My models

     ที่เป็นตัวเป็นตนอยู่ได้ทุกวันนี้ส่วนใหญ่ก็มาจากการแอบจำเรื่องดีๆจากคนอื่นมาทั้งนั้น  ดีใจที่การจัดการความรู้บอกว่าให้ทำเลยเป็นเรื่องที่ดี  แต่ข้าพเจ้าร้ายกาจมาก ทำเกินคำโบราณ เพราะท่านกล่าวว่า "ครูพัก ลักจำ"   ข้าพเจ้านั้น ครูยังไม่ได้พักเลย   ลักจำเสียแล้ว

     ในฐานะที่มาตกระกำลำบากอยู่ต่างแดน ลูกศิษย์ (อ.โอฬาร คำจีน) สอนไว้แล้วไม่จำว่า "อยู่เมืองนอกใครว่าสบาย อยู่เมืองไทยสบายกว่าหลายเท่า"  แต่ฝืนฟ้าลิขิตไม่ได้เลยต้องมาจ้า   วันนี้เข้านอน 4 โมงเย็น ตื่น 4 ทุ่ม แล้วตาสว่าง เลยนึกว่า วิกฤตความหนาวและเหงาต้องเปิดโอกาสให้เราทำอะไรดีๆ   การเขียนถึงคนที่เราแอบจำมาดีกว่า

      คนแรกต้องเป็น ดร.จันทวรรณ  ถ้าใครอ่านบันทึกนี้แล้วถามว่าจันทวรรณไหน ไปเลย  ไปไกลๆ ไม่รู้จัก gotoknow เหรอ ที่คิดถึงไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ กำลังนั่งอยู่ที่ Maryland จำได้ว่าเคยอ่านประวัติพบว่าจบจากที่นี่

      แอบจำเรื่องอะไร  ก็เรื่องการทำงานที่คิดปรับปรุงแก้ไขให้ดีขึ้นตลอดเวลา   เมื่อเข้ามาใช้ gotoknow ตอนแรกๆ คิดติดขัดเรื่องอะไร  ประเดี๋ยวเดียวได้ดังใจ  ราวกับได้รับฺโทรจิต

     ยกตัวอย่างเห็นๆ  ตอนที่เริ่มทำ edkm ใหม่ๆสมาชิกมักจะท้อเลิกเขียนไปเสียตั้งแต่ยกแรก  เพราะเขียนแล้วใครหนอจะมาอ่าน ดร.จันทวรรณก็ช่วยแก้ปัญหาโดยการนำสถิติมาให้เห็นกันจะจะ ขอบอกว่ามีผลอย่างเห็นเด่นชัดที่ทำให้สมาชิกหลายท่านมีกำลังใจเขียนต่อ

      แต่ ดร.จันทวรรณขา  ตอนหลังแก้ไขค่อนข้างบ่อยนะคะ คนแก่ตามไม่ค่อยทันค่ะ  (แต่จะพยายาม เพราะเห็นว่าดี)