ชีพจรลงเท้าอีกแล้วครับผม ผมจะเดินทางไปญี่ปุ่นในช่วงเวลา ๑๓-๒๓ พค.นี้ พานักศึกษาไป Shiga University ตามโครงการแลกเปลี่ยนทางภาษาและวัฒนธรรม International Understanding Project ไป สามเมืองในแภบคันไซ คือ ชิกะ เกียวโตและโอซาก้า กลับมาคงจะได้เล่าให้ฟังครับ ก่อนไป เกรงว่าแควนๆจะคิดถึง จึงเอาภาพและเรื่องเกาะช้างมาฝาก จะได้อ่านและดูภาพให้หายคิดถึง แฮ่ม! ทีจริงพาคณาจารย์และเจ้าหน้าที่ในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ จำนวน ๔๗ คน ไปทำ KM กัน ๔ คืน ๕ วัน จากเชียงใหม่ ถึงเกาะช้าง และระยอง ผมกำหนดหัวข้อให้สมาชิกเก็บข้อมูลตั้งแต่เดินทางจากเชียงใหม่ แบ่งออกเป็น สิบกลุ่ม เพื่อเล่าเรื่อง การเดินทาง อาหาร อากาศ ภูมิประเทศ ของฝากของที่ระลึก สวนผลไม้ ดำน้ำทะเล การถ่ายภาพ การบันทึก ให้มานำเสนอให้น่าสนใจในงานปาร์ตี้ เมื่อถึงเกาะช้าง จากนั้นก็เที่ยว เล่นน้ำทะเล ดำน้ำดูประการัง...หาช้างมาเกาะสักตัวก็ไม่มี มีฝนตกบ้างตอนเช้า เพราะฤทธิ์ของดีเปรสชั่น ออกไปไหนไม่ได้ ผมจึงฉวยโอกาสระดมสมองทำ KM เรื่อง"การจัดการความรู้สู่ความเป็นเลิศของผู้เรียน" ในระดับสาขาวิขา ให้คิดเป็น โครงการ กิจกรรม หรือมาตรการ ที่จะผลักดันไปสู่เป้าหมายตามตัวชี้วัด สมาชิกหน้ามุ่ยไปตามๆกัน นั่งหน้าตูมอยู่สักสามชั่วโมง ก็บานแฉ่ง มายิ้มออกเมื่อเห็นฟ้าเปิด ท้องทะเลเริ่มกวักมือเรียก... เราจึงออกไปจากห้อง ตะลุยทะเลกันให้สมกับการเป็นชาวดอยที่นานๆจะมีโอกาสมาเที่ยวทะเล ต่อไปเป็นรายงานด้วยภาพครับ อ้อ! ผมลืมบอกไปว่าอีตาแลงดอนขอติดตามมาด้วย แถมยังชวนนางยิบซีมาด้วยอีก หลังจากแผ่เมตตาให้สิงโตจนแสงบุญอาบร่างขาวผ่องเป็นยองใย จะได้คล้ำแดดลงมั่ง แลงดอน ว่าอย่างนั้น ภาพแรกเป็นภาพบรรยากาศของคลองพร้าวรีสอร์ทครับ สวยมั้ยครับ ตอนนี้มีฝนลงพร่ำนิดหน่อย รูปต่อไป เป็นรูปอีตาแลงดอนยืนทอดอารมณ์ครับ... ฮึ ฮึ...อย่าไปหลงเคลิ้มตามทีเดียว รูปต่อไปกะนางยิบซีครับ แกเลยทำหน้าซีดๆ เพราะถูกจับตัวไปไม่ให้ไปทอดอารมณ์ที่ไหนอีก รูปต่อไป ผมเอาบรรยายเป็นเพลงของ ต่าย อรทัย ก็แล้วกัน ถามว่ารักแค่ไหน?....นับเม็ดทรายท้องทะเลก็รู้ ลมหายใจที่มีอยู่... แฮ่ะ แฮ่ะ! ขอจบลงด้วยภาพหมู่ครับ หากคิดถึงผม... ก็ขอให้ดูภาพไปก่อนแทนตัวและแทนคำในบันทึก... ไปก่อนนะครับ อีกสิบวันพบกันใหม่.
