ขอบคุณค่ะ รับซาลาเปาซักลูกมั๊ยคะ" ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะได้ยินคำต่อท้ายแบบนี้เวลาจ่ายตังส์ที่เซเว่น..แต่วันนี้แปลกที่พนักงานขาย"สบตา

          ดิฉั้นไม่ติดกาแฟกินๆ หายๆ....ได้ตามใจปรารถนา อยากเลิกก็เลิกอยากินก็กินไม่มีอาการใดๆ วันนี้เดินมาโรงช้าง(โรงอาหารของ ม.อ.)กินข้าวไม่ยอมซื้อน้ำกินกะว่าจะไปกินกาแฟเย็น เซเว่น ตบท้ายให้ชื่นใจไปเลย....ว่าแล้วก็ทำตามใจตัวเองแม้จะรู้ว่ากาแฟเย็นอุดมด้วยนมและน้ำตาล ....ถึงเวลาจ่ายตังค์..."ขอบคุณค่ะ รับซาลาเปาซักลูกมั๊ยคะ" ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะได้ยินคำต่อท้ายแบบนี้เวลาจ่ายตังส์ที่เซเว่นแต่วันนี้แปลกที่พนักงานขาย"สบตา" ดิฉั้นตอบเธอไปว่าพี่เพิ่งทานข้าวมาอิ่มจัง..เธอบอกว่าไว้โอกาศหลังนะคะพร้อม "สบตา" ดิฉั้นเปลี่ยนใจทันที...เอาให้พี่สักลูกก็ได้ค่ะ...เกิดความพึงพอใจ..พอใจที่เขาสนใจลูกค้ายอมเสียเวลาสบตา...ซึ่งไม่ค่อยพบเห็นมากนักในภาคใต้...เค้าว่าสาวใต้เรื่องเอาอกเอาใจนี่ไม่เก่งเข้าทำนองคนใต้ไม่หวานซึ่งดิฉั้นก็ว่าจริง เข้าเซเว่นในกรุงเทพฯ หรือเชียงใหม่คำเดียวกัน "รับซาลาเปาเพิ่มมั๊ยคะ" ฟังได้อารมณ์ต่างกัน ..ดิฉั้นเดินออกมาอย่างอารมณ์ดี..ยิ้ม...ยิ้ม....ซาลาเปาลูกนี้ใครจะกิน...เนี่ย!...เห็นมั๊ยคะแค่เธอสบตา...ดิฉันก็เสียตังส์.