เมื่อวานฉันเดินทางกลับจากการประชุมCBTที่ภาคอีสาน ฉันนั่งอยู่บนรถตู้ท่ามกลางสายฝนโปรยปราย ม่านฝนภายนอกกระจกรถทำให้ฉันรู้สึกเหงาอย่างประหลาด แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่สร้างความอุ่นใจให้ฉัน ใต้สะพานลอยหญิงวัยกลางคนท่าทางอมโรคคนหนึ่งกำลังโอบเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน มีร่มคันเล็กที่เก่าแสนเก่า ซึ่งเธอคอยกางไว้เหนือศีรษะของเด็กคนนั้น หยาดฝนแทบไม่ได้สัมผัสเด็กน้อย แต่เธอคนนั้นเปียกโชก ภาพแห่งความห่วงหาอาทรนั้น...ทำให้ฉันนึกถึง "เธอ"
ฉันเป็นแค่คนเล็กๆ คนหนึ่งในโลกที่แสนสับสนวุ่นวายใบนี้ ฉันอาจจะไม่มีความสำคัญต่อใครเลยในโลกนี้ แต่ฉันรู้แน่ว่า...ฉันคือชีวิตของ "เธอ"
หญิงร่างท้วม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยของกาลเวลา มือหยาบกร้านด้วยพิษของงานที่หนักหนาสาหัส หญิงที่ใครๆ อาจจะมองว่าไม่สวยไม่งาม แต่สำหรับฉัน...เธองามที่สุด
ยามที่ฉันทุกข์อย่างที่สุด เธอคือคนที่อยู่ข้างฉันเสมอ ยามที่ฉันสุข รอยยิ้มของเธอคือสิ่งแรกที่ฉันเห็น ฉันอาจจะเคยรู้สึกโดดเดี่ยวเมื่อยามท้อแท้สิ้นหวัง แต่พลังจะกลับมาเมื่อเธอบอกฉันว่า "ลูกทำได้" ฉันรู้ว่าความทุกข์ของฉันคือความทุกข์ของเธอ ความสุขของฉันก็คือของกำนัลล้ำค่าที่เธออยากได้ เธอมักบอกฉันเสมอว่า ดวงตาฉันมันบอกทุกอย่างที่ฉันรู้สึก ถ้าฉันท้อแท้สิ้นหวัง ดวงตาฉันจะแห้งแล้งไร้พลังแห่งชีวิต แต่เมื่อใดก็ตามที่ฉันมีความสุข ดวงตาของฉันจะเป็นประกายระยิบระยับ ดุจเกล็ดอัญมณีที่โรยรายสู่นัยน์ตาฉัน แต่ยามที่ฉันโกรธ ก็ไม่ต่างอะไรกับไฟที่คุโชนภายใน เธออ่านฉันจากดวงตาเสมอ...ฉันจึงไม่สามารถโกหกอะไรเธอได้
ทุกวันนี้ฉันคิดว่าฉันโตพอที่จะโกหกเธอได้ วัยวุฒิที่เพิ่มขึ้นมันคงทำให้ฉันเก็บงำความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อยากให้เธอรู้ แต่เปล่าเลย...เธอยังคงรู้ทุกอย่าง ยามที่เธอสบตาฉันและเห็นความทุกข์ซ่อนอยู่ เธอมักจะเอามือสากๆ ของเธอมาลูบหัวฉัน แต่ใครจะรู้...ว่ามือสากๆ นั้นจะน่มนวลและอ่อนโยนถึงเพียงนี้ ทุกครั้งที่ฉันทุกข์ ความทุกข์ของฉันจะสะท้อนไปที่เธอเสมอ ฉันรักเธอ...เธอคือคนเดียวในโลกที่ฉันไม่อยากให้เสียใจ เพราะฉะนั้น ยามใดที่ฉันอ่อนล้า ท้อแท้ ฉันจึงไม่อยากให้เธอรับรู้ แต่ยามที่ฉันเป็นสุข เธอคือคนเดียวที่ฉันคิดถึงและอยากเจอที่สุด
