วันนี้ผมนั่งงุนงงอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ทั้งๆที่ผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะใช้เวลาที่มีไม่กี่วันที่จะต้องเดินทางไปหลายๆสถานที่ เขียนรายงานวิจัยให้เสร็จสิ้น เพื่อไม่ต้องพะว้าพะวง ยามเดินทาง
งานที่ผมเขียนเป็นงานสังเคราะห์ ยากตรงคำว่า "สังเคราะห์" นี่หละครับ ตามจริงผมก็ review มามากพอที่จะเขียน แต่จนแล้วจนรอดก็เขียนไม่ออก จับปากกาไม่สามารถเขียนออกมาเลย
วิเคราะห์ตัวเอง ว่าสาเหตุที่เขียนรายงานวิจัย ไม่ออก น่าจะมีสาเหตุหลักๆดังนี้
- ไม่แม่นยำในเนื้อหาที่เป็นกรอบการสังเคราะห์
- ไม่มั่นใจรูปแบบการเขียนของตัวเอง
- review งานเดิมไม่เพียงพอที่จะนำข้อมูลมาสังเคราะห์
- ตีโจทย์งานวิจัยไม่แตกฉาน พอที่จะย่อยได้
- มีความเครียดมากไป
ปัจจัยดังที่กล่าวมาแล้ว ส่งผลกับผมแน่นอน เพราะมีงานที่ค้างในตารางที่ผมต้องทำภายในระยะเวลาที่จำกัดหลายประเด็นใหญ่ๆด้วยกัน ที่ผมรับมา
จะว่าไปทำตัวเป็นมนุษย์มหัศจรรย์ นั่งคิด นั่งเขียน คิดว่า งานจะง่ายๆ แต่พอทำแล้ว ไม่ราบรื่นอย่างที่คิด ปกติให้เครดิตตัวเองสูงครับ เพราะเขียนบทความยาวๆใช้เวลาไม่นานสัก 10 นาที (หากมีอารมณ์เขียน)
อย่างไรก็ตามตั้งใจไว้แล้วต้องทำให้ได้ครับ งานสังเคราะห์ควรจะต้องออกมาเป็นรูปเล่มภายใน สามวัน นับจากนี้
ผมตั้งเป้าหมายไว้ ที่เหลือกระบวนการต้องออกแบบให้ทันต่อเวลาที่กำหนดไว้
ก็ลองดูครับ "แข่งกับเวลา แต่งานต้องออกมาแบบคุณภาพ"ครับ
ลูกผู้ชายลายมือนั้นคือ ยศ ครับ
สวัสดีค่ะคุณเอก
มาให้กำลังใจค่ะ เพราะชอบคำว่า " ลูกผู้ชายลายมือนั้นคือยศ ".. ^ ^
ทุกอย่างยากที่เริ่มต้นเท่านั้นจริงๆค่ะคุณเอก..ลุยเล้ย..
คนคอเดียวกันมาแล้ว
มันยากเกินที่จะเอ่ย...จริงๆครับ :)
ผมไปในเส้นทางที่พี่เขียนนั่นหละครับ "แหกคอก" ทางความคิด ตระหนักดีว่าแรงขับจากภายในที่ระอุ รอวันเกิดผลผลิตทางความคิด แต่ต้องใช้เวลาและบารมี
ต้องขอขอบคุณครับ ที่มาให้กำลังใจผม
ขอบคุณกำลังใจที่ดีครับ คุณเบิร์ด
ผมมักให้กำลังใจตัวเองเสมอด้วย เป้าหมายที่วางไว้หลอกล่อตัวเองอยู่ปลายทาง แบบว่า เขียนแล้วเสร็จ ได้เที่ยวเป็นต้น
เขียนบทที่ 1 เสร็จ ได้ไปดูหนังที่ชอบเป็นต้น วินัยกับตัวเองผมยังคงต้องหลอกล่อ 555
ก็ยากตรงเริ่มต้นใช่แล้วครับ
ขอบคุณมากๆครับ...ลุยครับลุย
สวัสดีค่ะ...คุณเอก...
กะปุ๋มก็เพิ่งเสร็จสิ้น...ภาระการสะสางรายงานวิจัยไปอีกหนึ่ง paper ปลอดโปร่งโล่งสบายไปอีกเปาะหนึ่งค่ะ...หนีแรงดึงดูดมันไปไห้ได้นะคะ หากเราออกจากแรงดึงดูดนี้ได้...เราจะลื่นไหลในการทำงานเลยค่ะ...
