ดีใจจัง...ที่ได้รู้จัก g2k

                   เมื่อวานนี้ขณะที่เพิ่งจะสอนนักศึกษาเสร็จก็

ได้รับโทรศัพท์จากหนุ่มเสียงเล็กๆ ไม่ใช่ใครที่ไหนกามนิ

ตหนุ่มประจำ g2k นี่เอง    

                    "น้องหว้า มีคนจะขอเบอร์ได้มั้ย" 

                    "น้องหมูหน่ะ"

                    "โอเค...พี่ขจิต  ไม่มีปัญหา" หว้าก็ตอบไป

เพราะน้องหมูคุ้นกันมานาน     ตั้งแต่เริ่มเข้า g2k

                     ซักพักก็มีเสียงชายหนุ่มอีกคนโทรเข้ามา 

"สวัสดีครับพี่หว้า  ผมอยู่ที่พิษณุโลก   มาง้อแฟน  อยาก

เจอที่....black canyon"พอได้ยินก็ตื่นเต้นเลยค่ะ  แบบว่า

ไม่ทันตั้งตัว   การ F2F กับเพื่อนๆ blogger  ท่านอื่นยังมี

เวลานัดหมาย   แต่นี่น้องหมู...เจอกันแบบไม่ทันตั้งตัวเลย

                      พอดีอาจารย์ราณีกลับจากไปสอนที่

สุโขทัย  หิวโซมาเลย   ชีวิตอาจารย์อย่างพวกเรา  ข้าวก็

ไม่ค่อยได้ทานกัน  เลยชวนกันไปด้วย  แต่ราณีบ่นว่า "เรา

ไม่เคยคุยกับน้องหมูนะ"

                     เรานัดเจอที่ร้าน    Black   Canyon สาขา

โลตัส เพราะใกล้บ้าน   น้องหมูกับแฟนมารอก่อน   แล้วก็

เป็นไปตามที่คาดหมาย  น้องหมูจำอ.ราณีได้  แต่บอกว่า 

 "พี่หว้าไม่เหมือนในรูป"

 

                     มิตรภาพใน g2k ช่างยิ่งใหญ่จริงๆเชียว 

หว้ากับน้องหมูคุยกันเหมือนรู้จักกันมานาน   น้องหมูนั่ง

มองหน้า ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ขนาดราณีไม่คุ้นกับน้องหมู   ก็

คุยกันเหมือนรู้จักกันมานาน

                   แต่เป็นปลื้มที่น้องหมูบอกว่า "พี่หว้าผอม 

แต่ถ่ายรูปไม่ขึ้น   ตัวจริงสวยกว่า "   งานนี้ขอบคุณ

หลายๆนะน้องรัก   แต่พี่ขอแก้ข่าวที่น้องลงไปว่า หลอก

ให้พี่เลี้ยง   ความจริงมื้อเมื่อวานอ.ราณีเลี้ยงต่างหาก   

ไว้คราวหน้า F2F กันอีกครั้ง   พี่จะเลี้ยงเองนะน้อง

                    ความประทับใจที่เกิดขึ้น ล้วนเกิดมาจาก

g2k ทั้งสิ้น เราคุยกันว่าที่นี่มีแต่คนดีๆ    ราณีบอกว่าตั้งแต่

เข้ามาในg2k  รู้สึกว่าอารมณ์เย็นขึ้นเยอะ   ส่วนหว้าเองรู้

ตัวว่าเป็นคนไม่ค่อยกล้าแสดงความคิดเห็น    แต่เมื่อเข้า

มาที่นี่  ทำให้เราต้องคิดตลอดเวลา  ได้เจอคนดีๆ  คน

เก่งๆ   รู้เลยว่าจากคนโง่ๆ ได้รับความคิดเห็นดีๆ  ได้แลก

เปลี่ยนเรียนรู้ทำให้รู้สึกตัวเองฉลาดขึ้นมาทีเดียว

                    ที่สำคัญที่สุดเดี๋ยวนี้เวลาเราไปจังหวัดไหน

ทั่วไทย   เราก็จะนึกก่อนว่ามี   blogger อยู่มั้ย  เช่นไป

เชียงใหม่ก็จะนึกถึง อ.จันทรรัตน์  พี่อิ่งอ๊อบ    ไปเชียงราย

ก็พี่สิทธิรักษ์   ไปเมืองปายก็จะนึกถึงคุณเอก    ผ่านมา

ลำปางก็ต้องน้องเดอ     ลงมาถึงเมืองสองแคว

(พิษณุโลก)   ก็ต้องอ.ลูกหว้า   อ.ราณี   คนชอบวิ่ง   พี่สุ

(lioness)    น้องตูนมน.   พี่นู๋ทิม     พี่ขำ    น้องแก่นจัง   

 อ.ภูคา  อ.beeman

                   ถ้าไปแถบอีสานมหาสารคามก็ต้องคุณแผ่น

ดิน  พี่หนิง   น้องแจ๊ค   ไปขอนแก่น ก็ต้องพี่แป๋ว  อ.JJ 

น้อง(พิชชา)  พี่ติ๋ว    มาบุรีรัมย์ก็มีชายหนุ่มในดวงใจคุณ

พ่อครูบาสุทธินันท์  โคราชก็พี่ขจิต   แต่ถ้าไปเส้นสิงห์บุรี

ต้องหยุดทักน้องหมู      มาถึงเมืองนนท์แถวคลองประปา

แวะทักพี่ TAFS  ผ่านกรุงเทพฯเยอะมาก แต่ขอระลึกถึง

ครูอ้อยและคู่ใจ    อ.เก๋   ตาหยู(คนนี้อยู่กรุงเทพฯหรือ

นครนายก)  น้องมะปรางเปรี้ยว  

                    มุ่งลงใต้ก็ต้องเจอพี่แป๊ด      พี่เมตตา   ทัก

ทายอ.จันทวรรณและอ.ธวัชชัย  น้องเทพ    พี่อัมพร ลงไป

ถึงปัตตานีก็นึกถึง อ.ย่ามแดง  หนุ่มอีสานพลัดถิ่น

                   โอ้โห...เดี๋ยวนี้ไปไหนไม่เหงาแล้วค่ะ   ท่านใด

ที่ไม่ได้เอ่ยถึงอย่าน้อยใจนะคะ   เพราะบางครั้งคุยด้วยก็

ไม่ได้ดูว่าอยู่จังหวัดไหนค่ะ   ถ้าเข้ามาอ่านช่วยแนะนำกัน

หน่อย  หว้าจะได้แวะไปเยี่ยมบ้างค่ะ    แต่ท่านใดแวะมา

เที่ยวเมืองสองแควก็ติดต่อมาได้นะคะ  ผ่านท่านพี่ขจิต

ท่านรับเป็นเลขาให้ชั่วคราวค่ะ

                    ขอบคุณ gotoknow  รัก gotoknow จังเลย

ค่ะ  หลงรัก gotoknow จนหมดใจซะแล้วสิ