บรรยากาศสดชื่นดีนะคะ
มีความเห็นว่าอาจารย์น่าจะเปลี่ยนรูปที่ประวัตินะคะ เป็นรูปนี้
หรือไม่ก็รูปนี้ ดีมั้ยคะ
ขอให้มีความสุขและเดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะอาจารย์
อาจารย์เล่นมิวสิกได้สบายบรื๋อเลยค่ะ...ติ๊กเจษฎาชิดซ้ายไปเลยค่ะ...อิอิ
Wow! wow! ว๊าย! กรี๊ด!กริ๊ด !!!!!!!!
กริ๊ดแทบสลบเลย อาจารย์ขา มือหนูร้อนไปหมดเลยเพราะเผลอไปแตะที่ขอบตา
อาจารย์เล่นไปทั้งญี่ปุ่น ทั้งเกาะช้าง
ทั้งมีนางยิบซีอิงแอบอยู่ชิดใกล้...มิน่าไม่ยอมเขียนบันทึกช่วงนั้นเลย ฮิ ฮิ... ฝากกราบระลึกถึงนางยิบซีเอ้ย! อาจารย์ศิริพร ด้วยค่ะ
หนูชอบทุกรูปเลย สวบมากอย่างพี่ราณีว่า โดยเฉพาะแลงดอนท้าวแขนบนบ่านางยิบซี และท่าบินของแลงดอน...เท่ซะไม่มีใครเหมือน
ว่าแต่บินขึ้นหรือปล่าวค่ะ อิ อิ
ปล.สีเสื้อสวยจังค่ะ
คิดถึงอาจารย์ครับ
ขอให้เดินทางโดยสวัสดีภาพและมีเรื่องดีดีมาฝากอีกนะครับ
ลืมไปค่ะ...- ^ -
ขอให้อาจารย์และคณะเดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ
สวัสดีค่ะ อาจารย์
เพิ่ง login มาเห็นบันทึกนี้ขึ้นหน้าหนึ่งพอดี รีบเข้ามาดู ดูปฏิทินก็เห็นว่าอาจารย์คงกำลังเดินทางอยู่
อย่างไรก็ดีของให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ
ปล. รูปแลงดอนก็สามารถขึ้นหน้าประวัติได้เหมือนกันค่ะ ; ) เห็นด้วยกับ อ.จันทรรัตน์ เจริญสันติ ว่าอาจารย์สามารถเล่น MV ได้สบายๆ ค่ะ อิอิ
อาจารย์ค่ะ
หนูก็เพิ่งไปเกาะช้างมาเหมือนกัน แต่ไปมาก่อนอาจารย์ 1 อาทิตย์คะ
บรรยากาศที่เกาะดีนะค่ะ เห็นภาพอาจารย์แล้วอิจฉาจัง (แอบแซว) เดี๋ยวจะเอารูปวิวสวย ๆ ของเกาะช้าง มานำเสนอบ้างดีกว่าค่ะ
โห ท่าอาจารย์โผบิน ท่านี้นางยิบซีอนุมัติแล้วเหรอคะ 555555555 หล่อก่า ฟิล์ม รัฐภูมิอีกค่ะ เอผิดยุคๆต้องหล่อประมาณว่านิรุตติ์ ศิริจรรยา
สวัสดีค่ะอาจารย์
ว้าวๆๆๆ อาจารย์โพสท่าสุดๆ ไปเลยนะคะ
ชอบท่าทอดอารมณ์ คงจะกรอบอร่อยดี
ชอบเสื้อสีแสดค่ะ แสบทรวงดี พอบวกท่าโพสสุดจ๊าบและแว่นดำนั้น กริ๊ดดดดด ...เห็นด้วยกับคุณพัชรา ให้เปลี่ยนรูปมาเป็นรูปนี้เถอะค่ะ
เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ
ไป 10 วันคงได้รูปจ๊าบๆ มาให้วัยรุ่นช๊อคอีกแน่ๆ ฮิฮิ จะรอนะคะ
^____^
เห็นรูปอาจารย์ทั้งสองแล้วรู้สึกดีและมีความสุขไปด้วยครับ ยิ่งเห็นบรรยากาศของทะเลที่เกาะช้างด้วย ทำให้คิดถึง อยากไปมั่งครับ ไปมาสามครั้งแล้วยังอยากไปอีกเลยครับ ผมมีร้านอาหารประจำอยู่ที่บนเกาะช้างด้วย อยู่ที่หมู่บ้านชาวประมงที่หาดบางเบ้า ลูกสาวผมบอกว่าเป็นร้านอาหารที่ถูกใจมากที่สุดในประเทศไทยเลยครับ เฮ้อ!....อยากไปหนอ อยากไปหนอ
ไปญี่ปุ่น Trip นี้ขอให้อาจารย์ทั้งสองมีความสุขและเดินทางปลอดภัยนะครับ แล้วพบกันปลายเดือนนี้นะครับอาจารย์ สวัสดีครับ
อาจารย์ขา กลับมาหรือยัง????