(^____^)
กะปุ๋ม
นี่ก็คอเดียวกัน
มาให้กำลังใจเพิ่ม
เห็นด้วยว่า แรงดึงดูดมาก เพราะเราต้านไม่ไหว เลยหลุดไป ผัดวันประกันพรุ่ง สุดท้ายก็ไม่เสร็จ มาเร่งเอาตอนปลายๆของเวลา ก็เหนื่อยครับ
ผมต้องพยายามออกมาให้พ้นแรงดึงดูดอันมหาศาศาลนี้เร็วพลัน
ลุย..ครับ ลุย
ขอบคุณครับ คุณกะปุ๋ม
ขอเชียร์คุณเอกด้วยคนค่ะ สู้ๆ
บันทึกนี้ ช่วยเตือนตัวเองด้วยค่ะ เพราะก็เขียนรายงานวิจัยไม่ออก..มาหลายเพลาแล้ว ขอบคุณนะคะ
มันจะไปยากอะไร เอาข้อเท็จจริงมาจัดให้เป็นระเบียบและหวดหมู่ พร้อมที่นำมา ยำให้เกิดรสชาดที่ถูกปากเราแล้วให้คนอื่นช่วยชิมและแล้วเงี่ยหูฟังว่ารสที่ถูกปากเราเข้าท่าหรือเปล่า มีข้อคิดอยู่ว่าคนที่ให้ข้อเท็จจริงคือมิตรแท้
บันทึกนี้บ่นไกลจนถึง มอ.เลยครับ :)
ด้วยเหตุผลหลายๆประการครับ ทำให้ผมอืดเป็นเรือเกลือ แต่ด้วยความจำเป็นหลายๆประการเช่นกัน ก็ต้องทำให้เสร็จครับ
ให้กำลังใจท่านอาจารย์ด้วยคนนะครับ
สู้ๆครับอาจารย์ :)
เห็นข้อความเสนอแนะแล้วขอยกให้เป็นอาจารย์ครับ
เขียนง่าย ๆ มองง่ายๆ แต่ได้ใจความมากครับ ผมอ่านแล้วเข้าใจ เห็นภาพ และอยากทำ
ขอบคุณมากๆครับผม
มช.ปลุกเสก รุ่น....
ข้อมูลมีหลายประเภท น้ำหนักและความสำคัญลดหลั่นกันไป ถ้ารู้จักนำมาใช้ในน้ำหนักที่เหมาะสมจะทำให้งานวิจัยน่าสนใจน่าอ่านไม่แพ้พ็อกเก็ตบุคเชียวนา
ต้องขอบคุณท่านที่เข้ามาอีกรอบ เรียกว่า "เวทีนี้มีพี่เลี้ยง"ครับ
ท่านปลุกเร้าผมได้ดีครับ และ ทริกพร้อมประสบการณ์ที่ท่านบอกกล่าว น่าสนใจมาก
เข้าใจว่าท่านอยู่ในแวดวงและรู้จักผมอยู่แน่ๆเลย ยังไงผมก็ขอขอบคุณมากครับ
งานผมออกมาแล้ว ผมจะส่งให้อ่านครับ รับรองว่า พ๊อคเกตบุ๊คที่เป็นหนังสือขายดี น่าจะแพ้ผมคราวนี้หละ :)
(คุยให้กำลังใจตัวเองไว้ก่อนครับ)
มช.ปลุกเสก รุ่นพิมพ์นิยมสำนัก สวนสักครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์
ชะห์ได้อ่านบทความนี้ก็ งงๆ อยู่ว่า..อาจารย์เอกเป็นอะไรไป..เกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์
เหตุการณ์ที่อาจารย์ได้ประสบกับตัวเอง เขียนงานไม่ออกและอาจารย์ก็วิเคราะห์ดังที่อาจารย์ว่ามาแล้ว..ชะห์เคยเกิดขึ้นบ่อยครั้งมาก..สาเหตุก็ไม่ได้แตกต่างจากอาจารย์มากนักหรอกค่ะ..สาเหตุหลักๆๆ คือ ความเครียด กังวลต่างๆ นาๆ กลัวว่างานจะออกมาไม่ดี ไม่สมบูรณ์ ทำให้เกิดภาวะกดดันเพิ่มขึ้น ยิ่งงานต้องเสร็จให้ทันเวลาที่กำหนด จึงทำให้ส่งผลไปถึงสมอง กลายเป็นว่าสมองโดนบีบบังคับให้รับหลายเรื่องในเวลาเดียวกัน เกิดอาการล้า.....
สมอง ต้องการการหยุดพัก และลดการใช้งานลงบ้างค่ะ เมื่อได้เติมแบตเตอรี่ เติมความพร้อม ความปลอดโปร่งแล้ว ก้จะสามารถลื่นไหลอีกครั้งค่ะ
เป็นช่วงเวลาของการสะดุดก้อนหิน...เพื่อได้พัก..ไม่นานอาจารย์ก็สามารถคิดงาน ลื่นไหล เหมือนเดิมค่ะ
และที่ขาดไม่ได้..ชะห์คิดว่า.กำลังใจจากคนรอบข้างสำคัญที่สุด..อาจารย์ว่าจริงไหมค่ะ???
