“เราต้องการวิถีคิดใหม่โดยสิ้นเชิงมนุษยชาติจึงจะอยู่รอดได้”

 

แต่เดิมประชาชนเกิดมาก็มีสิทธิในการใช้ทรัพยากรธรรมชาติในการทำมาหากิน เช่น ที่ดิน ป่าไม้ แหล่งน้ำ เช่นเดียวกับมีสิทธิในอากาศที่จะหายใจเพื่อการมีชีวิตฉันใด การมีสิทธิ์ใน ที่ดิน ป่าไม้ แหล่งน้ำ เพื่อการมีชีวิต ก็ฉันนั้น  

แต่เดิมชุมชนมีสิทธิเช่นนี้ แต่เมื่อรัฐฯขยายอำนาจออกไปริบทรัพยากรเหล่านี้มาเป็นของรัฐฯ ไม่ใช้สิทธิของราษฎรอีกต่อไป สุดแต่รัฐฯจะจัดให้ใครใช้ ปรากฏว่ารัฐฯไม่สามารถจัดการการใช้ทรัพยากรเหล่านี้อย่างเป็นธรรมและยั่งยืน ดังที่ป่าไม้ก็หมดไป ต้นน้ำลำธารแห้งเหือด ราษฎรยากจนและตกระกำลำบาก

–สิทธิชุมชนคือประชาธิปไตยชุมชน-ประเวศ วะสี 

ตลอดระยะ 650,000 ปีที่ผ่านมา จนถึงสมัยก่อนพัฒนาอุตสาหกรรม ไม่มีช่วงเวลาใดในประวัติศาสตร์ที่ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ในอากาศสูงเกินระดับ300หน่วยต่อล้านส่วน มันเป็นความสัมพันธ์อันซับซ้อน ทว่าส่วนที่สำคัญที่สุดนั้นมีอยู่ว่า เมื่อมีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศมากขึ้นเมื่อใด อุณหภูมิก็จะเพิ่มสูงขึ้น เพราะความร้อนจากดวงอาทิตย์ถูกกักเก็บไว้ในโลกมากขึ้น ผืนน้ำที่อบอุ่นช่วยเพิ่มปริมาณความชื้นในพายุ อากาศที่อุ่นกว่าจะนำความชื้นได้มากกว่า เพื่อพายุกลั่นตัวกลายเป็นหยดน้ำ มันก็มักจะกลั่นตัวเป็นฝนหรือหิมะที่ตกหนักเพียงครั้งเดียว สภาพดังกล่าวมีส่วนทำให้เกิดน้ำท่วมรุนแรงมากขึ้นทุกทศวรรษในทุกทวีปทั่วโลก  เมื่อไม่นานมานี้ มีเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ในมณฑลเสฉวนและชานตง แต่ภาวะโลกร้อนไม่เพียงก่อให้เกิดน้ำท่วมมากขึ้นเท่านั้น แต่ยังทำให้ภัยแล้งรุนแรงขึ้นด้วย

 -อัล กอร์ หนังสือเรื่อง AN INCONVENIENT TRUTH “โลกร้อน” ความจริงที่ไม่มีใครยากฟัง

การศึกษาตามกระแสหลักแม้เพิ่มขึ้นอีกเท่าใด หรือแม้จะมีผู้ได้รับรางวัลโนเบลอีก1,000 คน โลกไม่มีทางมีสันติภาพ แอลเบอร์ตไอนสไตน์ กล่าวว่า 

 “เราต้องการวิถีคิดใหม่โดยสิ้นเชิงมนุษยชาติจึงจะอยู่รอดได้” 

ชีวิตและการศึกษาต้องอยู่ที่เดียวกัน ชีวิตคือการศึกษา การศึกษาคือชีวิต.

- แอลเบอร์ตไอนสไตน์  หนังสือคนนอกระบบ-  

        

วิชาการ+อาชีพ=วิชาชีพ=ผลลัพธ์ที่ดีขึ้น ยั่งยืนขึ้น ชีวิตประณีตขึ้น 

โจทย์ของโลก โจทย์ของประเทศ โจทย์ของชุมชน เปลี่ยนไป ..เราอยู่ตรงไหน เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร คำตอบอยู่ที่คุณภาพชีวิตของมนุษย์ทุกผู้ทุกนาม ที่กระเสือกกระสนดิ้นรนอยู่ในสภาพแวดล้อมที่นับวันจะวิกฤติมากขึ้น โดยเฉพาะชาวไร่ชาวนาได้รับแรงกระแทกจนวิถีชุมชนแตกกระจัดกระจาย ต้องทิ้งถิ่น หนี้สินพอกพูน ทนอยู่ทนทำดำเนินชีวิตด้วยความทุกข์ทรมาน ด้วยความงุนงงสงสัยว่า..ทำไม่เจริญรุ่งเรือง ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในช่วงขาลง ทดลองคิดและทำ ไปอบรมมานับไม่ถ้วนครั้ง แต่ก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการพึ่งตนเอง การทำเศรษฐกิจพอเพียง หรือแม้แต่การแก้ไขหนี้สินเกษตรกรรายย่อย ฯลฯ 

อาจารย์อุทัย อันพิมพ์จากคณะบริหารศาสตร์ แห่งมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี มาดาวน์โหลดชีวิตที่มหาชีวาลัยอีสานใช้ระยะเวลา3ปี ทำวิทยานิพนธ์เรื่องเกษตรประณีต เพื่อค้นหา วิธีคิด วิธีเรียน วิธีทำ จนเกิดความจะแจ้งเจนใจ ให้ทะลุผ่านกำแพงความลังเลใจ สร้างความมั่นใจให้ลุกโพลงขึ้นกลางหัวใจ คิดให้ชัดๆ เรียนให้ชัดๆ ลงมือทำชัดๆ  แล้วจะรู้ว่าที่แท้จริงเป็นฉันใด ทำไมวิถีเกษตรกรรมไทยจึงช้ำเลือดช้ำหนอง.. ท่านใดสนใจเชิญแลกเปลี่ยนเรียนรู้ได้ที่บล็อกบูรณาการศาสตร์