดีดีได้อีกแล้วค่ะ
ขอบพระคุณพี่สาวและพี่ชายมากๆเลยค่ะ
ขอมาให้กำลังใจในการทำสิ่งดีๆครับ
DSS "work with disability" ( หนิง )
เป็นพลัง ให้กันและกันคะ
ตาหยู
สวัสดีคะ...ขอบคุณคะ มาเยี่ยมที่นี่....การมีเพื่อนเพิ่มทุกวันเป็นเรื่องที่มี
ความสุขนะคะ.....
ยิ่งการแลกเปลี่ยนเพื่อเกิดให้การงานก้าวหน้า
เ ราก็ยิ่งมีชีวิตที่สนุก อีกคะ
สวัสดีค่ะ
ชอบประโยคว่า มันเหมือนกับการพิสูจน์ว่า....คนเรา มีสิทธิ
และโอกาสในการเข้าถึงเรียนรู้ได้ เท่าทันกันถูกต้องเลยค่ะ คนเรามีสิทธิ์เรียนรู้ได้เท่าเทียมกันหรือมากกว่าค่ะชื่นชมค่ะน้องหนิงคุยตลอดทาง....สนุกสนาน เวลาฉัน<pre>จะคุยบ้างต้องแตะที่เข่าของเธอและสบตา...ทำนอง</pre><pre>ว่า พี่ขอพูดมั่ง…..เห็นภาพเลยหน่อย</pre><pre>รูปใหม่สวยดีนะ </pre><pre>อยากดูจัง พลังรัก ควายดีเซล</pre>
ผมทำงานที่ มมส. เช่นเดียวกับพี่หนิง ครับ และพอรู้จักกันเป็นการส่วนตัวบ้างในหลายแง่มุม ใครได้เจอพี่เขาตัวจริงๆแล้วจะเห็นถึงความตั้งใจจริงในงานครับ ผมขอยืนยันอย่างเช่นบันทึกนี้
พี่หน่อยที่รักเหมือนกัน
คะ ประทับใจ ที่ หนิง ทำงานกับนักศึกษาที่มีปัญหาสายตาคะ...เพราะสมัยเราเรียน เราไม่ค่อยได้เรียนร่วมกับเพื่อนแบบนี้ในมหาลัยเลย...แสดงว่า..เราแบ่งแยก
กลุ่ม....
การเรียนรู้ร่วมกัน จะทำให้นักศึกษาปรกติ ได้เรียนรู้ และรู้จัก เอื้ออาทร ต่อเพื่อน ไม่ใช่ว่า เร่งเรียน เร่งอ่านหนังสือ หวังเกรด เพื่อตน...แต่เราต้องดูแลเพื่อน
คนอื่นให้ไป พร้อมกับเราด้วย...เป็นการสอน ที่ ไม่ต้องสอน....ถ้า มหาวิทยาลัย เอื้อการเรียนรู้...เอื้อให้มี
บรรยากาศที่ดี...ดิฉันเชื่อว่า...บัณฑิตของเราจะมีจิตใจที่เป็นจิตอาสามากขึ้น
น้องหนิง ทำในสิ่งที่ดีมาก ที่น้อยคนจะช่วยสร้างโอกาสให้แก่ นักศึกษาที่ไม่สามารถเรียนทันเพื่อน
เพียงเพราะมีปัญหา กายภาพ แต่ไม่ใช่ ปัญหาที่ สมอง
หนิง คุยเก่งมากๆ....ถ้าเป็นเครื่องยนต์ ก็ ไม่สามารถ
Stop ได้เลย...แหะๆ นินทา เล็กน้อยนะคะ น้องหนิง...
..........................................
แต่ชอบนะคะ...คนทำงานกับผู้คนที่หลากหลาย ต้อง
อารมณ์ดีคะ....
.........................................
เรื่องรูปหรือ...รูปนี้ล่าสุดนะ ไปงานแต่งพี่ชายมา เม.ย.
ที่ผ่านมานี่เอง ไปทำที่photoshop ตัดหน้าพี่ชายออก
เหลือแต่หน้าเรา เท่ากระด้ง.....
ถ้าวิทย์มา จะถ่ายรูป ลงบล็อกให้นะ
.........................................
เรื่อง พลังรัก ควายดีเซล หรือ ....แน่นอน ต้องมี
หมอเบริด์ น้องแคมป์ น้องค่าย...ไปช่วยขายของหน้างาน....เพราะว่า หน่อยจะไปด้วย....เดี๋ยวค่อยวางแผน
กันนะ
ยินดีที่ได้รู้จัก น้องแจ๊ค คะ...อยู่ มมส. หรือคะ
ดีจังคะ...จะได้ช่วยเหลืองานกัน....พี่ชอบคะ
คนที่มีความมุ่งมั่นที่จะทำงาน สิ่งหนึ่งสิ่งใด
ที่ทำเพื่อ เรียนรู้ และเพื่อคนอื่น
งานลักษณะนี้ เป็นทุนทางสังคมคะ...ทุนอย่างอื่น
เราสร้างไม่ได้...( ไม่ถนัด ) และเป็นทุนแห่งความสุข
ของตัวเรา...สะสมไว้ให้เต็มกระปุก...เอาไว้ยิ้มกับตัวเอง......ถ้าเรายิ้ม คนอื่นก็ยิ้ม