การเดินทาง ที่เต็มไปด้วยความงดงามของเรื่องราวบนถนนสายกิจกรรมอันไกลพ้น แต่ไม่เคยไกลไปจากความห่วงใยของคนหนุ่มสาวชาวมหาวิทยาลัย

เคยได้ชำระความทรงจำตัวเองบ้างหรือไม่ว่าในห้วงหนึ่งของชีวิต   เคยได้สัญจรไปจัดกิจกรรมเพื่อสังคมที่ไหนมาบ้าง   ประทับใจ  หรือแม้แต่ไม่ประทับใจมากน้อยแค่ไหน  และมีสักกี่ที่ที่ยังตราตรึงสนิทแน่นอยู่ในหัวใจของท่าน  ซึ่งกลายมาเป็นความทรงจำปัจจุบันอย่างไม่รู้จบของชีวิต

   

ที่ผมต้องเกริ่นยาวถึงเพียงนั้น    เพราะผมฉุกคิดได้ว่าได้หลงลืมเรื่องดี ๆ  ของชาวค่ายไปอยู่เรื่องหนึ่งอย่างน่าเจ็บใจ    ซึ่งค่ายนี้บุคลากรทีมงานของเราประทับใจและซาบซึ้งต่อวิถีที่เกิดขึ้นเป็นยิ่งนัก

   

การได้มีโอกาสเดินทางสัญจรไปยังที่ต่าง ๆ  ล้วนเป็นกำไรชีวิตที่ควรเก็บเกี่ยวและกำนัลให้กับตัวเองเป็นอย่างยิ่ง   แต่สำหรับผมแล้ว,   ไม่ใคร่ได้มีโอกาสพักร้อนในเทศกาลแห่งการพักร้อนนี้เลย  เพราะเป็นช่วงเวลาที่ต้องเทียวสัญจรไปเยี่ยมเยียนค่ายอาสาพัฒนาของนิสิตตามจังหวัดต่าง ๆ 

 

ปีนี้ก็เช่นกัน   ผมยังไม่ได้ลาพักร้อนเลยแม้แต่วันเดียว  ทั้ง ๆ ที่คนในครอบครัวก็อยากให้มีวันพักผ่อนร่วมกันบ้าง   ตอนนี้และขณะนี้  ทำได้ดีที่สุดก็เพียงใช้เวลาสั้น ๆ ที่มีอยู่กับครอบครัวให้เต็มที่และเต็มกำลังของหัวใจอย่างไม่ทดท้อ ....

 

       

 ในบรรดาค่ายอาสาพัฒนาในช่วงเดือนมีนาคมที่ผ่านมาไม่ต่ำกว่า  20  ค่าย  ดูเหมือนชาวคณะของเราจะปลงใจเลือก (อย่างไม่เป็นทางการ)  ให้ค่าย “ครูอาสาสู่ชนบท ครั้งที่  5”  ของชมรมครูอาสา   เป็นที่สุดแห่งวิถีค่ายอีกค่ายหนึ่งที่ต้องจารึกไว้ในความทรงจำที่เป็นปัจจุบันของพวกเรา    

 

 ผมจำได้ว่าในวันที่จัดกิจกรรมปฐมนิเทศนั้น   นิสิตยกมือถามผมว่าจะไปเยี่ยมค่ายพวกเขาหรือไม่  .. ผมเองก็แปลกใจไม่น้อย   ว่าทำไมจึงเกิดคำถามเช่นนี้ในใจของนิสิต   ซึ่งเจ้าตัวก็บอกกล่าวต่อสาธารณะตรงที่ประชุมว่า   ที่ผ่านมา   “ชมรมในสังกัดคณะ”   จะไม่ได้รับการดูแลเยี่ยมเยียนจากระบบของกองกิจการนิสิตมากนัก   เพราะถือว่าอยู่ภายใต้การดูแลของคณะ   ดังนั้นกองกิจการนิสิต  ก็อาจไม่จำเป็นต้องแวะเวียนไปดูแลด้วยตัวเองซ้ำซ้อนอีกก็ได้ 

     

ผมตอบอย่างหนักแน่นว่า   “ต้องไปสิ...เธอก็แบกความเป็นมหาวิทยาลัยไปที่นั่นเหมือนกัน  จึงไม่มีเหตุผลอันใดที่จะทำให้เราไม่ไปร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับเธอ..”