วันนี้..ต้องขอโทษเขียนเยอะไปหน่อยค่ะ..
ขอบคุณอาจารย์ที่ให้โอกาสได้แลกเปลี่ยนค่ะ
ตามมาเอาใจช่วยครับ....
นับหนึ่งได้เดี่ยวสิบเดี๋ยวร้อยก็ตามมาครับ....
ขอบคุณครับ...
"...จะว่าไปทำตัวเป็นมนุษย์มหัศจรรย์ นั่งคิด นั่งเขียน คิดว่า งานจะง่ายๆ แต่พอทำแล้ว ไม่ราบรื่นอย่างที่คิด ปกติให้เครดิตตัวเองสูงครับ เพราะเขียนบทความยาวๆใช้เวลาไม่นานสัก 10 นาที (หากมีอารมณ์เขียน)..."
อย่างที่พี่จตุพรบอกแหละครับว่า จะยากเอาตอนที่เริ่มต้น ครับ
หากติดลมบนแล้วเดี๋ยวก็เขียนเสร็จครับ
ขอเอาใจช่วยครับ ผมเองตอนนหลังจากสึกมา ี้ก็ติดตรงที่เริ่มต้น(งานเรียน)เหมือนกันครับ เอาไว้ค่อยๆคิดแล้วลำดับงานที่ต้องทำ สักพักคงโล่งครับ
ขอบคุณครับ
แห่ง มอ. สงขลา <p>ไม่มีอะไรในกอไผ่ครับ เพียงแต่ระบายดังๆเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครับ</p><p>ช่วงเวลาหนึ่งที่มันอื้ออึงไปด้วยข้อมูล สมองก็ขอพัก ช่วงนี้ผมทำงานใช้พลังสมองมากๆ พลังการเขียนด้วยครับ พาลจะล้าเอาง่ายๆ</p><p>ก็ยากตอนเริ่มต้นมั้งครับ จากนั้นก็ลื่นไหล ให้ผ่านไปให้ได้ครับ</p><p>“อดทนเป็นเรื่องขมขื่น ผลของมันหวานชื่นเสมอ”</p><p>เขาบอกให้กระผมอดทนครับ :)</p>
หากมีเพื่อนคนหนึ่ง มาให้กำลังใจ ไฉนเลยที่จะท้อแท้
ขอบคุณครับผม
ผมกลับไปอ่านบันทึกเดิม และเห็นการ์ดงานบวชผมก็จำได้
ผมดีใจครับที่เจอลูกช้างคุณภาพอีกท่านหนึ่ง ผมหวังว่าในอนาคตเราจะได้ทำงานใหญ่ๆร่วมกันครับ
เรื่องการเรียนของน้อง ผมขอให้ตั้งใจครับ การเรียน ป.โท เรียนเพื่อเรียนรู้ แนวคิด และการประยุกต์ การสังเคราะห์ด้วย แม้จะไม่หนักมาเหมือน ป.เอก แต่ใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดครูบาอาจารย์ แหล่งเรียนรู้ เป็นโอกาสของเรา
ส่วนการเรียนรู้นอกระบบ ผมคิดว่า อยู่ที่เราจะเป็นบุคคลเรียนรู้และใฝ่รู้ขนาดไหน ในสังคม gotoknow ก็เป็นทางเลือกหนึ่ง และดีใจด้วยที่น้องก็ก้าวเข้ามาแล้ว
เราจะแลกเปลี่ยนกันเรื่อยๆครับ ผมขอให้กำลังใจนะครับผม
สู้ๆ ค่ะหมอเอก มาเอาใจช่วยอีกคน ฝนเองก็ยังมึนงงงานตัวเองเหมือนกัน เข้าใจหลายๆค่ะ แต่เชื่อว่าหมอเอกต้องทำได้นะคะ ^ ^
น้ำฝนคนเก่ง <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>“สู้-สู้” ครับ ยิ่งเห็นภารกิจและความสามารถของน้ำฝนแล้ว ทำให้ผมต้องพัฒนาตัวเองขึ้นไปเรื่อยๆครับ</p><p>ก็ชั่วครั้งชั่วคราวที่เกิดอารมณ์ Burn Out แบบนี้ แต่อารมณ์นี้อยู่กับผมไม่นานครับ ก็เพราะมีกำลังแรงใจกัลยาณมิตรที่น่ารักทั้งหลายครับ :)</p>