ขณะที่ฉันขียนบันทึกนี้สายฝนยังลงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเหงา เพราะฉันรู้ว่าเดี๋ยวเธอคงโทรมา และถามฉันว่า "ลูกเป็นยังไงบ้าง" พนันกันได้เลยว่าถ้าฉันตอบว่า "สบายดี แม่ไม่ต้องห่วง" เธอจะสวนกลับมาทันทีว่า "ห่วงสิ ทำไมจะไม่ห่วง" ฉันมักจะรู้สึกขำเสมอ เพราะทุกครั้งที่ฉันพูดเช่นนี้ เธอก็สวนมาเช่นเดิมทุกครั้ง
วันนี้ความเหงาทำร้ายฉันไม่ได้อีกแล้ว เพราะฉันตระหนักดีว่าความรักของเธออบอวลอยู่รอบตัวฉันเสมอ เพียงแค่คิดถึงเธอ ฉันก็มีความสุขแล้ว...รักแม่จัง
***เพิ่งเริ่มเขียนครั้งแรกก็อยากเขียนถึง "แม่" คนที่รักที่สุด และสำคัญที่สุด
ลูก ในสายตา ในความรู้สึก ของแม่
ยังไงก็เป็นลูก เป็นเด็ก พร้อมที่จะให้ความรัก ความอบอุ่นแก่เราเสมอ
เขียนต่อไปนะค่ะ เป็นเรื่องที่ดี ที่จะเขียนถึงคุณแม่ค่ะ
:)
แด่แม่ ผู้หญิงที่ไม่เคยหักอกผม
ถึง น้องขวัญคนเก่ง
เป็นบันทึกประเดิมที่ดีที่สุดเลยครับ บรรยากาศที่ได้สัมผัสไม่ว่าจะเป็นอย่างไรทำให้เราคิดถึงใครสักคนอยู่ตลอดเวลา(เราห่วงใย เขาห่วงหา)
วันนี้แปลกใจ และดีใจ ที่ CBT network ของเรามีสีสันมากขึ้น และแน่นอนว่า CBT North Net ย่อมไม่แพ้ใคร 555
เขียนเถอะครับ เขียน หากเขียนแล้วมีความสุข เขียนแล้วแบ่งปันสุขให้คนอื่น(เหมือนบันทึกนี้)
น้องขวัญได้ร่วมเห็นอนุภาพของ เครือข่าย Blogger แล้วใช่มั้ยครับ ...มันคือ โยงใยแห่งมิตรภาพที่เกิดขึ้นทุกหย่อมของประเทศไทย
ให้กำลังใจครับ
ความรักทำให้เรามีพลังค่ะ
จากคนที่เป็นลูก และเป็นแม่ ^ ^
ขอบคุณค่ะสำหรับกำลังใจ จะพยายามเขียนต่อไปค่ะ แต่ตอนนี้ยังมือใหม่ ผิดพลาดอะไรขอสมาเต๊อะ
ขอบคุณหมอเอก ฝน และไผ่น้อยที่เข้ามาคุยและเป็นกำลังใจ ขอบคุณหลาย
ดูท่าทางแล้วทีมวิจัยของเราแต่ละคนลีลาการเขียนไม่เบาเลยทีเดียว ยังไงก็ขอให้กำลังใจขวัญอีกคนละกันนะ ได้อ่านแล้วก็คิดถึงแม่เหมือนกัน เพราะบ่อยครั้งที่งานยุ่งก็ไม่ค่อยได้โทรคุยกับแม่ จนแม่ต้องโทรมาถามว่า ตอนนี้อยู่ที่ไหนเพราะลูกสาวแม่มักจะอยู่ไม่เป็นที่เดี๋ยวก็อยู่นครปฐม เดี๋ยวก็อยู่เพชร เดี๋ยวก็ไปโน้นมานี่จนแม่ตามแทบไม่ทัน เหมือน ๆ กับที่แม่ตามจับหลานชายสุด love ไม่ทัน 555
อ่านบทความของขวัญแล้วคิดถึงแม่จังเลย แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้อยู่กับแม่ แต่ก็รู้สึกว่าแม่อยู่ใกล้เสมอ ขอให้พี่ขวัญของฝนสู้ๆๆนะ ทำวิจัยชิ้นนี้ให้สำเร็จ เพราะฝนจะอยู่ใกล้ๆๆและเป็นกำลังใจให้พี่ขวัญเสมอ