หลังจากได้อ่านบันทึกของคุณเอื้อ จากบันทึก"ไม่มีมือถือ ก็ไม่ตาย" ประกอบกับเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ เอาเป็นว่ายังไม่ทันหายร้อน (ยังจำได้อยู่) ทำให้ผู้เขียนอยากถ่ายทอดผ่านบันทึกค่ะ...

เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับนายดำ นั่นเองค่ะ (จริง ๆ แล้วก็อยากให้เจ้าตัวเล่าเองมากกว่า)

 ในเช้าวันนั้นนายดำไปกดตังค์ที่ตู้ ATM สาขาบ้านพรุ (ใกล้บ้าน)นั่นเอง ปรากฏว่าพบเจอมือถือวางอยู่ และในบริเวณนั้นก็ไม่มีใครซะด้วยสิ (แต่คงไม่ใช่ของคุณเอื้อแน่นอน เพราะสถานที่เกิดเหตุไกลกันมากอยู่น๊ะ) มือถือที่พบวางอยู่นั้น จะว่าไปก็ยังรุ่นที่ค่อนข้างใหม่ ทันสมัยพอสมควร เอาเป็นว่าใหม่กว่าทั้งของผู้เขียนและของนายดำก็แล้วกัน..

ขณะที่นายดำกำลังลังเลว่าจะเก็บมาดีรึเปล่า ?? ปรากฏว่าเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น นายดำจึงตัดสินใจรับ ผู้ที่โทรศัพท์มาไม่ใช่เจ้าของ แต่เป็นเพื่อนของเจ้าของโทรศัพท์ที่นัดพบเจอกัน และโทรมาถามว่า ถึงไหนแล้ว ???

นายดำจึงบอกไปว่า "ผมเจอโทรศัพท์วางอยู่...เอาเป็นว่าผมจะไปฝากไว้ที่ร้านสะดวกซื้อ แถว ๆ นี้ก็แล้วกัน และให้คุณบอกเพื่อนไปรับ"

และเพื่อนของเจ้าของโทรศัพท์จะขอชื่อนายดำไว้ แต่นายดำบอกไม่เป็นไร แล้วจึงนำโทรศัพท์ไปฝากไว้กับร้านสะดวกซื้อซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกัน ก็เป็นอันเสร็จภารกิจ 

นายดำบอกว่าจริง ๆ แล้วเขาก็ลังเล....น๊ะ แต่คิดว่า

  • ถ้าตัวเองทำโทรศัพท์มือถือหาย ก็คงเดือดร้อน...มาก ถึงมากสุด เพราะทุกวันนี้มือถือกลายเป็นสิ่งจำเป็นไปแล้วสำหรับคนพูดมากอย่างเขา
  • ประกอบกับนำลูก ๆ ไปด้วย ไม่อยากให้ลูก ๆ เห็นตัวอย่างที่ไม่ดี เพราะสอนลูก ๆ อยู่เสมอ  (ถ้าไม่มีลูกไปด้วย...ก็ไม่แน่--แซว แซว)

แต่ก็น่าเสียดายเหมือนกันที่ว่าไม่ได้ขอเบอร์โทรเจ้าของไว้เพื่อตรวจสอบว่าเขาได้รับโทรศัพท์มือถือแล้วรึยัง!!!!

หลังจากได้อ่านบันทึกของคุณเอื้อ จึงนึกขึ้นมาได้ เพราะเหตุการณ์นี้ก็เกิดขึ้นไม่นาน โดยเฉพาะประโยคที่ว่า...

"โทรศัพท์มือถือวันนี้กลายเป็นสิ่งที่ใครๆ ต้องการ พบเจอแล้ว ก็ไม่มีทางจะได้คืน …"

ซึ่งจริง ๆ แล้วผู้เขียนคิดว่า ขึ้นอยู่กับว่า....ใครเป็นคนเจอ (รึเปล่า??)

เอ๊ะ !!! แล้วถ้าเป็นคุณล่ะ ...

"ถ้าหากคุณเจอมือถือ...คุณจะทำอย่างไร ???"