สงกรานต์ปีนี้ค่อนข้างคุ้มมากกับการกลับบ้านต่างจังหวัด ได้เห็นวิถีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปของชาวนาชาวไร่ยุคโลกาภิวัฒน์ จากการทำนาดำมาเป็นการทำนาหว่าน จากการใช้แรงงานคนมาเป็นแรงงานเครื่องจักรเกือบทั้งหมด เวลาส่วนใหญ่ที่เคยว่างเว้นหลังฤดูเก็บเกี่ยวมาเป็นการทำงานผลิตอุปกรณ์อุตาหกรรมเล็กๆ น้อยๆ ตามครัวเรือน
ตามบ้านเรือนเริ่มมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รถยนต์ มอร์เตอร์ไซค์ เครื่องซักผ้า เครื่องดูดฝุ่น ฯลฯ แต่สิ่งที่สังเกตเห็น คือ วิถีชีวิตของคนชุมชน และพฤติกรรมบางอย่างที่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปตามเทคโนโลยีที่เข้ามาเท่าไหร่นัก ทำให้อุปกรณ์บางอย่างไม่สามารถใช้ประโยชย์ได้สูงสุดตามความจำเป็น
เท่าที่พูดคุยกับน้องๆ ที่อยูในชุมชนตลอด ทราบมาว่า บางทีอุปกรณ์เหล่านั้นลูกหลานที่ไปทำงานต่างจังหวัดพอกับมาทีก็พยายามนำสิ่งอำนวยความสะดวกที่พบเจอในเมืองใหญ่ซื่อให้พ่อแม่ ด้วยความคิดที่ว่าพ่อ แม่ จะสามารถใช้ประโยชชน์อย่างที่เห็นในเมืองใหญ่ๆ พอซื้อให้แล้วตัวเองกลับไปทำงานในเมืองใหญ่ อุปกรณ์เหล่านี้ก็ไม่ได้ใช้ให้เกิดประโยชน์ เพราะโดยวิถีของคนชุมชน โดยเฉพาะผู้สูงอายุยังคงเคยชินกับวิถีชีวิตดั้งเดิม อีกทั้งบางครั้งการซื้อของที่ราคาแพงๆ ท่านอาจจะคิดว่าการใช้งานเยอะๆ จะพังเสียหายไปได้ เลยกลับกลายเป็นว่าเครื่องซักผ้าที่มี เครื่องดูดฝุ่นที่ลูกซื้อให้ จะถูกนำมาใช้ปีละประมาณ 1-2 ครั้ง ช่วงที่ลูกหลานกลับบ้านในวันหยุดนั่นละครับ
ด้วยรัก
