ผมจำเป็นต้องวางมือและลาตัวเองออกไปจากบล็อกในบัดนั้น เพราะเกรงว่าจะไม่ได้ใช้ชื่อ "แผ่นดิน" เขียนบันทึกอีกต่อไป

เช้าวันที่  (28  เมษายน)  ...  หลังละครจักร ๆ วงศ์ ๆ  ปิดตัวลง  ก็เข้าสู่วาระแห่งชาติของครอบครัว   นั่นก็คือ  การเตรียมพร้อมสำหรับมหกรรมการเล่นภายในห้องที่จะมาพร้อมกับเสียงนานาอารมณ์ที่จะก้องดังคับห้อง

 

แต่ด้วยความที่น้องแดนไทยังคงไม่มีแรงพอที่จะลุกขึ้นมาเป็นเพื่อนเล่นกับพี่ชายอย่างเต็มที่และเต็มกำลัง        กระนั้นในช่วงเช้า ๆ  เด็กทั้งสองก็สวมนวมมวยเล็ก ๆ  คนละคู่   ประลองกำลังกันบ้างแล้ว   ผลลัพภ์ก็คือ  เด็กชายแดนไทยอมแพ้   และนอนพักอย่างหมดสภาพ

 

น้องดิน... ยังคงไม่มีทีว่าจะนอนดูทีวีแม้แต่น้อย   แต่เห็นได้ชัดว่ากำลังคิดหาอะไรมาเล่นให้ได้สักอย่าง    แกเดินวนเวียนคิดโน่นคิดนี่อยู่อย่างต่อเนื่อง  ส่วนคุณแม่ของพวกเขาก็นอนดูทีวีอยู่ข้างกายของ น้องแดน   ขณะที่ผมก็ถือโอกาสหลบเข้ามาท่องเล่นเสพอาหารสมองใน G2K ...

 

ไม่รู้อีท่าไหน ....น้องแผ่นดินหายเงียบไปข้างหลังสักพักใหญ่   จากนั้นก็โผล่พรวดออกมา  พร้อมกับชี้ชวนให้ผมไปเล่นเป็นเพื่อน    ซึ่งผมก็ไม้รู้หรอกว่าแกจะเล่นอะไร  หรือตระเตรียมอันใดไว้รองรับการเล่นบ้างแล้ว 

 

ผมบ่ายเบี่ยงเล็ก ๆ  โดยบอกกับลูกว่า "สักครู่นะครับ..."    (แต่ก็ยังท่องอยู่ในบล็อกต่อไป)     จากนั้นน่าจะประมาณสัก 5  นาทีผ่านไป  น้องดินก็เดินมาด้วยท่าทีอันขึงขัง  พร้อมกับพูดขึ้นด้วยเสียงอันดังพอประมาณว่า

 

"มาเล่นกับดินเดี๋ยวนี้นะ....ไม่งั้นจะไม่ให้ใช้ชื่อของดินไปเขียน  KM"

 

คำขู่อันแสนสุภาพของแกทำเอาผมอึ้งไปเลย  จากนั้นก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมาในฉับพลัน    ส่วนแฟนที่นอนอยู่หน้าจอทีวีก็ปล่อยเสียงอันฮาออกมาผสมโรง.....

 

ผมจำเป็นต้องวางมือและลาตัวเองออกไปจากบล็อกในบัดนั้น  เพราะเกรงว่าจะไม่ได้ใช้ชื่อ "แผ่นดิน"  เขียนบันทึกอีกต่อไป  และเบื่อที่จะต้องคิดหานามแฝงใหม่มาแทนชื่อเดิม

 

นั่นคือคำขู่...ที่มีพลังและมีพลานุภาพต่อคนบล็อกอย่างผมเป็นอย่างมาก

 

ส่วนการเล่นที่ว่านั้นก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะครับ...ยังคงเป็นการเล่นในรูปแบบเดิม ๆ  ที่ถูกผลิตซ้ำอย่างมีความสุข