สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>

</tr></tbody></table><p>การถอยหลังมาพักวางสักครู่เพื่อให้สิ่งต่าง ๆ  ดีขึ้นบนพื้นฐานของการมีเวลาทบทวนถึงเหตุและผล   แต่ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้นะครับ</p><p>นี่คือบทกวีของพี่ไพวรินทร์  ขาวงาม  ที่ผมอยากให้พี่เมตตา  ได้อ่านนะครับ</p><p>เธอเข้าใจฉันบ้างในบางสิ่ง</p><p>สิ่งทุกสิ่งก็ดูจะมีค่า</p><p>ฉันเข้าใจเธอบ้าง บางเวลา</p><p>เวลาทุกเวลา  ก็ดูจะเบิกบาน</p><p>เราอาจไปด้วยกันสุดขอบฟ้า</p><p>และว่ายข้ามทะเลกล้าหาฟากฝั่ง</p><p>หรืออาจต้องแยกทางด้วยความชัง</p><p>เปลี่ยนสิ่งหวังไปตามความคุ้นเคย</p><p>…..</p><p>ชีวิตมีส่วนอันแตกต่าง</p><p>อาจจะเหมือนกันบ้างในบางสิ่ง</p><p>อาจผูกพันมั่นใจไม่ทอดทิ้ง</p><p>รักกันยิ่งเหมือนญาติผู้รู้ใจ</p><p>แต่นั่นสิ บางที ชีวิตก็ผิดพลาด</p><p>ไปสู่สิ่งอันอาจไม่คาดฝัน</p><p>พายุกล้าอาจโหมกระหน่ำพลัน</p><p>จนป่วนปั่นปวดปร่าแปลกหน้าไป</p><p>….</p><p>ขอให้ผ่านพ้นห้วงนี้ในเร็ววันนะครับ…</p>