เพื่อนของฉัน...
เคยรู้สึกบ้างหรือไม่ ?
ว่าวันเวลาแห่งความเปลี่ยวเศร้ามักจะยาวนาน ... และแสนนานเสมอ
และวันเวลาแห่งความสุข
ก็มักติดปีกโบยบินไปจากชีวิตเราอย่างรวดเร็วในพริบตา
ยิ่งในห้วงยามที่หัวใจของเราจำนนต่อความอ่อนแอ
ก็ยิ่งดูเหมือนว่าวันเวลาแห่งความเปลี่ยวเศร้าจะยาวนานทบทวีขึ้นเท่าตัว
เพื่อนของฉัน...
ถึงแม้ค่ำคืนนี้สายลมแห่งความรักจะยังหลับใหลอย่างไม่รู้ตื่น
แต่นั่นก็มิได้หมายความว่า
สายลมแห่งความรักได้สิ้นสลายไปจากโลกและชีวิตของเราแล้ว -
ถึงแม้ท้องฟ้าในราตรีกาลนี้จะร้างซึ่งดวงดาริกาอันผ่องพราว
แต่นั่นก็มิได้หมายความว่า
รุ่งอรุณแห่งความอบอุ่นจะไม่ทอแสงมาจากฟากฟ้าอีกแล้ว
เพื่อนของฉัน ...
จงอย่าลืมพร่ำบอกกับหัวใจของเธออยู่เสมอว่า
ไม่มีความทุกข์โศกใดจะเกาะกุมหัวใจของเธอได้ตลอดกาล
เพียงแต่หัวใจของเธอ
ต้องหาญกล้าที่จะเรียนรู้ความทุกข์โศกนั้นอย่างมีคุณค่า
มีความเข้มแข็งที่จะคอยรอ
รู้จักที่จะเรียนรู้การรอคอยอย่างมีความสุข
มีรอยยิ้มอันอบอุ่นให้กับวันเวลาแห่งความเปลี่ยวเศร้าเสมอ
และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดก็คือ ...
การศรัทธาอยู่อย่างไม่รู้จบว่า .
ชีวิต ยังมีพรุ่งนี้เสมอ
เมื่อผ่านพ้นลมร้อนอันเริงแรง
ชีวิตย่อมพานพบกับลมฝนอันฉ่ำเย็น
เมื่อผ่านพ้นลมหนาวอันเสียดแทงในเหมันตฤดู
ชีวิตย่อมได้ยิ้มรับกับแดดอุ่นในสายลมร้อนอันบางเบา...
เหมือนกับคำพูดที่ว่า พลังพายุ ท้องฟ้าย่อมแจ่มใส
ต้องอยู่อย่างมีความหวัง และอดทน รึเปล่าค่ะ
ชีวิตคือการต่อสู้ ต้องเป็นอยู่ด้วยความอดทนครับ…อ้าย
สิ้นสุดของความทุกข์ คือ ความสุขค่ะ แล้วสิ้นสุดของความสุข ก็คือความทุกข์ค่ะ
สวัสดีตอนเช้าครับ อ.ขจิต
สวัสดีครับ อ.แป๋ว
เป็นดังที่อาจารย์แป๋วได้กรุณาชี้จัดนั่นแหละครับ คือ "หลังพายุ - ท้องฟ้าย่อมแจ่มใส" หรือคล้ายเมื่อดอกไม้ดอกเก่าโรยราร่วมหล่นปลิดขั้วไปจากต้น ดอกไม้ดอกใหม่ย่อมผลิบานขึ้นมาทดแทนเสมอ..ขึ้นอยู่กับว่าจะช้าหรือเร็ว...อันเป็นจังหวะของฤดูกาล และนั่นหมายถึงการรอคอยด้วยเช่นกัน
