บ้านเราไม่เหมาะที่จะเลี้ยงสัตว์...ต้องรับผิดชอบถ้าจะเลี้ยง...แม่เลยไม่สะดวก มีอะไรต้องทำตั้งหลายอย่างถ้าเลี้ยงสัตว์อีกเวลาก็หมดกันพอดี

สวัสดีค่ะ....ใครง่ะ!.......ใครพูด......เสียงยายแปม...ชิงรับโทรศัพท์ก่อนที่แม่จะมาถึงอ๋อ!..เพื่อนแม่เหรอ.....แม่กำลังหุงข้าวล้างจาน..... "ที่บ้าน.......มีสัตว์อะไรบ้างง่ะ"......ที่บ้านแปมมี...."นกกระจอกเทศ"   "มีหมวยซาน"...."มีหมูป่า"   "มีจระเข้" "มีหมา....หายไปแล้ว" มีไก่ต๊อก"....."มีเป็ด".....สัตว์ที่เธอเอ่ยมานั้นล้วนไม่มีที่บ้านของเรา"แปมพูดโกหกแม่..ที่บ้านเราไม่มีแบบนั้นสักหน่อย"....พี่สาวเธอทักท้วง"ก็แปมอยากให้มีอยากให้บ้านเรามี....ล้อเล่นไม่ได้โกหก...." เธอจะถามใครต่อใครว่าที่บ้านมีตัวอะไรบ้าง....เธอจำสัตว์ทั้งหมดมาจากการไปที่บ้านพ่อครูบา....ผ่านมาหลายวันเป็นเดือนเธอยังคงพูดถึงเจ้าสัตว์ใหญ่สัตว์น้อยที่เธอประทับใจ..ให้ใครๆฟัง และถามกลับเหมือนอยากจะรู้ว่าเขาเลี้ยงสัตว์อะไรกันบ้าง....

        ดิฉั้นจึงชวนเธอคุย..เพื่อให้เธอแยกจินตนาการ ความอยากให้มี...กับความจริงจากกัน....หนูลองพูดซิคะว่าบ้านเรามีสัตว์อะไรบ้าง
"มีมด...แมว.....ยุง....แมลงสาบ....หนู.....แมงมุม....นก....ผีเสื้อ....อีเหม่โจได๋...กิ้งกือ"  "จิ้งจก"  ฯลฯ เท่าที่เธอนึกได้ ...."ไม่มีสัตว์ที่เลี้ยงเลยแม่ มาอยู่เอง" คุณแม่จอมเหตุผล...ยกแม่น้ำทั้งห้าก็บ้านเราไม่เหมาะที่จะเลี้ยงสัตว์.ต้องรับผิดชอบถ้าจะเลี้ยงแม่ไม่สะดวกมีอะไรต้องทำตั้งหลายอย่างถ้าเลี้ยงสัตว์อีกเวลาก็หมดกันพอดี..."แล้วทำไมบ้านอื่นเลี้ยงได้" ทั้งสองถามพร้อมกัน "มันไม่เหมือนกันลูก....แม่ชอบหมา...พ่อไม่ชอบ..พ่อชอบนก..แม่ไม่ชอบ...ลูกชอบกระต่าย....มันแพง....ลูกชอบแมว...แต่พ่อไม่ชอบขนแมวหลุดเต็มบ้าน.....อยู่ร่วมกันหลายคนก็ต้องฟังกัน..หาสิ่งที่เหมาะกับทุกคน"  

"ก็เลยไม่ได้เลี้ยงสักอย่าง...ทำไมไม่ตามใจลูกหล่ะลูกชอบหมาแปมก็ชอบ...แม่ก็ชอบแต่แม่ตามใจพ่อ...ลูกรู้"....เจ้าพี่สาวตัดพ้อ..พร้อมต่อรอง...ต่อว่า..เสร็จสรรพ

ให้หนูโตก่อนมีความรับผิดชอบต่อชีวิตคนอื่น...แม่จะอนุญาตให้เลี้ยง...ตกลงมั้ย...