สมัยก่อน คนแก่ๆ เวลาเด็กร้องงอแง ไม่ฟังอะไรแล้ว ก็มักจะใช้วิธีการหลอกเด็กให้หยุดร้อง เช่น นั่นๆ ๆ คนบ้ามาแล้ว (อันนี้ผมโดยหลอกบ่อยสมัยเด็ก) เด็กก็จะเงียบ และสนใจในสิ่งที่คนเลี้ยงชี้ไป ซึ่งบางครั้งก็ลืมเรื่องที่กำลังร้องอยู่ หรือบางที่เมื่อรู้ว่าโดนหลอกก็ร้องต่อก็มี

ผมว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่า ผู้ใหญ่ไม่ควรมองเป็นเรื่องเล็กๆ  เพราะพฤติกรรมของผู้ใหญ่นี้แหละครับ คือแบบอย่างสำหรับเด็ก ดังนั้นฝึกที่จะพูดความจริงกับลูกดีกว่า โตขึ้นลูกจะได้ไม่หาว่าเราโง่ เวลาที่เขาหลอกเราได้

ผมเคยได้ยินพี่สาวของผมพูดเรื่องนี้เมื่อนานมาแล้ว ว่า อย่าโกหกลูก อย่าคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็ก เมื่อสัญญาอะไรกับลูกแล้วต้องทำครับ

แนวคิดนี้เป็นเรื่องสำคัญสำหรับพ่อแม่ที่ต้องการอบรมและสร้างคุณธรรมในตัวลูก ดังนั้นในหลักการเลี้ยงลูกของผมผมจึงคำนึงเรื่องต่อไปนี้เป็นสำคัญ

  1. ไม่สัญญากับลูกหากทำไม่ได้ ถึงแม้ลูกจะเรียกร้อง หากทำไม่ได้จริง ผมจะพยายามเสนอทางออกใหม่ที่ดีให้กับลูก
  2. ไม่หลอกลูกเพื่อให้ลูกหยุดร้อง
  3. เมื่อสัญญาแล้ว ถือเป็นเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง
  4. พูดความจริงกับลูก ถึงแม้ลูกจะไม่เข้าใจก็ตาม
  5. ไม่ให้คำตอบแบบมักง่ายกับลูก เช่น เมื่อลูกถามว่า ทำไมฝนตก ผมจะไม่ตอบว่า เพราะเทวดาฉี่ครับ จะอธิบายให้ลูกฟังแม้ลูกไม่เข้าใจก็ตาม เพราะสิ่งที่เขาต้องการคือคำตอบไม่ใช่คำโกหก

เมื่อวานผมขับรถผ่านสนามเด็กเล่นแห่งหนึ่ง ลูกผมถามว่า อะไรค่ะอาบี ผมตอบว่า สนามเด็กเล่นค่ะ ลูกผมพูดว่า อยากเล่นสนามเด็กเล่น ผมตอบว่า วันนี้ไม่ได้ค่ะ ลูกผมก็พยายามเซ้าซี้ว่า จะเล่นให้ได้ แต่เมื่อไม่ได้ก็ไม่ได้ครับ และผมก็สัญญาว่า พรุ่งนี้ผมจะพาไปสนามเด็กเล่น และลูกผมก็ตกลงว่า พรุ่งนี้แก่จะได้เล่นสนามเด็กเล่น

วันนี้ลูกผมถามผมขึ้นมาว่า อาบีไปสนามเด็กเล่นมัยค่ะ? ผมจำได้ขึ้นทันทีว่า วันนี้ผมจำเป็นต้องพาลูกไปสนามเด็กเล่น

อนึ่ง ผมผิดสัญญากับลูกไม่ค่อยได้ครับ เพราะลูกผมจำสัญญาแม่นจริงๆ

 

คนนี้แหละครับที่จำสัญญาแม่นมาก ผิดสัญญาแล้วเป็นเรื่องใหญ่ทุกที