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ อ.ย่ามแดง <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ชัดเจนที่สุดแล้วแหละเช่นกันครับกับถ้อยคำที่อาจารย์ได้กรุณาสรุปความให้ คือ "ชีวิตคือการต่อสู้ ต้องเป็นอยู่ด้วยความอดทน"</p><p>ขอบคุณครับ</p>
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>สิ้นสุดของความทุกข์ คือ ความสุขค่ะ แล้วสิ้นสุดของความสุข ก็คือความทุกข์ …ฟังดูช่างเป็นบทสะท้อนความเป็นสัจจธรรมมากเลยครับ.</p><p>และเป็นวิถีแห่งการดำเนินไปที่ชีวิตจะต้องเตรียมกายเตรียมใจเรียนรู้และสัมผัสอย่างมีสติ</p><p>ขอบพระคุณครับ</p>
มาเยี่ยมครับ
ผมส่งหนังสือไปให้ ๑ เล่มครับ เป็นหนังสือที่เพื่อนผมเขียนเอง เป็นเรื่องเกี่ยวกับดอยหลวงเชียงดาว ที่ อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่
(ฝากไปพร้อมพัสดุ คุณพัชราภา)
ประเพณี ความเชื่อ และความอลังการแห่งดอยหลวง
และขอให้มีความสุขกับการอ่านครับ
สวัสดีครับ พี่องุ่น <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ได้ฟังถ้อยคำของอาจารย์ “เพื่อนที่รักมักจากจร” ก็อดที่จะรำพึงรำพันในทำนองนี้ไม่ได้</p><p>สูญเสียเพื่อนกี่เพื่อนในชีวิต</p><p>เคยใกล้ชิดรักใคร่ในใจฉัน</p><p>ก็กลับร้างห่างหายคลายสัมพันธ์</p><p>เปลี่ยนเป็นชัง - จากพรากห่างแสนไกล</p><p>ที่เคยชังกลับกลายมาเป็นรัก</p><p>เปิดใจทักมาเป็นมิตรอยู่ชิดใกล้</p><p>เฉกเช่นนี้ แหละเจ้า..จงเข้าใจ</p><p>ถ้ารักได้ ก็อย่าได้…ลังเลเลย</p><p> </p><p> </p>
สูญเสียเพื่อนกี่เพื่อนในชีวิต
เคยใกล้ชิดรักใคร่ในใจฉัน
ก็กลับร้างห่างหายคลายสัมพันธ์
เปลี่ยนเป็นชัง - จากพรากห่างแสนไกล
ที่เคยชังกลับกลายมาเป็นรัก
เปิดใจทักมาเป็นมิตรอยู่ชิดใกล้
เฉกเช่นนี้ แหละเจ้า..จงเข้าใจ
ถ้ารักได้ ก็อย่าได้...ลังเลเลย
เมื่อวานเพิ่งมีประเด็นกับเพื่อนมา คุณเมตตาหมดความอดทน ครั้งแรกในชีวิต...ปิดโทรศัพท์...ถอดสายโทรศัพท์บ้าน...ไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว...ขึ้นไปนอนคิดว่า...เอ๊ะ! ....แล้วเพื่อนคืออะไร...