แควนๆคิดถึงค่ะ
รอดูรูปและเรื่องจากญี่ปุ่น อาจารย์พาแลงดอนกะนางยิบซีไปด้วยมั้ยค่ะ
กรายสวัสดีอาจารย์ครับ
นานๆย่องมาทีงานเรียนหนักมากครับมั่วอยู่กับหัวข้อวิจัยเลยห่างบล้อกของอาจารย์ไปนาน
ผมเห็นรูปแล้วตื้นตันใจ คิดถึงอาจารย์ทั้งสองมาก
ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ
ไชโย อะริกาโต๊ะ บันไซ
ผมกลับมาแล้วครับ (Bond...oh no! Landon is back!)
หลังจากต้องไปตกระกำลำบากที่แดนบันไซ อดอาหารไทยกินแต่ซูซิ ราเมง อูด้ง ดังโง๊ะ ชาบูชาบู..แต่จะว่าไป อร่อยมาก
กำลังรวมรวมเรื่องและภาพอยู่คร้าบ
แควนๆรอไหวนะคร้าบ
หนูราณี
อย่าอิจฉาเลย เรื่องไปเที่ยวนั้นไม่มี ไปทำงานต่างหาก ลำบากชมัด
ยามนอนก็ไม่ได้กิน ยามกินก็ไม่ได้นอน จนผอมขึ้นมาหลายโลกะอีกสองขีด
ภาพที่สวยเพราะ อาจารย์อบรมการถ่ายรูปให้ก่อนถ่ายน่ะ อีกอย่างนึงอาศัยแบบหน้าตาดีด้วยครับ...ฮิ้ว!
อ.พัชราครับ
เปลี่ยนรูปดีหรือ?ครับ
กลัวจะไม่คนมาอ่านบันทึกซิครับ
คุณจันทรรัตน์ครับ
อย่าว่าแต่ติ๊กจะชิดซ้ายไปเลยครับ เท่งกะโหน่งก็ยอมชิดขวาด้วยเหมือนกั้ล!
หนู so^ok
เล่นแผดเสียงซะแสบแก้วหูไปหมด
แถมมาว่าเราบินไม่ขึ้นซะอีก ฮิฮิ
ที่จริงอาจารย์ถลาลงเป็นแลงดอน...แลนดิ้ง อย่างงดงามเชียวล่ะ
อ.ดร.กมลวัลย์ครับ
อย่ายุซะให้ยากเลย เรื่อง MV นี่...ที่จริงผมออกทีวีมาหลายรอบแล้วล่ะ เกรงเรตติ้งกระฉูดตอนไพร์ทามย์ จึงหยุดตนเองไว้ ปล่อยให้ติ๊กดังไปคนเดียว
รู้มั้ย! ทำไมวิกตอเรีย จึงหันไปแต่งงานกับแบคแฮม?
ไม่อยากจะบอกเลยว่า เป็นเพราะว่าอีตาแบคแฮมไปหลอกบอกวิกตอเรียว่าผมตายไปแล้วนะซี...
ตะแล่ม ตะแล่ม ตะแล่ม! ฮิ้ว!