พูดดีเป็นศรีแก่ตนเอง

พรุ่งนี้รองศาสตราจารย์สุนีย์ สินธุเดชะ จะให้เกียรติมาบรรยายในหลักสูตรนักบริหารระดับต้น ในหัวข้อวัฒนธรรมองค์กร และการสอนงานผู้ใต้บังคับบัญชา 

วันนี้หลังทานข้าวกับอาจารย์ประจักษ์ อาจารย์ JJ อาจารย์วรภัทรและอาจารย์ทวีสิน ก็ได้พูดคุยเรื่องราวต่าง ๆ ระหว่างอยู่ในรถ  และได้พูดถึงอาชีพสัตวแพทย์" ตัวเองเลยนำเรื่องเล่าที่เคยได้ยินบ่อยๆที่อาจารย์แม่สุนีย์มาเล่าให้ฟังว่า

JJJ

      อาจารย์แม่ไปโรงพยาบาลก็ได้เจอลูกศิษย์ว่า

  • อาจารย์แม่  “ทำไมหมอรักษาสัตว์ถึงพูดจาดีมากเลย ...อย่างพูดเวลาจะตรวจหมาก็บอก เดี๋ยวนอนตรงนี้นะ นอนนิ่งๆตรวจแป๊บเดียวนะ( น้ำเสียงน่าฟัง)  แต่เวลาไปหาหมอรักษาคน เคยได้ยินว่า ลุงเป็นอะไร  ไปทำอะไรมา เป็นมาหลาย  วัน  ทำไมไม่รู้จักมาตรวจ ห๊า! (ใช้น้ำเสียงตะคอกดัง)"
  • ลูกศิษย์   “ อ้าว..อาจารย์แม่ไม่รู้อะไร ก็หมอรักษาหมา ต้องพูดดีๆสิ เพราะถ้าพูดไม่ดีเดี๋ยวหมากัดเอา” Dog Munching

 JJJ

      พอเล่าจบมีเสียงในรถบอกว่า  แต่หมอรักษาคนเดี๋ยวนี้ต้องระวังเหมือนกันเพราะเดี๋ยวเจอลูกปืนเอา

Cannonball

พอพูดจบมานึกดู...ไม่ว่าใคร อาชีพไหน คำพูดเป็นสิ่งสำคัญ  แถมคำพูดเดียวกันใช้น้ำเสียงต่างกัน โอกาสต่างกันก็มีสิทธิ์ผิดใจกันได้ เรียกว่า “พูดดีเป็นศรีแก่ปาก  พูดมาก(ปากไม่ค่อยดี) ปากจะมีสี”