วันนั้นเป็นตอนค่ำแล้ว ทีมมาสมทบได้เดินทางมาจากทางใต้และทางเหนือ ไปพบกันที่กรุงเทพฯ และตรงดิ่งมามหาชีวาลัยอีสาน
วันนั้นเป็นตอนค่ำแล้ว  ทีมมาสมทบได้เดินทางมาจากทางใต้และทางเหนือ  ไปพบกันที่กรุงเทพฯ  และตรงดิ่งมามหาชีวาลัยอีสาน 
เมื่อเดินทางมาถึง  ทั้งทีมก็ตรงดิ่งที่โต๊ะอาหาร 
บรรดาคุณแม่แท้และคุณแม่เทียมก็พาเด็กๆ  ซึ่งเป็นลูกสุดที่รัก  กินให้อิ่ม   ช่างเป็นภาพที่ครูอ้อยตื้นตันใจเสียจริง
 
ก็ไม่เห็นจะประทับใจใช่ไหมคะ  ท่านคงคิดแบบนี้ 
แต่ครูอ้อยประทับใจ.....ในความรู้สึกที่ได้จากภาพนี้   ที่ผู้เป็นแม่ห่วงหาอาทรลูกน้อย  ไม่ได้ห่างหาย 
ยามจะกินต้องคอยป้อน  ยามจะนอนก็ห่วงหาทุกเวลา  
ทำให้ครูอ้อยนึกไม่ออกว่า  ครูอ้อยได้เลี้ยงดูลูกอย่างไรน่ะสิคะ  
ดูลูกของคุณน้องแป๊ด  ดูลูกของคุณน้องเมตตาแล้ว   ก็ให้มานึกถึงเรื่องในอดีต  
เฮ้ !ครูอ้อย..เพ้อไปใหญ่แล้ว...
มีความสุขค่ะ  ที่ได้ดึงภาพนี้เป็นภาพประทับใจของครูอ้อยที่มหาชีวาลัยอีสานค่ะ