สวัสดีครับ คุณเอก <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ผมกำลังจะกลับบ้าน…ไปนอนสักคืนเพื่อเพิ่มพลังกายและพลังใจให้ตนเอง..ขอบคุณอีกครั้งในมิตรภาพ, หนังสือ, ถ้อยคำในบันทึก, เสียงผ่านโทรศัพท์, หรือแม้แต่ห้วงนึกที่เต็มไปด้วยความปรรถนาดีที่ส่งมายังผมอย่างไม่เคยขาดหาย…</p><p>ขอบคุณจริง ๆ …ขอบคุณครับ</p>
สวัสดีครับ พี่เมตตา <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ยังไงเสียผมก็เป็นกำลังใจให้นะครับ…</p><p>และขอนำบทกวีของพี่ไพวรินทร์ ขาวงามมาฝาก</p><p>ในโลกนี้มีพื้นที่มากมายนัก</p><p>แต่มีที่ที่รู้จักไม่กี่ที่</p><p>มีผู้คนมากมายเท่าโลกมี</p><p>แต่มีคนรู้จักดี ไม่กี่คน</p>
สูญเสียเพื่อนแสนรัก จากชีวิต <p> ไม่มีเพื่อนคอยรัก คอยอยู่ชิด ไปห่างหาย</p><p> เพื่อนแสนรัก เพื่อนแสนซน เพื่อนแสนใจ</p><p> เพื่อนเพื่อใจ ใจเพื่อเพื่อน ฉันรักเธอ</p><table border="0"><tbody><tr><td><div class="picture">
</div></td></tr></tbody></table> เมื่อวานเพิ่งมีประเด็นกับเพื่อนมา คุณเมตตาหมดความอดทน ครั้งแรกในชีวิต…ปิดโทรศัพท์…ถอดสายโทรศัพท์บ้าน…ไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว…ขึ้นไปนอนคิดว่า…เอ๊ะ! ….แล้วเพื่อนคืออะไร… <p> เพื่อนคือเพื่อน และเพื่อน ยังไงก็เพื่อน</p><p> ตามมาให้กำลังใจคุณจิ๊บอีกครั้ง ติดตามและคอยห่วงใยอยู่เสมอ เป็นห่วงตั้งแต่ตอนเราจากกัน</p><p> คุณจิ๊บต้องปล่อยวาง ใช้ทางสายกลางในการดับทุกข์ครั้งนี้ให้ผ่านไป เพื่อนคือเพื่อน ให้ความรักและความห่วงใยได้ แต่เราเปลี่ยนเขาไม่ได้ มันเป็นภาระที่หนักในการดูแลเพื่อนยามทุกข์และไม่ยอมออกจากทุกข์ บางครั้งต้องถอยหลายก้าว </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p>
ขอบคุณพี่องุ่นค่ะ..ถอยหลายก้าวแล้วค่ะ…เอ๊ะ! นี่มันบันทึกใครกัน..ขอนุญาติ นะคะคุณแผ่นดิน…
สวัสดีครับ
และขอบคุณพี่องุ่นมากที่ตามมาให้กำลังใจต่อพี่เมตตา " เพื่อนคือเพื่อน และเพื่อน ยังไงก็เพื่อน" ซึ่งผมก็เชื่อว่าพี่เมตตาจะผ่านวิกฤตตรงนี้ไปได้ในเร็ววัน..
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>การถอยหลังมาพักวางสักครู่เพื่อให้สิ่งต่าง ๆ ดีขึ้นบนพื้นฐานของการมีเวลาทบทวนถึงเหตุและผล แต่ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้นะครับ</p><p>นี่คือบทกวีของพี่ไพวรินทร์ ขาวงาม ที่ผมอยากให้พี่เมตตา ได้อ่านนะครับ</p><p>เธอเข้าใจฉันบ้างในบางสิ่ง</p><p>สิ่งทุกสิ่งก็ดูจะมีค่า</p><p>ฉันเข้าใจเธอบ้าง บางเวลา</p><p>เวลาทุกเวลา ก็ดูจะเบิกบาน</p><p>เราอาจไปด้วยกันสุดขอบฟ้า</p><p>และว่ายข้ามทะเลกล้าหาฟากฝั่ง</p><p>หรืออาจต้องแยกทางด้วยความชัง</p><p>เปลี่ยนสิ่งหวังไปตามความคุ้นเคย</p><p>…..</p><p>ชีวิตมีส่วนอันแตกต่าง</p><p>อาจจะเหมือนกันบ้างในบางสิ่ง</p><p>อาจผูกพันมั่นใจไม่ทอดทิ้ง</p><p>รักกันยิ่งเหมือนญาติผู้รู้ใจ</p><p>แต่นั่นสิ บางที ชีวิตก็ผิดพลาด</p><p>ไปสู่สิ่งอันอาจไม่คาดฝัน</p><p>พายุกล้าอาจโหมกระหน่ำพลัน</p><p>จนป่วนปั่นปวดปร่าแปลกหน้าไป</p><p>….</p><p>ขอให้ผ่านพ้นห้วงนี้ในเร็ววันนะครับ…</p>