"ทิฏฐิมานะ ทำให้สำคัญตนว่าเก่งกว่าใคร ๆ ฉลาดกว่าใคร ๆ อะไร ๆ เก่งกว่าเพื่อน เหนือเพื่อนทั้งนั้น... แล้วมันก็ยุ่ง คนเดินบนหัวคนนี่มันยุ่ง..."
|
ธรรมบรรยายโดย : |
หมายเหตุ : คัดลอกเฉพาะใจความสำคัญ
ความเห็นแก่ตัวนี่แหละมันสร้างทิฏฐิมานะ ทำให้สำคัญตนว่าเก่งกว่าใคร ๆ ฉลาดกว่าใคร ๆ อะไร ๆ เก่งกว่าเพื่อน เหนือเพื่อนทั้งนั้น... แล้วมันก็ยุ่ง คนเดินบนหัวคนนี่มันยุ่ง ถ้าเพื่อหลีกหัวเสียหน่อย มันก็เหยียบพลาดล้มลงคอหักตายเท่านั้นเอง... ต้องเดินบนดิน เดินอย่างอ่อนน้อมถ่อมตัว
ต้องลดทิฏฐิมานะ ลดตัวให้มันน้อยลงไป อย่าเดินคับประตู เข้าไปในที่ใดที่หนึ่งทำตัวลีบ ๆ เข้าไปหน่อย เข้าไปด้วยการก้ม ๆ กราบ ๆ ยกมือไหว้คนทุกคนที่ได้พบปะ... มันก็สบาย
คนอ่อนน้อมนั้นมันสบาย คนแข็งนี่ไม่สบาย เวลาเดินไปไหนตัวแข็งเป็นท่อนไม้ มันจะสบายอย่างไร เดินสบาย ๆ พบใครก็ไหว้... สวัสดีครับ เมื่อยิ้มแย้มแจ่มใส ใจมันสบาย ต้องไปในรูปอย่างนั้นชีวิตจึงจะเป็นสุข
เท่าที่ผมทำวิจัยเองส่วนตัว คนทิฏฐิมาก เวลาที่เขาไหว้ใคร มักไม่ค่อยก้มศีรษะ หรือก้มแบบเสียไม่ได้ …คนอื่นช่างมัน เรามาช่างเผือกของเราดีกว่า 555
เพราะเรายังมีตัวตน เพราะมีความคิด เพราะมีการแสดงออก เพราะมีการสื่อสาร
เพราะมีโลก จึงมีเรา
เพราะมีเรา จึงมีโลก
หากไม่มี แล้วที่นี่ที่ไหน แล้วนี่ใครกัน
แล้วนั่นใคร
ขอบคุณมากค่ะ
ได้แนวคิดดี ๆ ในการใช้ชีวิต เป็นประโยชน์อย่างมากค่ะ
ขอบคุณ คุณ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table>ที่เข้ามาอ่านครับ… นี่สงสัยจะเข้าทาง “ไม่เคยก้มหัวให้ใคร” มั้งครับ… ที่จริงคนเรามีทิฏฐิ อยู่ในตัวกันทุกคน อยู่ที่ว่าเราจะลดมันลง หรือจะเพิ่มมันเท่านั้น….