“โปรดใช้วิจารณญาณในการชม” ถ้อยคำชุดนี้ มักปรากฏเสมอเมื่อโทรทัศน์ถ่ายทอดถึงเรื่องราวที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ให้เราเห็นไม่ได้ และเราก็รวมสิ่งเหล่านี้ไว้ในคำว่า “ความเชื่อ” ผมมักคิดโต้แย้งในใจเสมอเมื่อเห็นถ้อยคำชุดดังกล่าว “ความเชื่อว่ามีว่าเป็น หรือว่า มันเป็นจริงที่พิสูจน์ได้กันแน่” ทั้งหมดยังรอคอยคำตอบเสมอ ผมเพิ่งเดินทางกลับจากสงขลา ก่อนนั้นไปทำบุญร้อยวันแม่แก่ (แม่ของแม่) การเดินทางไปสงขลาคราวนี้มีเป้าหมายคือ “โนราห์โรงครู” ประเพณีนี้ เป็นของภาคใต้ แต่ผมก็ไม่เคยเห็นที่จังหวัดชุมพร ครั้นไปอยู่นครศรีธรรมราช เป็นเวลา เกือบ ๕ ปี ก็ไม่คุ้นนัก ปีที่แล้วผมก็เข้าไปร่วมครั้งหนึ่ง มีทั้งเรื่องน่าตื่นเต้นแบบกลัวๆ ดีใจ แปลกใจ ประหลาดดี ฯลฯ หลายความรู้สึกปนกัน ผมได้แต่เก็บภาพบางภาพไว้เท่าที่จะเก็บได้ โดยไม่กล้าใช้แฟล็ต (กลัวเขาจะว่าเอาว่า ไม่ให้ถ่าย) ปีนี้ หลังจากที่ปรึกษากับเจ้าภาพแล้ว จึงเตรียมตัวนอกจากกล้องถ่ายรูปแล้ว ก็ขอยืมกล้อง VDO จากคณะมนุษย์ฯไปด้วย ซื้อม้วนมินิไปเกือบพร้อม (ออกทุนเองนี่มันลำบากอยู่ โอชีวิตครูผู้น้อย เป็นสิ่งอยากรู้แต่ไม่ใช่ความต้องการของมหาวิทยาลัยก็เงี้ยะ) ปีนี้ จึงได้ข้อมูลจำนวนที่ดีกว่าปีที่แล้ว แต่ยอมรับกับตัวเองว่า “ยังไม่กล้าพอ” ที่จะเขียนออกมาเป็นบทความ ด้วยเหตุที่ “เรารู้ในสิ่งที่เห็นนั้นดีพอแล้วหรือ”……..กับการต้องใช้วิจารณญาณในการเสนอ…มิใช่ชม