GotoKnow ทำให้เราชื่นชม "ตัวตน" แท้ๆจนลืมสิ่งสมมติแทนตัวไปเสียได้

วันนี้ตอนใกล้ๆเที่ยง ขณะที่กำลังลำเลียงหลอดเลือดเข้าเครื่องจนเครื่องทำไม่ทันแล้ว และพยายามคีย์ข้อมูลของงานที่กำลังทยอยมาไม่ขาดสายเอาไว้ นายดำก็ร้องเรียกว่า "พี่โอ๋ อ.ประพนธ์มาหา" ตอนแรกยังไม่ get ค่ะว่าน้องเราพูดเรื่องอะไร เพราะปกติเวลาอยู่คุมเครื่องจะค่อนข้างมีสมาธิกับงานที่ทำมากๆ จนการรับรู้เรื่องนอกตัวช้า พอนึกได้ มองไปตรงทางเดินอีกฝั่งของชั้น เห็นชายหนุ่มผิวขาวใส่แว่นมาดดีใส่เสื้อเหลือง เดินตรงดิ่งมาพร้อมกับคู่คิด (เห็นได้ชัดว่าท่านเป็นคนคู่กันค่ะ บอกไม่ถูกว่าอะไรทำให้ได้ความรู้สึกนั้น) รีบล้างมืออย่างรวดเร็วเพื่อที่จะออกไปทักทาย แต่เนื่องจากอยู่ภายในส่วนที่ทางเดินระหว่างแล็บต่างๆ เราจึงไม่ถอดเสื้อกาวน์กัน ออกไปสวัสดีทักทาย ความรู้สึกแรกคือแหมอยากจับตัวเป็นๆของท่าน ความจริงเคยมีโอกาสได้พบอ.ประพนธ์และคุณพี่ผู้หญิงแล้วในงานครบรอบวันเกิด GotoKnow แต่ตอนนั้นรู้สึกเกรงท่าน และปกติจะเป็นคนหลีกเลี่ยงจากการเข้าใกล้คนดังๆในที่สาธารณะ ซึ่งเป็นเช่นเดียวกันในงานมหกรรมฯ

แต่หลังจากได้ทักทายกับท่านอาจารย์โดยตรงผ่านทางบล็อกแล้ว รู้สึกช่องว่างที่เคยมีก็ลดลง ความศรัทธาที่มียิ่งพุ่งแรง รู้สึกปลื้มมากๆที่ท่านอุตส่าห์แวะเข้ามาทักทายถึงถิ่นเรา พี่เม่ยและสมาชิกชาวฮีมาโตฯก็ท่าทางดีใจไม่แพ้เราค่ะ รีบออกมาทักทาย คุยกันสักพัก ทักถามถึงอาการท่านรองฯนพดลกันด้วย และสังเกตเห็นว่าคุณพี่ผู้หญิงท่านดูสวยงามผ่องใส ไม่มีวี่แววของคนที่ป่วยด้วยโรคไทรอยด์เลยทำให้ดีใจไปด้วยค่ะ ว่าแล้วก็ไม่รอช้า วิ่งเข้ามาเรียกหาตากล้องให้มาช่วยเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกความปลื้มของเรา น้องๆน่ารักมาก นายดำวิ่งคุ้ยกล้องจากกระเป๋า แต่ปรากฎว่าถ่านหมด นึกว่าอดเสียแล้ว ปรากฎว่าโชคเข้าข้างค่ะ น้องอ๋งซังสุดหล่อพกกล้องมาด้วยและเป็นผู้เก็บภาพ 2 ภาพนี้มาฝากเพื่อนๆชาว GotoKnow ที่ปลื้มอ.ประพนธ์เหมือนเรา