ทุกก้าวที่เหนื่อยล้าและเหน็บหนาว ยังคงหยั่งรากไม่สิ้นสุด
เคยเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่พิเศษสุด ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเวลาที่เรามีความสุข มักผ่านไปรวดเร็ว เป็นเพียงช่วงเวลาสั่น ๆ แต่เวลาที่รู้สึกเจ็บปวดทรมาน มันยาวนานและไม่ได้อยู่ แค่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ทุกก้าวที่เดินต่อไป เหมือนเหยียบบนหนามแหลมที่ตำทะลุทุกครั้งที่วางเท้า รอบตัวเรายังคงหนาว และ เงียบสงัด ทุกวันในหนึ่งเดือนของแต่ละปีที่ผ่านไป ไม่สามารถบอกจุดหมายของแต่ละก้าว รู้แต่ว่ามันยังเจ็บ หนาว และเหงา มากขึ้นทุกที บางครั้งเหนื่อยล้าจนต้องหยุดเดินและบอกตัวเองว่า ไม่ไหวแล้วนะ ข้างหน้าไม่มีสิ่งใดให้ค้นหา ไม่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้ก็คงไม่ต่างอะไรจากเมื่อวาน ไม่อยากให้มีวันต่อไปอีกเลยเมื่อไม่มีเธอ ….