 

 

  

กระนั้น  เธอก็ไม่วายเปรยหยอดกลับมาด้วยถ้อยคำที่ว่า “จะไปไหวหรือเปล่า   ไกลและทุรกันดานมากนะคะ..”

 

 

 

“เธอไปได้ ... ทำไมมหาวิทยาลัยจะไปไม่ได้ล่ะ..!”   ผมยืนยันเช่นนั้น   เพราะผมและทีมงานคือผู้แทนของมหาวิทยาลัยที่พร้อมจะไปให้กำลังใจพวกเขาจนถึงที่อย่างไม่มีข้อแม้    

 

และปีนี้    จึงถือเป็นปีแรกในรอบหลายปีที่ทีมงานของเราระหกระเหินเดินทางไปเยี่ยมนิสิตตามหมู่บ้านอันไกลโพ้นอย่างไม่ว่างเว้น   .. กินและนอนอยู่บนรถอย่างแสนสาหัส 

 

 

    

 

“ครูอาสาสู่ชนบท ครั้งที่  5”   จัดขึ้น ณ  โรงเรียนบ้านพองหนีบ  ต.ศรีฐาน  อ.ภูกระดึง  จ.เลย   โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อสร้างห้องสมุดให้กับโรงเรียน  รวมถึงการผลิตสื่อการเรียนการสอน  และซ่อมแซมรั้วโรงเรียน    โดยใช้ไม้ไผ่ป่าบนภูสูงมาสานขัดเป็นรั้วอย่างกลมกลืน

   

อันที่จริง..  ผมไม่ได้ร่วมเดินทางไปกับทีมงาน   เพราะต้องไปเป็นประธานการมอบค่ายในอีกจังหวัดหนึ่ง   แต่ปากคำของทีมงานก็บ่งชี้ให้เห็นว่า  ค่ายของครูอาสามีความน่าสนใจทั้งรูปแบบค่าย ,  การบริหารจัดการค่าย,  และอื่น ๆ  อย่างน่าประทับใจ

    

โรงเรียนแห่งนี้อยู่ไกลจากความเจริญเป็นยิ่งนัก   ถนนหนทางยังถือว่าวิบากและไกลปืนเที่ยงเป็นที่สุด   ทีมงานของเราเผชิญหน้ากับทะเลฝุ่นอย่างทรหด   เส้นทางคดเคี้ยว แคบและสูงชัน  หรือแม้แต่ต่ำดิ่งไปตามวิถีแห่งเขา   ...   

 

จากสภาพการณ์ที่พบเห็น   ถือได้ว่าโรงเรียนขาดแคลนน้ำอยู่ไม่น้อย   ถึงขั้นต้องรองน้ำฝนไว้อุปโภคบริโภค  ขณะที่นิสิตก็ต้องลงไปอาบน้ำตามริมห้วย

    

 

นี่คือ... ความทรงจำจากการเดินทางของทีมงานของผม  (ที่ผมไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วย)  แต่ก็ถือได้ว่านี่คือ  ครั้งหนึ่งของการเดินทาง  ที่เต็มไปด้วยความงดงามของเรื่องราวบนถนนสายกิจกรรมอันไกลพ้น   แต่ไม่เคยไกลไปจากความห่วงใยของคนหนุ่มสาวชาวมหาวิทยาลัย

ผมถือว่า  นี่คือ  เส้นทางการเดินทางที่งดงามด้วยเรื่องราวของชีวิต   และถือเป็นสถานที่อีกที่หนึ่งที่ถูกบันทึกไว้เป็น  ความทรงจำที่เป็นปัจจุบัน  และเป็นความทรงจำไม่รู้จบ ของผมและทีมงานในห้วงการพักผ่อนที่เราไม่ยอมพักผ่อน