ชา กาแฟเป็นเครื่องดื่มทางสังคมครับ

ได้เจอภาวะคับขัน ในตอนไปเป็นวิทยากรอบรม e-book ที่วิทยาลัยอิสลามศึกษาเข้าให้ครับ เนื่องจากระยะทางจากบ้านพักไปยังวิทยาลัย(วอศ.) ใช้เวลาเกือบชั่วโมง และคิดเบื้องต้นไว้ว่า เดี๊ยวตอนพักเบรกค่อยกินกาแฟก็ได้ ไม่ต้องกินไปจากบ้าน สุดท้ายตลอดวันไม่มีกาแฟให้ดื่มเลย จึงรู้สึกง่วงตั้งแต่เช้ายันเย็นเลยครับ

ในการจัดอบรมครั้งนี้ (ทั้งสองวัน) ไม่มีกาแฟดื่มครับ มีแต่ ชา กับ ไมโล เนื่องจากไม่เห็นมีใครเรียกร้องกาแฟเลย ส่วนผมซึ่งอยู่บนเวทีเขาก็ยกมาเสริฟ โดยไม่ถามเลยว่า จะรับอะไรดี? (ซึ่งผมอยากให้เขาถามมากที่สุด เพราะผมจะตอบได้ว่า ขอกาแฟนะครับ)

อันนี้ทำให้ผมนึกไปถึงตอนเป็นนักศึกษา (คณะนี้แหละครับ) เวลาเราจะเชิญใครมาเป็นวิทยากร เรามีหลักในการคาดเดาได้ว่า จะต้องเตรียมน้ำอะไรไว้ให้อาจารย์ที่เป็นวิทยากร โดยดูจากสถาบันการศึกษาที่อาจารย์จบมา ว่ามาจากประเทศไหนครับ ถ้ามาจากประเทศที่เป็นเมืองขึ้นของอังกฤษมาก่อน เสริฟชาไม่ผิดหวังแน่นอนครับ ถ้าจบจากประเทศที่เป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศษหรือสหรัฐ ก็ชงกาแฟให้อาจารย์วิทยากรได้เลยครับ

ผมเริ่มติดกาแฟตอนเรียนปริญญาโทครับ เหตุผลหลักๆ ที่ทำให้ติดกาแฟคือ เพื่อเข้าสังคม ดูเหมือนเหตุผลของวัยรุ่นที่ติดยาเสพติดเลยครับ นอกจากนี้อาจารย์ที่สอนก็จะต้องมีเบรกรับประทานกาแฟทุกครั้งที่สอน ซึ่งเป็นการกระตุ้นอีกทางหนึ่งให้ติดกาแฟไปโดยปริยาย

ตอนเรียนปริญญาโท มันเครียดครับ ดังนั้นพอตกค่ำหรือดึกหน่อยเพื่อนก็มาชวนออกไปนั่งจิบกาแฟ ริมแม่น้ำปัตตานี (ในกลางใจเมืองปัตตานีครับ) บรรยากาศดีมากครับ ผมไปนั่งครั้งแรกติดใจ เพราะวิวทิวทัศน์สวยจริงๆ แต่รู้สึกว่าตอนนี้ที่ๆ ผมนั่งกินกาแฟนั้นเขาห้ามนั่งไปแล้วครับ กลับจากกินกาแฟประมาณเที่ยงคืนครับ ก็มานั่งทำวิทยานิพนธ์ต่อ จนถึงประมาณตีสองตีสาม ก็เข้านอน

จนถึงปัจจุบันนี้การกินกาแฟจึงเป็นส่วนหนึ่งของการใช้ชีวิตประจำวันไปแล้วครับ ถ้าจะถามว่า เลิกได้มัย ตอบอย่างมั่นใจว่า เลิกได้ครับ แต่ไม่รู้ว่าจะเลิกไปทำไม?