มหาวิทยาลัยชีวิต
เดี๋ยวนี้เด็กเลือกกิน(อาหารใจ)ไม่เป็น ส่วนใหญ่เลือกแต่ทางสนุกเพลิดเพลิน เช่น เรื่องบันเทิง เกมส์ และสิ่งลามกอนาจาร ซึ่งเป็นปัญหามากจริงๆ
พ่อแม่ควรสอนวิชาการและวิชาชีพของครอบครัวหรืออาชีพอื่นที่เห็นสมควรตามที่ปฏิบัติอยู่จริงๆ
การเรียนรู้ที่ดีที่สุด คือการเรียนจากสภาพความเป็นจริง ชีวิตครอบครัว การงานของครอบครัว “เป็นห้องเรียนของลูกหลาน” ที่ดีที่สุด และชุมชน / สังคม ก็เป็น “มหาวิทยาลัยชีวิต” ที่วิเศษที่สุดเช่นเดียวกัน ถ้ารู้จักวิธีเรียน
การเรียนรู้ที่ดีที่สุด ส่วนมากเกิดขึ้นไม่ได้ในทันที หรือเพียงใช้ปากบอกเท่านั้น ในบางเรื่องต้องอาศัยการเรียนรู้และฝึกหัดครั้งแล้วครั้งเล่า ใช้เวลานานเป็นปีหรือหลายๆปี พ่อ – แม่ จึงอย่าเหนื่อย อย่าเบื่อหน่ายที่จะต้องสอนลูกในเรื่องนั้นๆ สอนแล้วสอนอีก
การเรียนรู้เป็นการกินอาหารของมนุษย์ที่มีความละเอียดอ่อนมากอย่างหนึ่ง และเป็นความสุขชั้นสูงที่สำคัญและจำเป็นแท้จริงแก่ชีวิตของมนุษย์ด้วย อาหารของมนุษย์มี ๔ อย่าง คือ กวฬิงการหาร ได้แก่ คำข้าว หรืออาหารที่กินทางปาก ผัสสาหาร คืออาหารที่ได้รับจากการสัมผัสทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ มโนสัญเจตนาหาร คืออาหารที่ได้มาจากการจดจำและการคิดคำนึงในใจ และวิญญานาหาร คืออาหารที่ได้มาจากการคิด ได้มาจากความรู้ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ มีกวฬิงการาหารอย่างเดียวที่อิ่มแล้วกินอีกไม่ได้ ต้องรอจนกว่าจะหิว อาหารลำดับต่อมาอีก ๓ อย่าง ยิ่งได้กินยิ่งมีความสุข
แต่อาหารทุกชนิดก็มีทั้งคุณและโทษ ต้องรู้จักเลือกกิน
ความกลัว ทำให้ การเรียนรู้จากชีวิตจริง เป็นไปได้ยาก
ความผิดพลาด ทำให้ไม่อยากให้ใคร ทำพลาดอีก แต่ใครเล่าจะทำแล้วผิดพลาดกันทุกคน
ความเป็นเจ้าของชีวิต หรือว่าเป็นแค่เพียงผู้สร้างชีวิต คอยชี้ทางชีวิต แต่ห้ามเดินออกนอกทางที่ชี้ ไม่ต่างกับผู้บงการชีวิต
เรื่องแค่นี้ง่าย ๆ เมื่อคิด แต่ยากเมื่อทำ