เด็กก็คือเด็ก

เรื่อง เล่าจากอาสา

 ณ ตึก ม. 6ก วันนี้ฉันและเพื่อนอาสาอีก 4 คนได้ ทำกิจกรรมร่วมกับเด็กๆ มีเด็กป่วยหน้าใหม่หลายคน บางคนเพิ่งผ่าตัดออกมาใหม่ ร้องไห้โยเยตลอดเวลา คงเป็นเพราะความเจ็บปวดที่น้องๆได้รับเป็นแน่

                น้องน้ำ เด็กหญิงวัย 8 ขวบ เพิ่งผ่าตัดเสร็จเมื่อวานนี้น้องยังมีอาการเพลียอยู่ ท่าทางน้องอ่อนล้ามาก ฉันก็เข้าไปถามน้อง อยากร่วมกิจกรรมกับเราไหม น้องบอกว่าอยาก (แต่หนูลงจากเตียงไม่ได้ค่ะพี่)ฉันจึงนำภาพและสีไม้ไปให้น้องทำกิจกรรมที่เตียง น้องไม่สามารถนั่งได้ ฉันจึงหมุนเตียงให้น้องอยู่ในท่านั่งเพื่อที่จะได้ทำกิจกรรมระบายได้ น้องยิ้ม และนั่งระบายสีรูปยีราฟ จนเสร็จ ฉันสังเกตเห็นน้องดูเหนื่อยๆก็เลยให้น้องหยุดทำกิจกรรม และพักผ่อน

            น้องต้อง เด็กชายวัย 7 ขวบ เป็นเด็กที่มีความสามารถในด้านการระบายสีมาก น้องใกล้จะออกจากโรงพยาลแล้ว ฉันรู้สึกดีใจกับน้องมากที่จะได้กลับบ้านแล้ว ได้ไปอยู่กับครอบครัว และจะได้ไปโรงเรียน ได้ใช้ชีวิตเหมือนเด็กๆทั่วไป

                น้องแป้งศิลปินตัวน้อย วันนี้น้องดูร่าเริงเป็นพิเศษ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตลอดเวลา กิจกรรมที่น้องทำในวันนี้คือ ระบายสีน้ำ น้องทำได้ดีกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา และจำนวนชิ้นของกิจกรรมเพิ่มขึ้น วันพรุ่งนี้น้องต้องเข้าทำการรักษาด้วยเคมีบำบัดอีกครั้ง ฉันรู้สึกสงสารน้องมาก เท่าที่ฉันเคยได้ยินและศึกษามามันทรมารพอสมควร คิดสภาพเด็กตัวแค่นี้ต้องเจอสภาพความเจ็บที่หนักขนาดนี้ ว่าน่าสงสารแค่ไหน แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ฉันเห็นทุกครั้งที่ลงพื้นที่คือ คุณย่าของน้องอยู่เคียงข้างและคอยให้กำลังใจ น้องอยู่ตลอดเวลา แม้ขณะทำกิจกรรมร่วมกับพวกเราก็ตาม

 

                น้องอ๋อง วันนี้น้องจะได้กลับบ้านแล้ว น้องเปลี่ยนชุด เพื่อที่จะกลับบ้าน แต่ก็ยังมาทำกิจกรรมร่วมกับเราระหว่างที่รอรับยา น้องดูร่าเริงมาก ทำกิจกรรมได้ตั้งหลายชิ้นแหน่ะ แต่น้องก็ต้องกลับมารักษาตัวอีกตามหมอนัด ซึ่งยังไม่รู้เหมือนกันว่าอีกกี่ครั้ง

                น้องซน เด็กชายวัน 11 ขวบ วันนี้เพิ่งเข้ามารักษาตัวที่นี่ไม่นาน เพราะฉันเพิ่งเคยเห็นน้องเป็นครั้งแรก ฉันไม่ค่อยได้คุยกับน้องมากนักเพราะต้องไปดูแล และ ร่วมทำกิจกรรมกับน้องอีกคนที่ไม่สามารถลงจากเตียงได้

                น้องพี เด็กชายตัวอ้วนๆ นั่งร้องไห้อยู่บนเตียงหมายเลข 4 ฉันจึงเดินเข้าไปคุยกับน้อง และหากิจกรรมไปให้น้องทำ ตอนแรกน้องไม่ค่อยอยากทำสักเท่าไหร่ ฉันต้องใช้เวลาเกลี้ยกล่อมอยู่นาน น้องถึงร่วมทำกิจกรรมด้วย กิจกรรมที่เราทำร่วมกันคือ เส้นทางเขาวงกต และภาพระบายสี น้องดูร่าเริงขึ้น เลิกร้องไห้ และมีเสียงหัวเราะขึ้นมาทดแทน เท่าที่สังเกตุน้องน่าจะรู้สึกเหงา เพราะฉันไม่เห็นผู้ปกครองน้องเลย น้องผ่าตัดที่ขาด้านซ้าย ซึ่งหมอนัดให้มาผ่าตัดขาด้านขวาอีกในวันรุ่งขึ้น ฉันไม่รู้หรอกว่าน้องป่วยเป็นอะไร แต่ในใจรู้สึกสงสารน้องเหลือคณา

                น้องใบตอง วันนี้น้องนอนหลับฉันไม่ได้เข้าไปปลุกน้อง  เด็กคนนี้น่าสงสารมากในความรู้สึกของฉัน เพราะฉันไปลงพื้นที่กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ฉันไม่เคยเจอผู้ปกครองของน้องเลย ฉันขอเอาความรู้สึกของตนเองไปจับน้องก็แล้วกัน ฉันคิดว่า น้องคงเหงา และอยากให้มีคนดูแลเอาใจใส่ อยากให้ใครสักคนมาพูดคุยด้วย ที่ฉันรู้สึกอย่างนั้นก็เพราะ เวลาฉันร่วมทำกิจกรรมกับน้องทีไร น้องต้องร้องไห้ตามฉันแทบทุกครั้ง

                เด็กก็คือเด็ก ต้องการความรัก ความเอาใจใส่จากผู้คนรอบข้าง ต้องการกำลังใจ และเวลา โดยเฉพาะยามที่เจ็บป่วย พวกเค้ายิ่งต้องการความรักความเอาใจใส่มากเป็นทวีคูณ พวกเค้าโหยหาคนที่จะมาปกป้องดูแล เพราะสภาวะจิตใจของเด็กป่วยด้วยกว่าเด็กปกติอย่างแน่นอน