ผมจึงเปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาสบัดเดี๋ยวนั้น! ตั้งเป็นชื่อขนุนพันธุ์นี้เสียเลย หลังจากนั้นใครมาถามชื่อขนุนผลโตๆสะดุดตา ผมก็จะชอกชื่อว่า..”ขนุนพันธุ์ชูชกสะอื้น”

 

ความเชื่อมีความสำคัญหลายระดับ ผู้นำในสมัยก่อนได้ปลูกฝังเข้าไว้ในประเพณีพื้นบ้าน เช่นการใช้กล้วยอ้อยผูกเสาเอกในการยกบ้านเรือน เป็นการใช้กุศโลบายเพื่อให้เกิดการปลูกต้นไม้ขยายพืชพันธุ์ดีอย่างแยบยล โดยการชี้ชวนให้เห็นด้วยความเชื่อและศักยภาพของไม้ชนิดนั้นๆ “ขนุน”“บักหมี่”“บ่าหนุน”ล้วนแต่เป็นเรื่องเดียวกัน แต่จุดขายอยู่ที่คำว่า “หนุน” ถ้าใครปลูกขนุนก็หมายความว่า ..จะเกิดโชคลาภมีความหนุนเนื่องให้ประสบผลสำเร็จในทุกๆด้าน 

  

ผมเองชอบรับประทานทุเรียนมากกว่าขนุน  แต่พื้นที่ภาคอีสานตรงที่ผมอยู่ไม่มีความชื้นพอที่จะปลูกทุเรียนได้ ผมจึงหันมาปลูกขนุนแทน เพราะเป็นไม้ผลพื้นถิ่นที่ปลูกกันทุกหลังคาเรือน ผมได้ปลูกขนุนประมาณ 15ไร่ เมื่อ35ปีมาแล้ว เนื่องจากการสัญจรไปมายังมาสะดวก จึงใช้วิธีไปซื้อขนุนสายพันธุ์ต่างๆมาผ่ากินเนื้อ แล้วเอาเมล็ดมาเพาะหลายสิบสายพันธุ์  ใครว่าพันธุ์อะไรดีก็ผ่าเอาเมล็ดกลับบ้าน 

เมื่อเพาะต้นกล้าพร้อมแล้ว ได้ทำการปลูกขนุนนานาพันธุ์ไว้1แปลง ต่อเมื่อต้นเจริญเติบโต ขนุนที่ว่านี้ออกผลโตงเตงตามกิ่ง มีทั้งแบบผลกลม ผลรี ผลยาว  เนื้อสีทอง สีจำปา กลิ่นหอม เนื้อแข็ง เนื้อเหละ สารพัดสาระพัน เดินเข้าไปก็จะเห็นเสน่ห์ของขนุน คิดว่าถ้าเราส่งเสริมให้ชาวบ้านปลูก เขาก็จะมีผักและผลไม้ประจำครัวเรือน ลูกขนุนอ่อนเอามาแกง เอามาแกะเมล็ดอ่อนเป็นผักจิ้มน้ำพริก หรือผ่าเป็นแว่นต้มแล้วเอามายำแบบอีสาน เรียกว่า”ซุปหมากมี้” ฟังๆดูคล้ายๆกับจะเป็นน้ำซุปแต่หน้าตาจริงๆเป็นการเอาขนุนต้มสุกแล้วมาตำเคล้าเครื่องปรุงรสกินกับผักสด 

ในจำนวนขนุนที่ปลูก มีพันธุ์ที่สุกแล้วเนื้อเหละแต่หวานหอมคล้ายกับจำปาดะของทางใต้ กลิ่นคงจะแพ้จำปาดะ แต่ผลใหญ่กว่าและไม่ต้องไปห่อผลแต่อย่างใด พันธุ์นี้ออกผลดกรอบๆรอบลำต้น สุกเมื่อไหร่จะหล่นลงมาแตกกระจายอยู่กับพื้น พวกวัวชอบมาก บางตัวได้กลิ่นถึงกับเดินวนเวียนมารอ ตกลงมาก็จะกินอย่างเอร็ดอร่อยไม่เหลือร่องรอย เปลือก เมล็ด เนื้อ ซัง เคี้ยวเพลินเพราะทุกส่วนมันนิ่มอยู่แล้ว ความหอมหวานรวมทั้งเมล็ดมีคาร์โบไฮเดรท เป็นออเดิฟที่วัวชอบมาก 

ในจำนวนที่ปลูกนี้ มีพันธุ์หนึ่งไม่ทราบว่าหลงมาอย่างไร ออกมาแต่ละผลใหญ่มาก ขนาดไหน้ำปลาขนาดใหญ่สมัยก่อน  น้ำหนักประมาณ 15-25 กก. ใครเห็นก็สะดุดตา ถามว่าพันธุ์อะไร ผมเองก็ตอบไม่ได้เพราะไม่ทราบที่ไปที่มาของขนุนพันธุ์นี้ ซื้อรวมๆผ่าเอาเมล็ดไม่ได้ศึกษาวิจัยแบบนักวิชาการ ต่อเมื่อมันออกผลลักษณะต่างๆมาให้ชิม จึงเปรียบเทียบตามหนังสือหรือชื่อที่เรียกทั่วไป

 เช้าวันหนึ่งผมเดินทอดหุ่ยเล่นไปเรื่อยๆ  ไปเจอขนุนลูกเบ้อเร่อวางอยู่ข้างทางเดิน สังเกตการณ์แล้วพิเคราะห์ได้ว่าน่าจะมีคนมาแอบขโมยขนุน เนื่องจากผลมีหนามรอบและน้ำหนักมาก คงจะแบกเอาไปไม่ไหวจึงต้องตัดใจทิ้งไว้ ผมจึงเปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาสบัดเดี๋ยวนั้น! ตั้งเป็นชื่อขนุนพันธุ์นี้เสียเลย หลังจากนั้นใครมาถามชื่อขนุนผลโตๆสะดุดตา ผมก็จะบอกชื่อว่า..”ขนุนพันธุ์ชูชกสะอื้น”

เพราะเจ้าคนขโมยมันโลภ แทนที่จะเลือกเอาลูกที่พอเหมาะพอควรสามารถแบกเอาไปได้ ก็ไม่เลือกไม่ทำ แสดงว่าสมัยนั้นเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงยังไม่มีการกล่าวถึง พวกขโมยจึงไม่รู้จักคำว่า”พอประมาณ”เจ้าคนที่มาขโมยจึงถูกตั้งฉายาให้ว่าเจ้าชูชกสะอื้นเพราะขโมยมาแล้วเอาไปผ่ากินไม่ได้ แสดงว่าขนุนบางทีก็เลือกอุดหนุนเฉพาะคนคิดดี ทำดี เหมือนคนดีที่น่ารักในG2K.ยังไงยังงั้นเลยละครับ อิ อิ..